យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស តើអ្នកធ្លាប់ឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីបានជា «ល្ហុង» អាចបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងមានឱជារសទាំងនៅក្នុងចានបុកល្ហុងដ៏ហឹរឆ្ងាញ់ និងនៅក្នុងចានបង្អែមលាងមាត់ដ៏ផ្អែមត្រជាក់? អាថ៌កំបាំងនៃរុក្ខជាតិ “ឆ្លងដែន” មួយនេះ ស្ថិតនៅលើការបែងចែកយ៉ាងច្បាស់រវាងក្បួនរុក្ខសាស្ត្រ…
យោងតាមការចុះផ្សាយពីប្រភពបរទេស តើអ្នកធ្លាប់ឆ្ងល់ទេថា ហេតុអ្វីបានជា «ល្ហុង» អាចបង្ហាញខ្លួនយ៉ាងមានឱជារសទាំងនៅក្នុងចានបុកល្ហុងដ៏ហឹរឆ្ងាញ់ និងនៅក្នុងចានបង្អែមលាងមាត់ដ៏ផ្អែមត្រជាក់? អាថ៌កំបាំងនៃរុក្ខជាតិ “ឆ្លងដែន” មួយនេះ ស្ថិតនៅលើការបែងចែកយ៉ាងច្បាស់រវាងក្បួនរុក្ខសាស្ត្រ និងទម្លាប់នៃការចម្អិនអាហារប្រចាំថ្ងៃរបស់យើង។
តាមជ្រុងនៃវិទ្យាសាស្ត្រ ល្ហុងគឺជា “ផ្លែឈើ” ១០០% ដោយគ្មានការសង្ស័យ ព្រោះវាលូតលាស់ចេញពីស្បូននៃផ្កាបន្ទាប់ពីការបង្កាត់លម្អង ហើយវាមានគ្រាប់នៅខាងក្នុងយ៉ាងច្រើន។ តាមបច្ចេកទេសរុក្ខសាស្ត្រ គេថែមទាំងចាត់ទុកល្ហុងថាជាប្រភេទ “ផ្លែប៊ឺរីខ្នាតយក្ស”ដូចទៅនឹងប៉េងប៉ោះ ឬតាសក់ផងដែរ។ ដូច្នេះ បើនិយាយពីអត្តសញ្ញាណពិតតាមធម្មជាតិ ល្ហុងគឺជាផ្លែឈើដែលសម្បូរទៅដោយអង់ស៊ីមជួយរំលាយអាហារយ៉ាងពូកែ។
ផ្ទុយទៅវិញ នៅក្នុងផ្ទះបាយខ្មែរយើង ល្ហុងត្រូវបានប្រើប្រាស់យ៉ាងបត់បែនទៅតាមស្ថានភាពរូបរាងរបស់វា។ នៅពេលវាមានសភាព “ខ្ចី” សាច់រឹង និងពណ៌បៃតង យើងចាត់ទុកវាជាបន្លែដ៏សំខាន់សម្រាប់ស្លម្ជូរគ្រឿង កកូរ ឬឈូសធ្វើជាញាំ និងបុកល្ហុង ដែលសុទ្ធតែជាមុខម្ហូបអាហាររូបត្ថម្ភខ្ពស់។ ប៉ុន្តែនៅពេលវាប្រែជា “ទុំ” មានសាច់ពណ៌ទឹកក្រូច និងរសជាតិផ្អែមឆ្ងាញ់ វាក៏ប្តូរតួនាទីមកជាផ្លែឈើសម្រាប់ញ៉ាំស្រស់ ឬធ្វើជាភេសជ្ជៈជួយដល់សម្រស់ និងប្រព័ន្ធបញ្ចេញចោលវិញ។
សរុបមក ល្ហុងគឺជាមិត្តដ៏ល្អបំផុតរបស់អ្នកចូលចិត្តផ្ទះបាយ ព្រោះវាអាចបំប្លែងខ្លួនបានយ៉ាងអស្ចារ្យពីបន្លែទៅជាផ្លែឈើ ទៅតាមកម្រិតនៃភាពទុំរបស់វា។ មិនថាអ្នកបរិភោគវាក្នុងទម្រង់ណានោះទេ ល្ហុងនៅតែផ្ដល់នូវវីតាមីន និងជាតិសរសៃដែលរាងកាយត្រូវការចាំបាច់ជានិច្ច៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ