បិដកត្រង់បឋមទេវសូត្រមានសម្តែងថា សម័យមួយ ព្រះមានព្រះភាគទ្រង់គង់នៅក្នុងវត្តជេតពនរបស់អនាថបិណ្ឌិកសេដ្ឋី ជិតក្រុងសាវត្ថី គ្រានោះព្រះអង្គត្រាស់យ៉ាងនេះថា ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សក្កទេវរាជគឺព្រះឥន្ទនោះឯង កាលកើតជាមនុស្សក្នុងជាតិមុន បានសមាទានរក្សានូវធម៌៧ប្រការអស់មួយជីវិតទើបព្រះអង្គបានដល់នូវភាពនៃខ្លួនជាស្តេចនៃទេវតាទាំងឡាយ ។ ធម៌ទាំង៧ប្រការនោះតើដូចម្ដេចខ្លះ ?
ធម៌ទាំង៧ប្រការនោះគឺសក្កទេវរាជបានសមាទានថា អាត្មាអញត្រូវជាអ្នកចិញ្ចឹមមាតាបិតា អស់មួយជីវិត ១, ត្រូវគោរពបុគ្គលជាច្បងក្នុងត្រកូលអស់មួយជីវិត ១, ត្រូវមានវាចាល្អិតទន់អស់មួយជីវិត ១, មិនត្រូវមានវាចាញុះញង់អស់មួយជីវិត ១ ។
ត្រូវមានចិត្តប្រាសចាកសេចក្ដីកំណាញ់ជាមន្ទិល មានទានបរិច្ចាគហើយ មានដៃលាងចាំស្មូម ហើយត្រេកអរក្នុងការលះបង់ក្នុងការឲ្យ និងការចែករំលែកអស់មួយជីវិត ១, ត្រូវមានសម្ដីទៀងទាត់អស់មួយជីវិត ១, មិនត្រូវមានសេចក្ដីក្រោធ បើទុកជាសេចក្ដីក្រោធកើតឡើងដល់អាត្មាអញ អាត្មាអញត្រូវតែប្រញាប់បន្ទោបង់នូវសេចក្ដីក្រោធនោះចេញអស់មួយជីវិត ១ ។
ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ សក្កទេវរាជកាលកើតជាមនុស្សក្នុងជាតិមុនបានសមាទាននូវធម៌ទាំង៧ប្រការនេះឯងដោយបរិបូរណ៌ ហើយព្រោះតែព្រះអង្គសមាទានធម៌ទាំង៧ប្រកានេះឯង ទើបសក្កទេវរាជបានដល់នូវភាពនៃខ្លួនជាស្តេចនៃទេវតាទាំងឡាយ ៕ សាន សារិន
ចែករំលែកព័តមាននេះ