ជីវិតអ្នក​រើស​អេ​ត​ចាយ ​ផ្ញើ​​លើ​កាក​សំណល់​សំរាម


ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ ៖ ជា​រៀង​រាល់​យប់ ​នៅ​ជុំវិញ​បារ​រាត្រី​ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយភ្ញៀវ​ទេសចរ​ និងនារី​រត់​តុ គឹប្រាកដជា​មាន​ក្រុម​អ្នក​រើស​អេ​ត​ចាយ​នៅ​ទីនោះ​។ ពួក​គេ​មាន​ទាំងចាស់​ ទាំងក្មេង ដែល​មើលទៅ​កខ្វក់ អត់ឃ្លាន និងលំបាក​វេទនា ​។

បុរស​វ័យ​៣១​ឆ្នាំ លោក ផុ​ន សុ​ផា​ណា គឺ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​អ្នករើសអេតចាយទាំងនោះ​។ គាត់​និង​ក្រុម​គ្រួសារ​គាត់ ដែល​មាន​ប្រពន្ធ​ និង​កូន​២​នាក់ រស់នៅ​តាម​ដងផ្លូវ​សាធារណៈ និងចិញ្ចឹមជីវិត​ ដោយរបរ​ដើរ​រើស​របស់​មាន​តម្លៃ​ដែល​អាច​យក​ទៅ​លក់​បាន ដោយ​រួម​មាន សំបក​ដប ​ផ្លា​ស្ទិ​ច ​និង​សំបក​កំប៉ុង​ជាដើម​ ។

ពួក​គេ​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​ដើរ​រើស​ភាគច្រើន​នៅ​ពេល​យប់​។ តែ​ប្រសិនបើ​ពួក​គេ​នៅ​មាន​កម្លាំង រើស​មួយ​យប់​ទល់​ភ្លឺ​ ក៏​គ្មាន​បញ្ហា​។

លោកសុ​ផា​ណា បាន​និយាយ​ថា​ ​៖ “​ការងារ​នេះ​ គឺ​ពិតជា​មាន​ដៃគូ​ប្រកួតប្រជែង​ច្រើន​ណាស់ ព្រោះ​ថា បើ​ឲ្យ​តែ​ហ៊ាន​ទៅ​យឺត ដឺ​ង​តែ​គេ​រើស​យក​អស់ហើយ​ ។ ជីវិត​គឺ​វា​លំបាក​ណាស់​នៅ​ទី​នេះ​​” ។

លុយ​ដែល​បាន​មក​ពីមុខ​របរ​ដ៏​លំបាក​នេះ គឺ​តិចតួច​ណាស់​ ។ លោក​អាច​រកបាន​ត្រឹមតែ៦,០០០​រៀល ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ពី​សំបក​ដប​ប្លា​ស្ទិ​ក២០​គីឡូក្រាម​ ។ តែ​ប្រសិនបើ​សំបក​កំប៉ុង​វិញ អាច​លក់​បាន​ថ្លៃ​ជាង​ហ្នឹង​បន្តិច​។

លោក​បាន​បន្ត​ថា ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​រំពឹង​ថា ​អាច​រក​ចំណូល​បាន​ត្រឹមតែ១០,០០០​រៀល​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។

កូនប្រុស​ពៅ​របស់​លោក​នៅ​ជា​កូនង៉ែត​នៅឡើយ ដែល​ត្រូវការ​ការ​មើលថែ​ពី​សំណាក់​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​។ រីឯ​កូនប្រុស​ច្បង​វិញ គឺ​មាន​អាយុ៦​ឆ្នាំ​ហើយ ដែល​ឥលូវ​នេះ គេ​បាន​ប្រឡូក​ចូល​សមរភូមិ​រើសសម្បកកំប៉ុង​ហើយ ព្រោះថា ​អ្នក​រើស​អេ​ត​ចាយ​ភាគច្រើន​នៅ​កម្ពុជា ​គឺជា​ក្មេង​ៗ​។

តែ​លោក​សង្ឃឹមថា នៅ​ថ្ងៃ​ណាមួយ​ លោក​នឹង​អាច​បញ្ជូន​ពួក​គេ​នៅ​មណ្ឌលកុមារ​កំព្រា ដើម្បី​ឲ្យ​ពួក​គេ​រួច​ផុត​ពី​គន្លង​ចាស់​របស់​លោក​ ។

លោក​និយាយ​ថា​ ៖ “​ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​ពូក​គេ​ដើរ​តាម​គន្លង​ចាស់​របស់ខ្ញុំ ខ្ញុំ​មិន​ចាំបាច់​ខំធ្វើការ​បែប​នេះ​ទេ​។ ខ្ញុំ​ធ្វើការ​ហត់នឿយ​រាល់ថ្ងៃ គឺ​ដើម្បី​តែ​ពួក​គេ​។ តែ​មិនដឹង​ជា​ធ្វើ​យ៉ាងដូចម្តេច​ទេ បើ​ឥឡូវនេះ ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ទាំង​មានផ្ទះ​ផង​ហ្នឹង​​?” ។

ការ​កែ​ច្នៃ​យក​ទៅ​ប្រើប្រាស់​ឡើង​វិញ​បាន​ក្លាយទៅជា​ប្រភព​ចំណូល​របស់​ពួក​គេ​តាម​ផ្លូវ​សាធារណៈ​។ នៅ​ប្រទេស​កម្ពុជា​ឥឡូវ​នេះ មិន​ទាន់​មាន​ផ្នែក​ណាមួយ​ ​​ទទួល​បន្ទុក​គ្រប់គ្រង​កាក​សំណល់​ទាំងនោះ​ជា​ផ្លូវការ​នៅឡើយ​ទេ​ ។

មួយ​ផ្នែក​ធំ​នៃ​កាក​សំណល់​របស់​ប្រទេស​ជាតិ​ទាំងមូល ត្រូវ​បាន​គេ​យក​ទៅ​ចោល​នៅ​វាលលំហ ឬជួនកាល​យក​ទៅ​ដុត​ចោល ហើយ​ភាគច្រើន គឺ​យក​ទៅ​បោះចោល​ពាស​វាល​ពាស​កាល​ នៅ​តាម​ដងផ្លូវ និងលូ​បង្ហូរទឹក​សម្អុយ​ ។

យើង​ក៏​ឃើញ​មាន​ឈ្មួញកណ្តាល​រាប់រយ​នាក់ ចាំទិញ​អេ​ត​ចាយ​ពី​អ្នក​ដើរ​រើស​ទាំងនោះ​។ ពួក​គេ​ទិញ​ដើម្បី​យក​ទៅ​លក់​នៅ​ប្រទេស​ថៃ​ និង​រៀត​ណា​ម​ ។

លោកតា គី​ម គា​ម អាយុ​៧២​ឆ្នាំ គឺជា​អតីត​ឈ្មួញ​ទិញអេតចាយ បានអោយដឹង​ថា ​៖ “​គេ​ដឹក​វា​យក​ទៅ​ប្រទេស​វៀតណាម ហើយ​ខ្ញុំ​មិនដឹង​ថា ​គេ​យក​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី​ទេ​។ ខ្ញុំ​គ្រាន់តែ​ដឹង​ថា ខ្ញុំ​អាច​រក​ប្រាក់​ចំណូល​បាន​ប្រហែល១០,០០០​រៀល​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ដែល​ខ្ញុំ​ប្រើ​សម្រាប់​ចំណាយ​ទៅ​លើ​ថ្នាំ​ព្យាបាល​ជម្ងឺ​​” ។

អ្នក​យក​អេ​ត​ចាយ​មក​លក់ មិនមែន​សុទ្ធតែ​ជា​អ្នក​ក្រីក្រ​ក្នុង​សង្គម​ទេ ​។ មាន​មន្ត្រី​រដ្ឋសភា​ម្នាក់​យក​សំបក​កេស​ក្រដាស់ មួយ​បាវ​មក​លក់ ហើយ​គាត់​បាន​ប្រាក់​តិច​ជាង​មួយ​ដុល្លា​រពី​សំបក​កេស​ទាំងនោះ​។

កាលពី​គំនរ​សំរាមមាន​ទី​តាំងនៅ​ស្ទឹង​មាន​ជ័យ ប្រជាជន​នៅ​ទីនោះ​ បាន​នាំ​គ្នា​ប្រកប​មុខរបរ​រើស​អេ​ត​ចាយ​នៅ​លើ​គំនរ​សំរាមនោះ​។ តែ​បន្ទាប់​ពី​គំនរ​សំរាម​ស្ទឹង​មាន​ជ័យ​ត្រូវ​បាន​គេ​បោះបង់​ចោល​ នៅ​ឆ្នាំ២០០៩ ហើយ​ទៅ​តាំង​កន្លែង​ថ្មី​នៅ “​ជើងឯក​” ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ប្រហែល៧​គីឡូម៉ែត្រ​ ពីទីតាំងចាស់ ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​ប្រកប​មុខរបរ​រើស​អេ​ត​ចាយ ត្រូវ​ប្តូរ​ទីតាំង​ធ្វើការ​ដែរ​។

អ៊ំ​ស្រី សុខ រ៉ា​ន អាយុ​៣៧​ឆ្នាំ ប្រាប់​ឲ្យ​ដឹង​ថា ​៖ “​ខ្ញុំ​ដើរ​គ្រប់​ទីកន្លែង​ជុំវិញ​ក្រុងភ្នំពេញ​។ ខ្ញុំ​ដើរ​ដោយ​គ្មាន​ទិស​ដៅ​ច្បាស់លាស់ និយាយ​ទៅ​ គឺ​ដើរ​ក្រែង​រើស​បាន​របស់​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់បាន​ ។ ខ្ញុំ​ចេញ​ទៅ​រើស​អេ​ត​ចាយ​ពី​ម៉ោង៥​ព្រឹក រហូត​ម៉ោង៥​ល្ងាច ទើប​ចូល​ផ្ទះ​វិញ​​” ។

អ្នកខ្លះ​ចង់​ធ្វើ​ការងារ​បែប​នេះ ជាង​ការងារ​រោងចក្រ ព្រោះថា​ វា​មាន​សេរីភាព​ជាង​ ។ ថន គ​ន្ធី អាយុ​២៧​ឆ្នាំ បាន​បង្ហើប​ថា នាង​ចង់​ធ្វើការ​ដែល​មិនសូវ​ក្បាច់ក្បូរ​ច្រើន ជាង​ការងារ​រោងចក្រ ដែល​ផ្តល់​ប្រាក់​ចំណូល​តិច​ជាង១៥០​ដុល្លា​រក្នុង​មួយ​ខែ​។

នាង​បាន​បន្ត​ថា ​៖ “​សម្រាប់​ខ្ញុំ ការ​រើស​អេ​ត​ចាយ​បាន​ផ្តល់​សេរីភាព​ច្រើន​ជាង ការងារ​រោងចក្រ​។ នៅ​រោងចក្រ ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​ចង់​សម្រាក ខ្ញុំ​ត្រូវ​ដាក់​ពាក្យសុំ​ច្បាប់​។ ពេល​ខ្លះ​គេ​ព្រម​ឲ្យ​ច្បាប់ តែ​ពេល​ខ្លះ​គេ​មិន​ព្រម​ទេ​ ។ និយាយ​រួម​ទៅ​ គឺ​វា​តឹង​រឹង​ណាស់​​” ។

ស្រប​ពេល​ជាមួយនឹង​ការ​រើស​អេ​ត​ចាយ​មាន​ភាព​លំបាក​ឡើង​ៗ​ ដោយសារ​ការ​ផ្លាស់​ទីតាំង​ចោល​សម្រាម គ្រួសារ​មួយ​ចំនួន​មិន​បាន​ប្តូរ​ទីតាំង​ទៅ​ជើងឯក​ឡើយ​។ ពួក​គេ​ត្រូវ​បាន​អង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាល​មក​ជួយ​ផ្តល់​នូវ សេវាកម្ម ការ​អប់រំ និង​ឳ​កាស​។

អ៊ំ​ស្រី សុខ រ៉ា​ន ប្រាប់​ថា គាត់​កាលពីមុន​យក​លុយ​រកបាន ​ទៅ​ចំណាយ​លើ​ការ​រៀនសូត្រ​របស់​កូន​ៗ​។ តែ​ឥលូវ​នេះ គាត់​មាន​អង្គការ​ជួយ​ហើយ ។ អ៊ំ​ស្រី​បន្ត​ថា ​៖ “​ខ្ញុំ​មិន​បាន​ចូល​សាលា​ទេ​។ ដូច្នេះ​ហើយ​ខ្ញុំ​មិន​ចង់​ឲ្យ​កូន​ខ្ញុំ​ដូច​ខ្ញុំ​ទេ​​” ។

អង្គការ​មូលនិធិ​កុមារ​កម្ពុជា (CCF) គឺជា​អង្គការ​មួយ​ក្នុង​ចំណោម​អង្គការ​ដទៃ​ទៀត ដែល​បាន​កំពុង​តែ​ជួយ​ទ្រទ្រង់​ដល់​គ្រួសារ​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ទាំងនោះ​ តាម​រយៈ​ការ​អប់រំ និង ជម្រុញ​មិន​ឲ្យ​ប្រើប្រាស់​ម៉ា​(គ្រឿងញៀន) ។

ស្ថាបនិក​អង្គការ CCF លោក Scott Neeson បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា ​៖ “​ការ​ប្រើប្រាស់​ម៉ា​មានការ​កើនឡើង​ក្នុង​រយៈពេល​ពីរ​ឆ្នាំ​មកនេះ ព្រោះថា​ ក្មេង​ដែល​ប្រើប្រាស់​ម៉ា អាច​រក​លុយ​បាន​ច្រើន​ ជាង​ក្មេង​ដែល​មិន​បាន​ប្រើប្រាស់ ដោយហេតុ​ថា ​ពួក​វា​អាច​ដើរ​រើស​អេ​ត​ចាយ​ពេញ១២​ទៅ​១៥​ម៉ោង ដោយមិន​ដេក​​” ។

លោក​បាន​បន្ត​ថា ​៖ “​ពួក​យើង​ប្រាថ្នា​ធ្វើ​ឲ្យ​សហគមន៍​យើង មាន​ភាព​ប្រសើរ​ជាង​មុន មាន​សុវត្ថិភាព​ល្អជា​មុន និងប្រជាជន​មាន​សុខភាព​ល្អ​ជាង​មុន ដែល​ទាំងនេះ​រាប់​បញ្ចូល​ទាំង​អ្នក​រើស​អេ​ត​ចាយ​ផង​ដែរ​។ វា​មិនមែន​សំដៅ​តែ​ទៅ​លើ​ពួក​អ្នក​រើស​អេ​ត​ចាយ​តែ​មួយ​មុខ​ទេ ពោល​គឺ​ យើង​ទាំងអស់​គ្នា​​” ។

ជា​ចុង​ក្រោយ លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​​ថា ​៖ “​ការ​ដើរ​រើស​អេ​ត​ចាយ​មានការ​លំបាក​ណាស់ ហើយ​ស្ទឹង​មាន​ជ័យ ​ក៏​មិនមែន​ជា​ឋានសួគ៌​ដែរ​។ ជីវិត​ពួក​គេ​នៅ​ទី​នេះ មាន​ភាព​ប្រសើរ​ជាង​មុន ​ក្នុង​ពេល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មកនេះ​។ ពួក​យើង​គឺ​ប្រកាន់ខ្ជាប់​នឹង​គំនិត​សុទិដ្ឋិនិយម​” ៕

ប្រភពពី : ChannelNewsAsia

Facebook Google Twitter Email

សូម​ subscribe Channel Youtube របស់​កោះ​សន្តិភាព​លោក​​អ្នក​នឹង​ទទូល​បាន​ព័ត៌មាន​ជា​វីដេអូ​ថ្មី​ៗ​បន្ថែម​ទៀត សូម​អគុណ!!!!!

បទយកការណ៍

អត្រាប្តូរប្រាក់

អត្រាប្តូរប្រាក់ផ្សេងទៀត

Live

Sponsored News

To Top

ការស្ទង់មតិគេហទំព័រថ្មី




សូម​អរគុណ