ការសម្រេចចិត្តបោះជំហានប្រឡូកក្នុងវិស័យជំនួញ គឺត្រូវហ៊ានទទួលយកនូវបញ្ហា និងមានការជឿជាក់ខ្លួនឯងថា បញ្ហាទាំងនេះ ត្រូវតែមានដំណោះស្រាយ ឬត្រូវដោះស្រាយដោយវិធីណា ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អាជីវកម្មមួយដែលជោគជ័យ មិនមែនកើតឡើងដោយសារសំណាង ឬភាពចៃដន្យនោះទេ តែជាការខិតខំប្រឹងប្រែងជម្នះរាលបញ្ហាដែលកើនមាននៅក្នុងជំនួញ និងមានកត្តារួមផ្សំផ្សេងៗទៀត ។
ដើម្បីស្វែងយល់អំពីជីវិតក្នុងជំនួញរបស់បុគ្គលដែលជោគជ័យក្នុងអាជីវកម្ម អ្នកយកព័ត៌មានផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច (KB) របស់កោះសន្ដិភាពតែងតែលើកយកនូវប្រធានបទអំពី «ជីវិត និងជំនួញ » មកផ្សាយជូននូវរៀងរាល់ថ្ងៃអង្គារ ដើម្បីជាផ្លូវត្រួសត្រាយ និងជាពុទ្ធិសម្រាប់អ្នកដែលមានបំណងចង់ក្លាយជាអ្នកជំនួញ ។
ជាក់ស្តែងថ្ងៃនេះ យើង[កោះសន្ដិភាព]សូមលើកយកពីជីវិតរបស់ស្ត្រីម្នាក់ដែលធ្លាប់តែរកស៊ីក្នុងម្លប់ បែរជាងាកមកចាប់ជំនួញហាលថ្ងៃហាលខ្យល់ទៅវិញ ។ តើកត្ដាអ្វីខ្លះដែលអ្នកស្រីសម្រេចចិត្តបែបនេះ ?
អ្នកស្រី តាំង ហួរ ជាអតីតម្ចាស់ហាងម៉ាស្សា និងស្ប៉ាអម្រឹត ដែលបច្ចុប្បន្នបានក្លាយជាប្រធានក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យអម្រឹត (Amatak Property Service Co., Ltd) និងជាអ្នករកស៊ីទិញ-លក់ដីធ្លីក្នុងស្រុក បានរៀបរាប់ពីហេតុផលក្នុងការផ្លាស់ប្តូរការងារក្នុងម្លប់ ហើយមកប្រកបរបរដើរហាលថ្ងៃ ហាលខ្យល់ ដោយសារអ្នកស្រីរកឃើញនូវអាជីពដែលស្របតាមទេពកោសល្យរបស់ខ្លួន ដែលជំនួញនេះកំពុងត្រូវប៉ាន់ និងទទួលបានប្រាក់ចំណូលច្រើនជាងអាជីវកម្មម៉ាស្សា និងស្ប៉ា ។
ស្ត្រីអ្នកជំនួញដែលកំពុងទទួលបានជោគជ័យក្នុងវិស័យអចលនទ្រព្យរូបនេះ បានអង្គុយរៀបរាប់ថា អ្នកស្រីកើតនៅរាជធានីភ្នំពេញ ជាកូនទី៤ ក្នុងចំណោមបងប្អូន៦នាក់ ។ អ្នកស្រីជាកូនកំព្រាឪពុក និងរស់នៅជាមួយម្តាយតាំងពីអាយុ៤ឆ្នាំមកម្ល៉េះ ។ ទោះបីជាបែបយ៉ាងណា អ្នកស្រីនៅមានអ្នកម្តាយដែលមានចិត្តសន្តោសប្រណី និងមានសេចក្តីកា្លហានជាជំហរគ្រួសារ ក្នុងការរែកពុន ចិញ្ចឹមកូនទាំងអស់ក្នុងបន្ទុកតែម្នាក់ឯង ។
អ្នកស្រីនិយាយក្នុងទឹកមុខញញឹម និងរាក់ទាក់ថា ៖ « ខ្ញុំរស់នៅក្នុងជីវភាពលំបាកជាមួយម្តាយមេម៉ាយ ហើយទទួលបានការសិក្សាត្រឹមថ្នាក់ទី៩ប៉ុណ្ណោះ ។ ហេតុតែគ្រួសារក្រ ខ្ញុំរៀនមិនបានចប់ចុងចប់ដើមទេ ។ យាយខ្ញុំប្រាប់ថា ឈប់រៀនទៅ ! ចៅឯងគេចមិនផុតពីធ្វើប្រពន្ធគេទេ ហើយក៏នៅមិនឆ្ងាយពីចង្ក្រានដែរ» ។
អ្នកស្រីបន្តថា ៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនបានរៀនសូត្រខ្ពង់ខ្ពស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែគិតថា ខ្ញុំមានសំណាងព្រោះមានក្មេងៗដទៃទៀតដែលលំបាកជាងខ្ញុំ និងខ្លះទៀតមិនទទួលបានការអប់រំស្មើនឹងខ្ញុំផង» ។
ក្រោយមក អ្នកស្រីបានទៅរស់នៅប្រទេសវៀតណាមមួយរយៈជាមួយក្រុមគ្រួសារ ដោយប្រកបរបរទួលនំចំណី និងម្ហូបលក់តាមផ្លូវ និងនៅតាមភូមិវៀតណាម ។
ក្នុងឆ្នាំ១៩៩២ អ្នកស្រីបានធ្វើដំណើរមករាជធានីភ្នំពេញក្នុងវ័យ១៧ឆ្នាំ ដើម្បីធ្វើការក្នុងហាងកាហ្វេមួយកន្លែង ដោយទទួលបានប្រាក់ ៣ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយខែប៉ុណ្ណោះ ។
ដោយហេតុថា មានការជឿជាក់លើខ្លួនឯង និងមើលឃើញថា ប្រាក់ខែដែលទទួលបានមិនអាចទប់ទល់នឹងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ បាន អ្នកស្រីក៏សម្រេចចិត្តបបួលមិត្តភក្តិម្នាក់មកបើកហាងគុយទាវតូចមួយ ប៉ុន្តែហាងនោះដំណើរការបានមួយរយៈប៉ុណ្ណោះ ក៏ត្រូវបិទទ្វារវិញ ព្រោះតែខាតដើមខាតចុងក្នុងការរកស៊ីក្មេងខ្ចីនេះ ។
ដោយសន្សំបានប្រាក់កាសបន្តិចបន្តួច និងទឹកចិត្តទទូចចង់់បានការសិក្សាដូចក្មេងដទៃនោះ អ្នកស្រីក៏បន្តរៀនភាសាអង់គ្លេស និងកុំព្យូទ័រដោយលួចលាក់ពីក្រុមគ្រួសារ ។ ក្រោយមកអ្នកស្រីបានដាក់ពាក្យធ្វើការងារខាងផ្នែកសុខភាព និងសម្រស់ ដោយធ្វើជាអ្នកលក់ផលិតផល និងទទួលភ្ញៀវនៅសណ្ឋាគារឡឺរ៉ូយ៉ាល់ ចាប់ពីឆ្នាំ២០០២ រហូតដល់ឆ្នាំ២០០៦ ។
ដោយសារចំណេះដឹង និងជំនាញកាន់តែមានការរីកចម្រើន អ្នកស្រីក៏បានផ្លាស់ប្តូរការងារទៅធ្វើការក្នុងសណ្ឋាគារសាន់វ៉េវិញ និងក្លាយជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្នែកម៉ាស្សា និងស្ប៉ានៅឆ្នាំ២០០៧។
បន្ទាប់ពីមើលឃើញថា ខ្លួនមានសមត្ថភាព និងបទពិសោធន៍ការងារសមល្មមហើយ និងសន្សំបានប្រាក់កាសមួយចំនួន អ្នកស្រីបានសម្រេចចិត្តបើកហាងម៉ាស្សាមួយកន្លែងដែលមានឈ្មោះថា Amatak Beauty Spa នៅចុងឆ្នាំ២០០៧ ។ ហាងម៉ាស្សានេះទទួលបានប្រជាប្រិយភាពយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ភ្ញៀវជាតិ និងអន្តរជាតិ ។ អ្នកស្រីក៏ធ្លាប់ទៅដាក់បង្ហាញផលិតផល និងសេវា កម្មនៅ ឯប្រទេសជប៉ុនយ៉ាងជោគជ័យថែមទៀត ។
ដំណើរការហាងម៉ាស្សា និងស្ប៉ាបានប្រមាណជា៦ឆ្នាំ អ្នកស្រីក៏សម្រេចចិត្តលក់ហាងនោះទៅឲ្យអ្នកផ្សេង ហើយមកធ្វើការងារឲ្យគេក្នុងលក្ខខណ្ឌឯករាជ្យនៅក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយ ។
អ្នកស្រីបានលក់ហាងម៉ាស្សា និងស្ប៉ា មកធ្វើជាភ្នាក់ងារទិញលក់អចលនទ្រព្យសម្រាប់ក្រុមហ៊ុន CPL (Cambodia Properties Limited) ដើម្បីឲ្យមានការជ្រួតជ្រាបក្នុងវិស័យនេះកាន់តែច្បាស់អស់រយៈពេល៦ខែ ។
ក្រោយមក នៅដើមឆ្នាំ២០១៥ អ្នកស្រីបានសម្រេចចិត្តបើកក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យមួយដោយខ្លួនឯង ឈ្មោះថា Amatak Property Service Co., Ltd ដែលមានបុគ្គលិកទាំងអស់ចំនួន៥នាក់ និងភ្នាក់ងារទិញ-លក់៩នាក់ទៀត ។
អ្នកស្រីបន្តថា ៖ «ក្រុមហ៊ុនខ្ញុំបើកដោយឯករាជ្យ គឺគ្មានការចូលហ៊ុនជាមួយអ្នកណាទេ។ ការពិត ពីមុនមកខ្ញុំធ្លាប់មានគំនិតថា បើកក្រុមហ៊ុនអចលនទ្រព្យនេះជាមួយមិត្តភក្តិរបស់ខ្ញុំដែរ ដោយសារខ្ញុំយល់ឃើញថា បើយើងចង់ទទួលបានជោគជ័យ ទាល់តែយើងរួមកម្លាំងគ្នា។ ប៉ុន្តែវាហាក់មានការលំបាកបន្តិច ព្រោះគេបានត្រឹមតែចង់ បានត្រឹមតែនិយាយ ប៉ុន្តែគេមិនធ្វើទេ ។ សម្រាប់ខ្ញុំ ប្រសិនបើខ្ញុំថាធ្វើហើយនោះ ខ្ញុំនឹងធ្វើវា ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានធ្វើដោយខ្លួនឯងតែម្តង ដោយចាប់ផ្តើមពីតូចទៅសិន ប៉ុន្តែខ្ញុំមានក្តីស្រមៃដើម្បីពង្រីងឲ្យធំទៀត» ។
មុននឹងប្រឡូកចូលវិស័យអចលនទ្រព្យ អ្នកស្រីមិនត្រឹមបានធ្វើការខាងលក់ទិញដីធ្លីជាមួយក្រុមហ៊ុន CPL ប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងទទួលបានវគ្គបណ្តុះបណ្តាលមូលដ្ឋានពាក់ព័ន្ធនឹងអចលនទ្រព្យ និងការគ្រប់គ្រងទឹកប្រាក់ជាដើម។ ជាងនេះទៀត បទពិសោធន៍នៃការរកស៊ីកំប៉ិកកំប៉ុកនិងអាជីវកម្មសុខភាព ព្រមទាំងសម្រស់បានធ្វើឲ្យអ្នកស្រីមានភាពជឿជាក់លើជំនួញថ្មីនេះយ៉ាងក្រៃលែង ។
អ្នកស្រីមានប្រសាសន៍ថា ៖ «ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិជនជាតិសិង្ហបុរីម្នាក់ដែលមានជំនាញខាងផ្នែកអចលន្យទ្រព្យ ។ គាត់បានជួយជាយោបល់ដល់ខ្ញុំថា គួរធ្វើបែបនេះ ធ្វើបែបនោះ និងមិនគួរមានបុគ្គលិកច្រើនទេ ហើយធ្វើការងារបែបសហការវិញ ព្រោះខ្មែរយើងចូលចិត្តរកស៊ីបែបប្រជែងគ្នា ឲ្យតែឃើញបើក ឬធ្វើអ្វីមួយ គឺគាត់ចាប់ផ្តើមបើកតាមគេដែរហើយ។ ប៉ុន្តែសម្រាប់ស្រុកគេវិញ គេមិនចង់មានគូប្រជែងទេ ប៉ុន្តែគេត្រូវការអ្នកសហការ។ នៅពេលខ្ញុំដើរតាមសហការនេះ ខ្ញុំអាចទទួលបានជោគជ័យច្រើនក្នុងជំនួញ ។ ការបង្កើតក្រុមហ៊ុន វាជារឿងងាយស្រួលទេ ប៉ុន្តែអ្វីដែលលំបាកនោះ គឺការគ្រប់គ្រង និងធ្វើឲ្យក្រុមហ៊ុនមានដំណើរការល្អទៅមុខ» ។
អ្នកស្រីបញ្ជាក់ថា ៖ «យើងត្រូវតែពូកែខាងលក់ ព្រោះជំនួញអ្វីក៏ដោយបានផ្តោតលើការលក់ បើគ្មានការលក់ គឺគ្មានចំណូលទេ មិនថាការគ្រប់គ្រងនោះខ្លាំងប៉ុណ្ណា ទោះយុទ្ធសាស្ត្រទីផ្សារខ្លាំងប៉ុណ្ណា ទោះការិយាល័យស្អាត ឬធំតូចយ៉ាងណាក៏ដោយ បើការលក់មិនបានល្អ វានឹងមានបញ្ហាដល់ចំណូល» ។
អ្នកស្រីបន្តថា ៖ «យើងមិនអាចឃើញគេធ្វើជំនួញហើយទទួលបានជោគជ័យ យើងធ្វើតាមគេដោយមិនបានត្រៀមខ្លួននោះទេ ។ មុននឹងបើកក្រុមហ៊ុននេះ ខ្ញុំមានបទពិសោធន៍បើកអាជីវកម្មស្ប៉ារួចមកហើយ ។ ខ្ញុំបានសិក្សាក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលផ្នែកអចលនទ្រព្យ Cash Flow ។ ឲ្យតែមានវីដេអូយូធូបទាក់ទងនឹងជំនួញ ខ្ញុំតែងតែចំណាយពេលរៀនតាមគេជានិច្ច ។ ការរៀនសូត្របែបនេះហើយ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ និងមានបណ្តាញស្រាប់ផងនោះ ខ្ញុំជឿជាក់ថា នឹងទទួលបានជោគជ័យ» ។
អ្នកស្រីក៏បានផ្តាំផ្ញើទៅដល់ស្ត្រីទាំងឡាយឲ្យមានភាពក្លាហាន និងមានឆន្ទៈខ្ពស់ក្នុងការសម្រេចនូវអ្វីដែលជាបំណងប្រាថ្នា និងជម្នះរាល់គ្រប់ឧបសគ្គក្នុងជីវិតរបស់ខ្លួន ជាពិសេស ត្រូវព្យាយាមក្រេបជញ្ជក់ចំណេះដឹង និងហ្វឹកហាត់ឲ្យមានជំនាញច្បាស់លាស់សម្រាប់ការងារ និងអាជីវកម្ម ដើម្បីចៀសវាងការរស់នៅក្រោមគំនាប ។
អ្នកស្រីបញ្ជាក់ជាចុងក្រោយថា ៖ «ខ្ញុំសង្កេតឃើញថា ស្ត្រីខ្មែរយើងមួយចំនួនមានការអៀនខ្មាសច្រើន ដូចជា គាត់មិនហ៊ានចូលក្នុងចំណោមមនុស្សច្រើនទេ ហើយខ្ញុំក៏ធ្លាប់មនុស្សម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះដែរ ។ ប៉ុន្តែសូមមើលថាពិភពលោកផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងណាហើយ សម័យនេះ បើយើងយឺតដៃ យឺតជើង យើងតាមមិនទាន់គេ ទេ ។
ទោះបីជាស្ត្រីមេផ្ទះ ក៏នៅតែជួបបញ្ហា ហើយបើនៅតែផ្ទះជួបបញ្ហាទៀត វាមិនចេះអត់ទេ បុ៉ន្តែបើយើងអង្គុយតែខ្លាចបញ្ហាចូលមកដល់នោះ យើងនឹងគ្មានថ្ងៃបោះជំហានទៅមុខរួចទេ ។ បញ្ហាតែងតែកើតឡើង បើយើងជួបបញ្ហា យើងត្រូវចេះដោះស្រាយវាដើម្បីឱ្យមានការរីកចម្រើន» ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ