ប្តេជ្ញា​បួស​ព្រោះ​ចង់​លះកិលេស


អ្នកបួស​ណា​នៅ​មាន​កិលេស មានចិត្ត​ច្រណែនឈ្នានីស បៀតបៀន​បុគ្គល​ដទៃ ខ្វះ​ការ​សង្រួម​ក្នុង​ឥន្ទ្រិយ​ទាំង​៦ មិន​មាន​អភិសមាចារ អ្នកបួស​នោះ​មិនមែន​ជា​បព្វជិត មិនមែន​ជា​សមណៈ​ឡើយ ព្រោះថា កុលបុត្រ​ដែល​មាន​សទ្ធា​ជ្រះថ្លា​បូជា​កាយ​ថ្វាយខ្លួន​ក្នុង​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​បួស​ជា​សង្ឃ​ដោយសារ​តែ​ឃើញ​ទោស​ក្នុង​កិលេស​កាម និង​ប្តេជ្ញា​ដើរ​ឆ្ពោះទៅ​រក​ផ្លូវ​បរមសុខ​គឺ​ការ​ធ្វើ​ឱ្យ​ជាក់ច្បាស់​នូវ​ព្រះ​និព្វាន ។

ពេញ​មួយ​ជីវិត​របស់​អ្នកបួស គឺ​ដើរ​ក្នុង​ផ្លូវ​ដ៏​ស្ងប់ស្ងាត់ មាន​មេត្តា មិន​មានការ​បៀតបៀន​សត្វ​ដទៃ មិន​មានផ្ទះ​សម្បែង មិន​មានការ​អាល័យ​ទ្រព្យ អាល័យ​គ្រួសារ មាន​សេចក្ដី​ព្យាយាម​ចេញ​ចាក​កាម​ជា​និច្ច មានការ​យល់​ត្រូវ និង​ការ​ត្រិះ​រិះ​ត្រូវ ធ្វើ​តាម​បណ្ដាំ​របស់​ព្រះ​សម្ពុទ្ធ​បរមគ្រូ​ជា​អ្នក​នាំ​ផ្លូវ ទ្រោល​នូវ​ប្រទីប​ដ៏​ភ្លឺស្វាង​ឆ្ពោះទៅ​រក​ទីបំផុត​នៃ​ផ្លូវ​គឺ​ទី​រំលត់ទុក្ខ​ពោល​គឺ​ព្រះ​និព្វាន ដែល​អ្នកបួស​ត្រូវ​តែ​ខំ​ដើរ​ទើបបាន​ទៅ​ដល់ទី​នោះ ។

អ្នកបួស​ជា​អ្នក​ស្វែងរក​សន្តិភាព​សម្រាប់​ជីវិត​របស់​ខ្លួន និង​សង្គម​សត្វលោក​ផង ជា​អ្នក​ធ្វើសង្គ្រាម​ជាមួយ​សត្រូវ​ធំ​គឺ​កិលេស​ដែល​មាននៅ​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន ជា​អ្នក​យកឈ្នះ​កិលេស​ធំ​ទាំងនោះ​ឱ្យ​បាន​ទើប​ឈ្មោះ​ថា​ជា​សមណៈ​ពិតប្រាកដ ។

Facebook Google Twitter Email

ជ្រុង​មួយ​នៃ​សាសនា

អត្រាប្តូរប្រាក់

អត្រាប្តូរប្រាក់ផ្សេងទៀត

Live

Sponsored News

ការស្ទង់មតិគេហទំព័រថ្មី




សូម​អរគុណ