ទីក្រុងហាណូយ៖ នាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុនសច្ចាថានឹងខិតខំធ្វើឱ្យតំបន់ឥណ្ឌូ-ប៉ាស៊ីហ្វិចមានភាពសេរី និងបើកទូលាយ។ លោកស្រីថ្លែងដូច្នេះនៅពេលបំពេញទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុងហាណូយ ប្រទេសវៀតណាម ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយអំពីយុទ្ធសាស្ត្រតំបន់។ យុទ្ធសាស្ត្រឥណ្ឌូ-ប៉ាស៊ីហ្វិចនេះធ្វើឱ្យប្រទេសចិនមានកំហឹងមិនតិចនោះទេ។ លោកស្រីតាកាអ៊ីឈិបញ្ជាក់ជាថ្មីថាប្រទេសជប៉ុនប្ដេជ្ញាចិត្តត្រូវតែធ្វើឱ្យបាននូវអ្វីដែលជាការទទួលខុសត្រូវរបស់ខ្លួន។ នោះគឺការដើរតួនាទីបែបបុរេសកម្ម (proactive) កាន់តែខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់ក្នុងការកសាងសណ្ដាប់ធ្នាប់ពិភពលោកដែលផ្អែកទៅលើសិទ្ធិសេរីភាព, ការបើកទូលាយ, ពហុនិយម, បរិយាប័ន្ន (inclusive) និងវិធានជាគោល។
លោកស្រីថ្លែងដូចខាងលើនេះនៅក្នុងបទបាឋកថាដែលរៀបចំនៅសាកលវិទ្យាល័យទីក្រុងហាណូយ។ នៅក្នុងស្ថានភាពដែលប្រទេសមហាអំណាចប្រទាញប្រទង់គ្នាកាន់តែខ្លាំងឡើងៗផ្នែកភូមិសាស្ត្រនយោបាយ និងនៅក្នុងស្ថានភាពដែលបច្ចេកវិទ្យាវិវត្តកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ លោកស្រីនាយករដ្ឋមន្ត្រីជប៉ុនសូមឆ្លៀតឱកាសនេះអំពាវនាវទៅបណ្ដាប្រទេសនៅទ្វីបអាស៊ីខិតខំរក្សាភាពធន់ (resilience) របស់ខ្លួន និងមានភាពឯករាជ្យ-ម្ចាស់ការក្នុងកំណត់ជោគវាសនា-អនាគតរបស់ខ្លួនដោយខ្លួនឯង (និយាយដោយសាមញ្ញថា «កុំរស់ពឹងលើដង្ហើមគេដក»)។
ជប៉ុន និងវៀតណាមមានបញ្ហាជាមួយប្រទេសចិនដូចគ្នាពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះបូរណភាពទឹកដីនៅសមុទ្រចិនខាងត្បូង (រវាងចិន និងវៀតណាម) និងនៅសមុទ្រចិនខាងកើត (រវាងចិន និងជប៉ុន)។ ម៉្យាងទៀត ប្រទេសទាំង២ក៏កំពុងខិតខំទប់ទល់នឹងបញ្ហារាំងស្ទះផ្នែកពាណិជ្ជកម្មដោយសារនយោបាយដំឡើងពន្ធរបស់អាមេរិក។ ហេតុនេះ ប្រទេសទាំង២ខិតខំពង្រឹងទំនាក់ទំនងសេដ្ឋកិច្ច និងសន្តិសុខជាតិជាមួយគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក្ដី ផ្លូវដើររបស់ជប៉ុន និងវៀតណាមហាក់ដូចជាមិនដូចគ្នាសុទ្ធសាធនោះទេ។ បើទុកជាប្រទេសដទៃបបួលវៀតណាមដើម្បីព្រួតគ្នាវាយចិនក៏ដោយ ក៏វៀតណាមមិនចង់លេងតាមផ្លូវហ្នឹងទេព្រោះវាគ្រោះថ្នាក់សម្រាប់ខ្លួន។
ជារួម វៀតណាមប្រើយុទ្ធសាស្ត្ររក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយប្រទេសមហាអំណាចទាំងអស់មិនថារុស្ស៊ី ចិន អាមេរិក ឬអឺរ៉ុបនោះទេ។ ខាងណាក៏ដោយឱ្យតែបានផលប្រយោជន៍គឺវៀតណាមស្របតាមទាំងអស់។ ប៉ុន្តែមិនលក់អធិបតេយ្យភាពជាតិរបស់ខ្លួនដាច់ខាត។ បែបនេះគេមិនហៅថាពស់ក្បាលពីរ ឬឆ្អិនក្បាលកាច់ក្បាល ឆ្អិនកន្ទុយកាច់កន្ទុយនោះទេ។ ប៉ុន្តែវាជាសិល្បៈនយោបាយមួយបែប។ នៅក្នុងនយោបាយការបរទេសគ្មានមិត្ត គ្មានសត្រូវទេ គឺមានតែការស្វែងរកផលប្រយោជន៍សម្រាប់ជាតិតែប៉ុណ្ណោះ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ