កងទ័ពបានដណ្តើមអំណាចកាលពីជិត៣ឆ្នាំមុននៅប្រទេសថៃ ។ ថ្ងៃទី៦ មេសា ជាទិវាពិសេសមួយសម្រាប់កងយោធាក្នុងការក្តោបក្តាប់អំណាចដោយព្រះមហាក្សត្រថៃ រាមាទី១០ ទ្រង់ឡាយព្រះហស្តលេខាលើរដ្ឋធម្មនុញ្ញដែលតាក់តែងឡើងដោយពួួកយោធា ហើយត្រូវបានអនុម័តកាលពីខែសីហា ឆ្នាំ២០១៦ តាមរយៈការបោះប្រជាមតិមួយ ។
នេះជារដ្ឋធម្មនុញ្ញទី២០របស់ថៃចាប់តាំងពីឆ្នាំ១៩៣២ ដែលប្រទេសនេះមានឈ្មោះថា ស្យាម (សៀម) ហើយក្លាយជាព្រះរាជាណាចក្រអាស្រ័យរដ្ឋធម្មនុញ្ញមក ។ រដ្ឋធម្មនុញ្ញថ្មីនេះ កំណត់ពីការដើរថយក្រោយ ពិសេសបើប្រៀបធៀបទៅនឹងរដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ១៩៩៧ ដែលគេហៅថា រដ្ឋធម្មនុញ្ញរបស់ប្រជាជន ឬរដ្ឋធម្មនុញ្ញឆ្នាំ២០០៧ ដែលស្ថិតជាធរមានមុនពេលធ្វើរដ្ឋប្រហារ ។
ពួកយោធាថៃនៅតែមានឥទ្ធិពលខ្លាំងចាកឆ្ងាយពីការសន្យានៃការវិលត្រឡប់ទៅរកលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ដែលមានចែងក្នុងបណ្តាបន្ទាត់ដំបូងៗនៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញថ្មីតាមពិតទៅវានៅតែផ្តល់អំណាចខ្លាំងដល់ពួកយោធា ដែលគេឃើញក្តាប់អំណាចពិសេសរយៈពេល៥ឆ្នាំ និងពីលទ្ធភាពគ្រប់គ្រងជីវភាពនយោបាយរបស់ប្រទេសប៉ុន្មានឆ្នាំថែមទៀត ។
ទោះបីសភាជាតិត្រូវបោះឆ្នោតជ្រើសរើសបែបសមាមាត្រ តែបណ្តាសមាជិកព្រឹទ្ធសភា ដែលនឹងពុំស្ថិតក្នុងគណបក្សនយោបាយណាមួយនឹងត្រូវជ្រើសតាំងផ្ទាល់ដោយពួកយោធា ។ តាមពិតទៅ ព្រឹទ្ធសភាអាចដើរតួនាទីគន្លឹះមួយសម្រាប់ដំណាក់កាល៥ឆ្នាំ ។ ប្រសិនបើសភាជាតិ ពុំអាចជ្រើសតាំងនាយករដ្ឋមន្ត្រីបាន នោះ សភាទាំង២អាចជ្រើសតាំងឥស្សរជនណាមួយរូប ដែលចាំបាច់ឆ្លងកាត់ការបោះឆ្នោតកាន់កាប់តំណែងនោះ ។ នេះហាក់ដូចជានាយករដ្ឋមន្ត្រីត្រូវស្ថិតក្រោមអំណាចរបស់យោធាដូច្នេះដែរ។
ក្រៅពីនេះមានការបង្កើតគណៈកម្មាធិការមួយទទួលបន្ទុកកំណត់បណ្តាទិសដៅរបស់រដ្ឋាភិបាលរយៈពេល២០ឆ្នាំ និងការពង្រឹងតុលាការធម្មនុញ្ញដែលមានទំនោរទៅពួកយោធា ដូច្នេះពួកអ្នកសង្កេតការណ៍សង្ស័យថា ពួកប្រឆាំងពិតជាមិនងាយបានឡើងកាន់អំណាចទេ ។
រដ្ឋធម្មនុញ្ញថ្មីនេះត្រូវបានអនុម័ត ដោយសំឡេង៦១% កាលពីឆ្នាំទៅមិញ ដែលមានការកែប្រែខ្លះតាមព្រះរាជសំណើរបស់ព្រះមហាក្សត្រចំពោះបណ្តាមាត្រាទាក់ទិននឹងព្រះរាជតំណែងរបស់ព្រះអង្គ ។ នេះជារឿងកម្រក្នុងជីវភាពនយោបាយថៃ ក៏ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាព្រះមហាក្សត្ររក្សាឯករាជភាពមួយចំនួនរបស់ព្រះអង្គចំពោះពួកយោធា ។ ព្រះមហាក្សត្រជាតំណាងនៃឯកភាពរបស់សង្គមដែលត្រូវគោរព ដូចអាទិភាពពាក់កណ្តាល ។
ទោះបីយ៉ាងណា គេពុំអាចនិយាយថា រដ្ឋធម្មនុញ្ញថ្មីនេះនឹងបញ្ចប់ជម្លោះក្នុងសង្គមថៃដែលកើតមានចាប់តាំងពីច្រើនឆ្នាំមកហើយនោះបានឡើយ ។ ប្រទេសនៅតែមានការបែកបាក់គ្នា រវាងបណ្តាអតីតពួកអាវលឿងដែលជាអ្នកគាំទ្ររបបរាជានិយមខ្លាំងក្លា និងពួកយោធា និងអតីតពួកអាវក្រហមមានប្រភពពីប្រជាជនជនបទនៅភាគខាងជើង និងភាគខាងកើតប្រទេស ដែលគាំទ្រលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ព្រមទាំងជាអ្នកគាំទ្រគ្រួសារស៊ីណាវ៉ាត្រា ដែលនាយករដ្ឋមន្ត្រីចេញពីត្រកូលនេះ២រូប ត្រូវផ្តួលរំលំតាមរយៈរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ២០១៦ និងរដ្ឋប្រហារឆ្នាំ២០១៤ ។ នេះជាការកត់សម្គាល់របស់លោក JARAN DITAPICHAI មេដឹកនាំក្រុមអាវក្រហម ដែលរស់នៅនិរទេសឯក្រុងប៉ារីស ។
លោកអះអាងប្រាប់កាសែត FIGARO ថា ដោយពុំមានផែនការបង្រួបបង្រួមជាតិពិតប្រាកដ វាអាចដែលពួកអាមាត្រ ព្រមទាំងព្រះមហាក្សត្រផង ពុំជ្រើសរើសមាគ៌ានៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី សិទ្ធិមនុស្ស និងនីតិរដ្ឋ ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ