វិន័យបិដកគឺជាគម្ពីរដែលកត់ត្រាអំពីច្បាប់បញ្ញត្តិ ឬច្បាប់អនុញ្ញាត សម្រាប់ភិក្ខុសង្ឃប្រព្រឹត្តអប់រំសង្រួមកាយវាចាឱ្យបានត្រឹមត្រង់តាមគន្លងក្រឹត្យក្រមនៃបព្វជិតអ្នកបួសក្នុងពុទ្ធសាសនា ។ ក្នុងនោះ ត្រង់អន្លើស្តីពីរបៀបទ្រទ្រង់ស្បង់ចីវររបស់ភិក្ខុចែងថា មិនត្រូវស្លៀក និងដណ្ដប់ដូចជាគ្រហស្ថ ពោលគឺភិក្ខុមិនត្រូវស្លៀកស្បង់ដូចជាសម្លៀកបំពាក់គ្រហស្ថអ្នកគ្រប់គ្រងផ្ទះឡើយ ។
ចំពោះគ្រឿងទ្រទ្រង់ស្លៀកដណ្ដប់របស់ភិក្ខុសង្ឃ តាមពុទ្ធប្បញ្ញត្តិគឺមានតែស្បង់ ចីវរ និងសង្ឃាដី ហៅថា សំពត់កាសាវព័ស្ត្រ ឬត្រៃចីវរ ។ ត្រង់ប្រការនេះមានសេចក្ដីពន្យល់ថា ទី១ មិនស្លៀកឱ្យស្លុយមុខដូចប្រមោយដំរី ទី២ មិនស្លៀកឱ្យមានសណ្ឋានដូចកន្ទុយត្រី ទី៣ មិនស្លៀកឱ្យមានជ្រុង៤ ទី៤ មិនស្លៀកឱ្យមានអាការៈដូចធាងត្នោត ទី៥ មិនស្លៀកឱ្យមានផ្នត់ច្រើន និងទី៦ មិនស្លៀកចងក្បិន ។
តាមពុទ្ធានុញ្ញាតដល់ភិក្ខុឱ្យគ្រងសង្ឃាដីរហូតដល់ ៤ជាន់ ហើយចីវរ និងស្បង់ ២ជាន់ៗ សម្រាប់តំបន់ដែលមានអាកាសធាតុត្រជាក់ខ្លាំង តែតំបន់អាកាសធាតុដូចប្រទេសមួយចំនួននៅប៉ែកអាស៊ីមានប្រទេសកម្ពុជា ថៃ ឡាវ ជាដើម អ្នកបួសត្រូវប្រើសង្ឃាដីពីរជាន់ ហើយចីវរ និងស្បង់១ជាន់ ដើម្បីឱ្យត្រូវទៅតាមអាកាសធាតុ ។
ចំពោះស្បង់ស្បៃត្រៃចីវរដែលជាគ្រឿងសម្គាល់ដ៏សំខាន់នៃបព្វជិតអ្នកបួសក្នុងពុទ្ធសាសនា គឺពុទ្ធានុញ្ញាតឱ្យភិក្ខុប្រើប្រាស់សាច់សំពត់៦យ៉ាង ដែលធ្វើពីសរសៃសូត្រ និងអំបោះបានមកពីរុក្ខជាតិ ហើយនិងរោមសត្វ ក្នុងនោះរួមមាន ចីវរធ្វើពីសរសៃសំបកឈើ សំបកធ្មៃ ពីកប្បាស ពីសូត្រ ពីរោមសត្វ និងវត្ថុទាំង៥ខាងដើមនេះលាយគ្នា ដោយមិនបៀតបៀនដល់អាយុជីវិតមនុស្សសត្វឡើយ ។
ការដែលភិក្ខុប្រើប្រាស់អាវ ទោះបីនៅពីខាងក្នុងហើយគ្រងស្បង់ចីវរពីខាងក្រៅបិទជិតមើលមិនឃើញក្តីក៏ខុសវិន័យដែរ ៕ សាន សារិន
ចែករំលែកព័តមាននេះ