ផ្អែកតាមវចនានុក្រមភាសាខ្មែរទំព័រ១៨៤៤ ជាស្នាព្រះហស្តសម្តេចព្រះសង្ឃរាជ ជួន ណាត ជោតញ្ញាណោ ពាក្យ «ឱ្យ» ជាអញ្ញត្រសព្ទ ដោយអនុវត្តតាមការពិភាក្សា ហើយសម្រេចនៃគណៈកម្មការរៀបរៀងវចនានុក្រមខ្មែរគ្រាដំបូងបំផុតក្នុងកាល ពុទ្ធសករាជ ២៤៥៩ គ្រិស្តសករាជ ១៩១៥ ថាត្រូវឱ្យកំណត់ប្រើជា «ឱ្យ» មិនយល់ព្រមឱ្យប្រើជា «ឱយ» ឬ «អោយ» ឡើយ ។
យោងតាមការបកស្រាយរបស់លោកបណ្ឌិត ប៊ី សុខគង់ និងលោកបណ្ឌិត ទូច គឹមស្រ៊ាង ថា ការសរសេរជា «ឲ្យ»បែបនេះ ជាទម្លាប់ប្រើរបស់ចាស់ៗតាំងពីបុរាណកាលមក ដែលទម្លាប់សរសេរខ្វៀក(ខ្ជិលដកដៃ)ជាដរាបមកដល់បច្ចុប្បន្នកាល ។ សូម្បីក្នុងសៀវភៅ វចនានុក្រមភាសាខ្មែរ (បោះពុម្ពនា គ.ស.១៩៦៧) ក៏ប្រើ «ឲ្យ» នេះដែរ ប៉ុន្តែ គេប្រើ «ឱ្យ» ជាគោល ។
ដូច្នេះយើងគប្បីសរសេរជា «ឱ្យ»នេះទើបត្រឹមត្រូវជាង ពីព្រោះការសរសេរ «ឱ្យ»បែបនេះ ជាការសរសេរបែបផ្លូវការ កុំសរសេរ «ឲ្យ»បែបនេះតទៅទៀតមិនមែនជាសំណេរផ្លូវការទេ ៕ សាន សារិន
<<កំណត់សម្គាល់: រាល់ការបញ្ចេញមតិទៅលើអត្ថបទមិនមែនជាការទទួលខុសត្រូវរបស់កោះសន្តិភាពទេ។ វាជាការទទួលខុសត្រួវដោយផ្ទាល់របស់អ្នកបញ្ចេញមតិ។ ដូច្នេះ សូមមិត្តអ្នកអានទាំងអស់ ធ្វើការបញ្ចេញ មតិប្រកបដោយការទទួលខុសត្រូវ មានសីលធម៌ និង ប្រកបដោយន័យស្ថាបនា ហើយចៀសវាង ការបញ្ចេញមតិណាដែលមិនពិត ជេរប្រមាថ និង អុជអាល នាំដល់ការយល់ច្រឡំ ឬ ការរើសអើង ជាតិសាសន៍ សាសនា ឬក៏ បុគ្គលណាមួយ។>>
ចែករំលែកព័តមាននេះ