តើសម្រស់នៃមង្គលការខ្មែរ ស្ថិតនៅលើប្លង់រូបថតដែលផ្អែមល្ហែមទាន់សម័យ ឬស្ថិតនៅលើភាពថ្លៃថ្នូរតាមក្បួនខ្នាតដូនតា? នេះគឺជាសំណួរដែលកំពុងលងបន្លាចសតិអារម្មណ៍អ្នកលេងបណ្តាញសង្គម ក្រោយពេលរឿងរ៉ាវរបស់លោកអាចារ្យម្នាក់ ដែលហ៊ានពោលពាក្យ “ហាមឃាត់” កូនកំលោះមិនឱ្យថើបកូនក្រមុំកណ្ដាលរោងជ័យ បានផ្ទុះឡើងដូចព្យុះសង្ឃរានៃការវែកញែក។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះ…
តើសម្រស់នៃមង្គលការខ្មែរ ស្ថិតនៅលើប្លង់រូបថតដែលផ្អែមល្ហែមទាន់សម័យ ឬស្ថិតនៅលើភាពថ្លៃថ្នូរតាមក្បួនខ្នាតដូនតា? នេះគឺជាសំណួរដែលកំពុងលងបន្លាចសតិអារម្មណ៍អ្នកលេងបណ្តាញសង្គម ក្រោយពេលរឿងរ៉ាវរបស់លោកអាចារ្យម្នាក់ ដែលហ៊ានពោលពាក្យ “ហាមឃាត់” កូនកំលោះមិនឱ្យថើបកូនក្រមុំកណ្ដាលរោងជ័យ បានផ្ទុះឡើងដូចព្យុះសង្ឃរានៃការវែកញែក។
ព្រឹត្តិការណ៍នេះ បានក្លាយជាចំណុចរបត់ថ្មីមួយដែលដាស់ស្មារតីមហាជនឱ្យងាកមកពិនិត្យមើលតម្លៃពិតនៃប្រពៃណីខ្មែរឡើងវិញ ក្នុងរលកនៃសម័យកាលឌីជីថលដ៏ស៊ីវិល័យ។
នៅក្នុងយុគសម័យដែលរូបភាពនៅលើ Instagram និង Facebook ក្លាយជាខ្នាតវាស់វែងនៃសេចក្តីសុខ អ្នកថតរូបតែងតែព្យាយាមបង្កបង្កើតប្លង់រូបភាពដែលផ្អែមល្ហែមបែបអឺរ៉ុប ដូចជាការថើបមាត់ ឬការឱបថើបគ្នាយ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់លោកអាចារ្យដែលជាអ្នកចាំយាមទ្វារវប្បធម៌ លោកមើលឃើញថា កាយវិការទាំងនេះគឺជាការរំលងប្រពៃណី និងមិនផ្ដល់តម្លៃដល់កិត្តិយសស្ត្រីខ្មែរនៅចំពោះមុខមេបាចាស់ទុំ។
ជុំវិញបញ្ហានេះ បុគ្គលល្បីៗ និងស្ថាប័នជំនាញបានបញ្ចេញទស្សនៈយ៉ាងស៊ីជម្រៅ។
អ្នកនាង ខាត់ សុឃីម ដែលជាអ្នកសិល្បៈដ៏មានប្រជាប្រិយភាពមួយរូបបានសង្កត់ធ្ងន់ថា ភាពទាន់សម័យមិនមែនមានន័យថាត្រូវបោះបង់ភាពអៀនខ្មាស់នោះទេ។ ការកំណត់ត្រឹមថើបដៃ ឬថើបថ្ពាល់ គឺជាព្រំដែនសីលធម៌ដ៏ស្រស់ស្អាតបំផុតដែលកូនខ្មែរគួររក្សា។
ការលើកឡើងរបស់អ្នកនាង ខាត់ សុឃីម ដែលជាអ្នកសិល្បៈជើងចាស់ និងជាអ្នកដែលយល់ដឹងស៊ីជម្រៅពីពិធីការខ្មែរ បានបន្ថែមទម្ងន់កាន់តែខ្លាំងទៅលើការរក្សាតម្លៃនៃភាពអៀនខ្មាស់ និងកិត្តិយសក្នុងពិធីមង្គលការ។
អ្នកនាងបានសង្កត់ធ្ងន់លើការមិនលើកទឹកចិត្តឱ្យធ្វើហួសពីការថើបដៃ ឬថើបថ្ពាល់។ នេះមានន័យថា ការថើបដៃ ឬថើបថ្ពាល់ ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកម្រិតអតិបរមាដែលអាចទទួលយកបានក្នុងក្រសែភ្នែកចាស់ទុំ និងមហាជនក្នុងពិធីផ្លូវការ។ ហេីយវាជាចំណុចកណ្តាលរវាងភាពទាន់សម័យដោយការបង្ហាញក្ដីស្រឡាញ់ និងភាពបុរាណ ដោយការរក្សាសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ។
ការដែលអ្នកនាងលើកឡើងថា ខ្លាចគេថាដើរមិនទាន់សម័យ បានឆ្លុះបញ្ចាំងពីសម្ពាធសង្គមនាពេលបច្ចុប្បន្ន ដែលយុវវ័យមួយចំនួនចង់យកតម្រាប់តាមវប្បធម៌បរទេសខ្លាំងពេក រហូតភ្លេចគិតពីឫសគល់ខ្លួនឯង។ សម័យកាលអាចប្តូរ ប៉ុន្តែអត្តសញ្ញាណវប្បធម៌មិនគួររលាយបាត់តាមការចង់បានរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗ ឬតាមតែប្លង់រូបថតនោះទេ។ ក្នុងនាមជាពិធីករ ឬអ្នកកាន់កម្មវិធី ការកំណត់វិន័យ និងការណែនាំកូនប្រុសស្រីឱ្យដើរក្នុងផ្លូវមួយដែលសមរម្យ គឺជាការជួយការពារកិត្តិយសដល់សាមីខ្លួន និងក្រុមគ្រួសារទាំងសងខាង។
មតិរបស់អ្នកនាង ខាត់ សុឃីម ហាក់ចង់ដាស់តឿនថាភាពសមរម្យ គឺជាសម្រស់ដ៏ពិតប្រាកដនៃមង្គលការខ្មែរ។ ការថតរូបអាចធ្វើទៅបានច្រើនបែប ច្រើនប្លង់ ប៉ុន្តែមិនគួរយកប្លង់ដែលប៉ះពាល់ដល់តម្លៃស្ត្រីខ្មែរមកបង្ហាញជាសាធារណៈ ក្នុងខណៈពេលដែលពិធីកំពុងដំណើរការនៅឡើយនោះទេ។
ចំណែកលោក កែវ ហេង ប្រធាននាយកដ្ឋានស្រាវជ្រាវកិច្ចការសាសនា បានពន្យល់តាមផ្លូវច្បាប់ទំនៀមទម្លាប់ថា លុះត្រាតែកិច្ច “សំពះផ្ទឹមចងដៃ” ចប់សព្វគ្រប់ ទើបអ្នកទាំងពីរក្លាយជាប្តីប្រពន្ធពេញលក្ខណៈ។ ការថើបគ្នាមុនពេលកិច្ចពិធីបញ្ចប់ គឺខុសទៅនឹងឋានៈនៃខាន់ស្លា។
ការចូលរួមមតិរបស់ លោក កែវ ហេង គឺជាការផ្តល់សេចក្តីសន្និដ្ឋានផ្នែកគតិច្បាប់ និងទម្រង់សាសនាយ៉ាងច្បាស់លាស់បំផុត ដែលជួយឱ្យជម្លោះមតិលើបណ្តាញសង្គមនេះមានចំណុចដោះស្រាយមួយជាផ្លូវការ។
មតិរបស់លោក កែវ ហេង ក៏ជាសារដាស់តឿនដល់អ្នកថតរូបឱ្យមានការយល់ដឹងពីវប្បធម៌។ អ្នកថតរូបមិនគួរយកប្លង់ស្អាត មកដាក់ពីលើប្លង់ទម្លាប់នោះទេ។ ការរង់ចាំតែបន្តិចដើម្បីឱ្យចប់កិច្ចពិធី មិនបានធ្វើឱ្យរូបថតបាត់បង់សម្រស់ឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ វានឹងធ្វើឱ្យរូបថតនោះកាន់តែមានតម្លៃ ព្រោះវាជាការផ្អែមល្ហែមក្នុងឋានៈជាប្តីប្រពន្ធស្របច្បាប់។
ព្រមជាមួយគ្នានោះ ព្រះភិក្ខុ សែម សុភា ចៅអធិការវត្តធម្មនិមិត្រ អង្គប្រិយ៍ ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ បានរំលឹកដាស់តឿនថា បើយើងបណ្ដោយតាមសម័យហួសពេក យើងនឹងលែងស្គាល់ប្រភពដើមនៃអត្តសញ្ញាណខ្លួនឯងជាមិនខាន។
ព្រះបន្ទូលរបស់ ព្រះភិក្ខុ សែម សុភា គឺជាការឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីឫសគល់នៃអត្តសញ្ញាណ ដែលជាចំណុចស្នូលនៃបញ្ហានេះ។
ព្រះអង្គបានកត់សម្គាល់ឃើញថា ក្នុងសង្គមមានការបែងចែកមតិជាច្រេីន។ សម្រាប់អាចារ្យកាន់បុរាណ តំណាងឱ្យអ្នកថែរក្សាទម្រង់ដើមឱ្យនៅដដែល ដើម្បីកុំឱ្យបាត់បង់អត្ថន័យ។ សម្រាប់អាចារ្យកាន់សម័យ តំណាងឱ្យអ្នកដែលព្យាយាមបត់បែនតាមតម្រូវការយុវវ័យ និងបរិបទសង្គមថ្មី។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គហាក់ផ្តល់តម្លៃខ្ពស់ទៅលើការរក្សាទម្រង់បុរាណ ព្រោះវាគឺជាត្រីវិស័យ ដែលនាំយើងទៅរកប្រភពដើមនៃវប្បធម៌។
ឃ្លាដែលថា បើសម័យហួសពេក តើយើងអាចរកប្រភពដើមរបស់យើងឯណាបាន? នេះគឺជាសំណួរសួរដាស់តឿនស្មារតីយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះប្រសិនបើគ្រប់កម្មវិធីមង្គលការទាំងអស់ បណ្តោយតាមតែការចង់បានរបស់អ្នកថតរូប ឬតាមតែចំណង់ចំណូលចិត្តយុវវ័យ ដោយមិនមានអ្នកចាំហាម ឬដាស់តឿនដូចលោកអាចារ្យទេនោះ មិនយូរប៉ុន្មាន ពិធីមង្គលការខ្មែរនឹងក្លាយជាកម្មវិធីជួបជុំបែបបច្ចឹមប្រទេសទាំងស្រុង។ នៅពេលនោះ កូនចៅជំនាន់ក្រោយនឹងលែងស្គាល់ថា តើអ្វីទៅជាតម្លៃនៃភាពអៀនខ្មាស់ និងអ្វីទៅជាភាពស័ក្តិសិទ្ធិនៃកិច្ចពិធីតាមបែបព្រហ្មញ្ញសាសនា និងព្រះពុទ្ធសាសនាដែលដូនតាបានបន្សល់ទុកឱ្យ។
តាមរយៈព្រះបន្ទូលនេះ យើងមើលឃើញថា លោកអាចារ្យដែលរងការរិះគន់ថាចាស់កម្រិលនោះ តាមពិតទៅលោកកំពុងដើរតួនាទីជាអ្នកយាមទ្វារវប្បធម៌។ លោកសុខចិត្តទទួលការរិះគន់ ដើម្បីការពារកុំឱ្យសម័យកាលលេបត្របាក់ប្រពៃណី។ ការរក្សាទំនៀមទម្លាប់ មិនមែនមានន័យថាស្អប់ខ្ពើមភាពសម័យកាលនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដើម្បីធានាថា ភាពស៊ីវិល័យថ្មីមិនមកបំផ្លាញគ្រឹះចាស់ដែលជាដួងព្រលឹងជាតិនោះឡើយ។
មេរៀនពីជម្លោះមតិនេះបានបង្ហាញថា សម្រស់នៃអាពាហ៍ពិពាហ៍ខ្មែរ មិនមែនស្ថិតលើប្លង់រូបថតដែលទទួលបាន Like ច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែវាស្ថិតនៅលើភាពស័ក្តិសិទ្ធិនៃកិច្ចពិធី។ ការដែលកូនកំលោះកូនក្រមុំចេះអត់ធ្មត់ រក្សាកិត្តិយស និងដើរតាមគន្លងចាស់បុរាណរហូតដល់ចប់កម្មវិធី គឺជាការបង្ហាញពីការអប់រំដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និងការគោរពដល់អ្នកមានគុណ។
ជាការពិតណាស់ យើងមិនអាចបិទសិទ្ធិសេរីភាពនៃភាពទាន់សម័យបានឡើយ ប៉ុន្តែសម័យកាល គួរតែដើរទន្ទឹមនឹងសីលធម៌។ ការដែលមហាជនភាគច្រើនងាកមកគាំទ្រលោកអាចារ្យ គឺជាសញ្ញាវិជ្ជមានដែលបញ្ជាក់ថា ដួងព្រលឹង និងតម្លៃស្ត្រីខ្មែរនៅតែមានឥទ្ធិពលខ្លាំងក្លានៅក្នុងបេះដូងកូនខ្មែរគ្រប់រូប។
ចូរឱ្យរូបថតមង្គលការរបស់អ្នក ក្លាយជាសាក្សីនៃសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ មិនមែនត្រឹមតែជាការសម្តែងតាមបែບບរទេសដែលបំភ្លេចចោលនូវឫសគល់ដូនតាខ្លួនឯងនោះឡើយ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ