ទីក្រុងបាងកក៖ ប្រទេសថៃកំពុងតែរៀបជើងព្រួលជាបណ្ដើរៗដើម្បីទប់ទល់នឹងជំងឺដ៏កាចសាហាវបង្កឡើងដោយមេរោគឈ្មោះនីប៉ាដែលកំពុងរាតត្បាតនៅរដ្ឋបឹងហ្កាល់ខាងលិច (West Bengal) នៃប្រទេសឥណ្ឌា។ ថ្វីដ្បិតរហូតមកដល់ពេលនេះ ថៃមិនទាន់រកឃើញករណីឆ្លងជំងឺនេះនៅលើទឹកដីរបស់ខ្លួន ប៉ុន្តែអ្នកទេសចរមកពីឥណ្ឌាដែលធ្វើដំណើរកម្សាន្តនៅថៃអាចបង្កជាការព្រួយបារម្ភ។ អាជ្ញាធរថៃចាប់ផ្ដើមបង្កើនការឃ្លាំមើល និងពង្រឹងកិច្ចសហការនៅក្នុងចំណោមស្ថាប័នពាក់ព័ន្ធនានា។ នាយកដ្ឋានគ្រប់គ្រងជំងឺឆ្លងប្រកាសអំពីការដាក់ចេញវិធានការបង្ការកម្រិតខ្ពស់បន្ទាប់ពីឥណ្ឌាប្រកាសថានៅក្នុងប្រទេសរបស់ខ្លួនមានអ្នកឆ្លងជំងឺនេះចំនួន៥ករណីក្បែរទីក្រុងកុលកាតា (Kolkata)។ នៅក្នុងចំណោមនោះក៏មានបុគ្គលិកសុខាភិបាលម្នាក់ផងដែរ។
នាយកដ្ឋានខាងលើនេះប្រកាសបន្តទៀតថាប្រទេសថៃត្រូវតែប្រុងជើងការកម្រិតខ្ពស់ និងពង្រឹងការបង្ការជំងឺនេះតាមរយៈការប្រើប្រាស់វិធីផ្គួបគ្នាឃ្លាំមើលផង និងត្រៀមខ្លួនទប់ទល់ផង (បើសិនរកឃើញអ្នកឆ្លងជំងឺនេះ) នៅក្នុងចំណោមអន្តរស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធ។ ឥឡូវនេះ នៅតាមអាកាសយានដ្ឋាននានាទូទាំងប្រទេសថៃកំពុងប្រុងជើងការសម្បើមណាស់។ ដូចជានៅភូកេត មានភ្ញៀវទេសចរដែលទើបមកថ្មីចន្លោះពីមួយម៉ឺនទៅពីរម៉ឺននាក់ក្នុងមួយថ្ងៃៗ។ ក្នុងនោះ អ្នកទេសចរមកពីឥណ្ឌាឈរនៅលំដាប់ទីបី។ ថៃក៏កំពុងផ្ដោតសំខាន់ទៅលើអ្នកជំងឺដែលធ្វើដំណើរពីឥណ្ឌាទៅព្យាបាលនៅថៃផងដែរ។ អាជ្ញាធរអំពាវនាវឱ្យប្រជាជនបន្តតាមដានសេចក្ដីជូនដំណឹងតាមរយៈបណ្ដាញជាផ្លូវការរបស់រដ្ឋាភិបាល ហើយត្រូវស្ដាប់តាមការណែនាំផ្នែកសុខាភិបាល។
អ្នកខ្លះប្រាប់ថាខ្លួនត្រូវតែពាក់ម៉ាស់ជាប់ជានិច្ច ត្រូវឧស្សាហ៍លាងដៃ និងបរិភោគតែចំណីអាហារដែលទើបតែចម្អិនថ្មីៗ និងចម្អិនយ៉ាងឆ្អិនល្អ។ ពួកគេចាប់ផ្ដើមខ្វាយខ្វល់បន្ទាប់ពីទទួលព័ត៌មានពីការកើតមានជំងឺនេះ (នៅឥណ្ឌា) និងបារម្ភខ្លាចថាវាអាចនឹងផ្ទុះឡើងពេញសាកលលោកដូចជំងឺកូវីដ១៩។ ប៉ុន្តែក្រុមអ្នកជំនាញសុខាភិបាលចង់សង្កត់ធ្ងន់ថាមេរោគនីប៉ាមិនឆ្លងតាមតំណក់ទឹកមាត់ដែលខ្ទាតចេញពីមនុស្សម្នាក់ទៅមនុស្សម្នាក់ទៀតដូចជំងឺកូវីដ១៩ទេ។
តើអ្វីទៅជាមេរោគនីប៉ា?
មេរោគនីប៉ារស់នៅក្នុងខ្លួនសត្វជ្រឹង និងមានវត្តមាននៅក្នុងទឹកមាត់, ទឹកនោម និងលាមក។ល។ របស់វា។ មេរោគនេះនឹងឆ្លងទៅមនុស្សនៅពេលប៉ះពាល់ទឹកនោម ឬវត្ថុរាវសរីរៈ (bodily fluid) របស់ជ្រឹង។ កាលណាជ្រឹងខាំផ្លែឈើ, បាញ់នោមដាក់ផ្លែឈើ ឬបន្ទោរបង់លាមកដាក់ផ្លែឈើ ពេលនោះផ្លែឈើក៏មានមេរោគនីប៉ាផងដែរ។ ដូចនេះនៅពេលមនុស្សប៉ះពាល់ផ្លែឈើ ឬបរិភោគផ្លែឈើ ពេលនោះមេរោគនឹងឆ្លងចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកគេ។
មេរោគនេះគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីឆ្លងមេរោគនេះហើយ ភាគរយនៃការស្លាប់ចន្លោះពី៤០%ទៅ៧៥%។ មកទល់នឹងពេលនេះ មិនទាន់មានឱសថព្យាបាល ឬវ៉ាក់សាំងសម្រាប់ចាក់បង្ការនៅឡើយទេ។ រោគសញ្ញាដំបូងៗនៃការឆ្លងមេរោគនេះមានដូចជា៖ ផ្ដាសាយ, គ្រុនក្ដៅស្ទេញៗ, ឈឺក្បាល និងរមួលសាច់ដុំ។ មេរោគនេះធ្វើឱ្យរលាកប្រព័ន្ធផ្លូវដង្ហើមធ្ងន់ធ្ងរ និងរលាកខួរក្បាលបណ្ដាលឱ្យអ្នកជំងឺស្លាប់៕ ប្រភព៖ បាងកកប៉ុស្តិ៍ និងប្រភពដទៃទៀត
ចែករំលែកព័តមាននេះ