ប្រទេសថៃ ៖ ក្រុមហ៊ុន PTT PLC របស់ថៃ នឹងនាំចូលឧស្ម័នធម្មជាតិ (LNG) ចំនួន១លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំពីក្រុមហ៊ុនប្រេង និងហ្គាស Petronas របស់ម៉ាឡេស៊ី សម្រាប់ក្តីរំពឹងនៃការកើនឡើងក្នុងតម្រូវការថ្ងៃអនាគត ថែមទាំងពង្រឹងស្ថេរភាពថាមពលរបស់ថៃផងដែរ ។
ប្រធានក្រុមហ៊ុន PTT លោក Piyasvasti Amranand បានថ្លែងថា ៖ «ថ្មីៗនេះភីធីធីបានចុះអនុស្សរណៈយោគយល់គ្នា (MoU) ជាមួយក្រុមហ៊ុន Petronas ស្តីពីការនាំចូលហ្គាស LNG ចំនួន១លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំ ។ បច្ចុប្បន្ននេះព័ត៌មានលម្អិតត្រូវបានលើកយកមកពិភាក្សា» ។ នៅពេលកិច្ចព្រមព្រៀងនេះត្រូវបានបំពេញបែបបទពេញលេញហើយ នឹងត្រូវបញ្ជូនបន្តទៅកាន់ក្រុមប្រឹក្សាគោលនយោបាយថាមពលជាតិ ។
លោកបន្ថែមថា ៖ «កិច្ចសន្យារយៈពេលយូរ គួរតែអនុញ្ញាតឲ្យមានការនាំចូលហ្គាស LNG ៦០% ទៅ៧០% ចំណែកនៅសេសសល់នឹងត្រូវបានទិញចូលតាមរយៈទីផ្សារនៅនឹងកន្លែង»។
ក្រុមហ៊ុន PTT កំពុងទិញហ្គាស LNG ចំនួន២លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំពីក្រុងហ្សាការតា ប្រទេសឥណ្ឌូណេស៊ី ។ ថ្មីៗនេះក្រុមប្រឹក្សាគោលនយោបាយថាមពលជាតិបានអនុម័តលើសេចក្តីព្រាងនៃកិច្ចព្រមព្រៀងទិញហ្គាស LNG រយៈពេលវែងជាមួយក្រុមហ៊ុន Shell Eastern Trading និង BP Singapore ចំនួន១លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំ ។
ភីធីធីកំពុងប្រតិបត្តិការនូវដំណាក់កាលទី២ នៃការទទួលបានគម្រោងចុងក្រោយក្នុងតំបន់មួយនៅក្បែរគម្រោងដំណាក់កាលទី១ ក្នុងតំបន់ឧស្សាហកម្ម Map Ta Phut នៅខេត្តរ៉ាក់យ៉ងផងដែរ ។
ជាងនេះទៀត ក្រុមហ៊ុននឹងបង្កើនសមត្ថភាពផលិតកម្មហ្គាស LNG ប្រចាំឆ្នាំចំនួន១០លានតោនក្នុងឆ្នាំ២០១៧ ស្មើនឹង១,៤ប៊ីលានគួបហ្វីតក្នុងមួយថ្ងៃ ធៀបនឹងអត្រា៥លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំ ឬ៧០០លានគួបហ្វីតក្នុងមួយថ្ងៃ ។
PTT ក៏គ្រោងបង្កើតដំណាក់កាលទី៣សម្រាប់សមត្ថភាពច្រើនជាង៥លានតោនក្នុងមួយឆ្នាំផងដែរ ខណៈអាជ្ញាធរផលិតអគ្គិសនីថៃចាប់អារម្មណ៍ក្នុងការសាងសង់ស្ថានីយហ្គាស LNG សម្រាប់រោងចក្រថាមពលរបស់ខ្លួន ។
លោក Piyasvasti Amranand ថ្លែងថា៖ «ការមានប្រតិបត្តិករមួយផ្សេងទៀត គឺមិនចាំបាច់ធ្វើដូចអ្វីដែលចម្រោះក្នុងប្រព័ន្ធហ្គាស LNG និងការធ្វើផែនការស្ថេរភាពឡើយ ។ ចំណុចនេះនឹងធ្វើឲ្យមានតម្រូវការគ្រប់គ្រាន់នៃហ្គាស LNG ដល់អ្នកប្រើប្រាស់» ។
ដើម្បីបង្កើនការប្រកួតប្រជែងច្រកចូលរបស់ភាគីទី៣ ក្នុងប្រព័ន្ធផ្ទេរឧស្ម័នធម្មជាតិ និងស្ថានីយ LNG អាចនឹងត្រូវបានអនុញ្ញាត ។
រដ្ឋាភិបាលគួរតែធ្វើការសន្និដ្ឋានជាក់លាក់មួយលើអនាគតតំបន់ Erawan និងតំបន់ប្រេង Bongkot ដែលជាអ្នកទទួលបានអាជ្ញាយុកាលសម្បទាននៅឆ្នាំ២០២២ និងឆ្នាំ២០២៣ ។
លោកបន្ថែមថា ៖ «ប្រសិនបើគ្មានលទ្ធផលជាក់លាក់ អ្នកកាន់កាប់តំបន់សម្បទានអាចធ្វើឲ្យមានបទដ្ឋានផលិតកម្មឡើងវិញ ដែលអាចបង្កើនភាពចាំបាច់សម្រាប់ការនាំចូលកាន់តែច្រើនឡើងនៃហ្គាស LNG នៅថ្ងៃអនាគត និងបង្កើនអត្រាអគ្គិសនីជាដើម» ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ