ទំនៀម​ពិធីសូត្រមន្ត​រំដោះគ្រោះ


អ្នក​ដែល​មាន​ជំងឺ​ឈឺ​មក​យូរថ្ងៃ​ហើយ រក្សា​ព្យាបាល​ដូច្នេះ​ហើយ ដូច្នោះ​ហើយ​មិនជា គេ​រមែង​រក​គ្រូ ឬ​ហោរ​គន់គូរ​មើល​ហេតុ​ដែល​បណ្ដាល​ឲ្យ​ឈឺ​នោះ បើ​មើលទៅ​ត្រូវ​ថា​មាន​គ្រោះថ្នាក់ នោះ​គេ​រមែង​និមន្ត​លោក​មក​សូត្រ​មន្ត​រំដោះគ្រោះ​នោះ​ឲ្យ​បាន​សះជា​ស្បើយ​ល្ហើយ​ទៅ ។

ក្នុង​កិច្ច​នេះ​ត្រូវ​រៀប​រណ្ដាប់ ផ្សេង​ៗ​តាម​ទម្លាប់​របស់​គ្រូ​-​អាចារ្យ​ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​រៀង​មក ក៏​ទម្លាប់​របស់​គ្រូ​-​អាចារ្យ​នោះ​មិន​ដូច​គ្នា ខ្លះ​មាន​គ្រឿង​ប្រដាប់​ច្រើន ខ្លះ​មាន​គ្រឿង​ប្រដាប់​តិច​សមគួរ ។ ក្នុង​ទី​នេះ​នឹង​រៀបរៀង​តាម​បែប​មធ្យម ល្មម​ឲ្យ​អ្នក​ទីទ័ល​ក្រ ធ្វើ​បាន​ផង ដូច​មាន​តទៅ​នេះ ៖

១-​ឲ្យ​រៀប​គ្រឿង​ពុទ្ធបូជា គឺ​បាយសីប៉ាក់ឆាម​១​គូ ស្លាធម៌​មួយគូ ទឹកអប់​មួយគូ ទៀន​៥ ធូប​៥ លាជ​៥ ផ្កា​៥ ។

២-​នឹង​រៀប​គ្រឿង​បូជា​ទេវតា គឺ​ស្លាធម៌​៨ ទឹកអប់​៨ ឲ្យ​រៀប​ដាក់​ខាង​ខ្លួន​អ្នកជំងឺ​ម្ខាង​៤ ។

៣-​នឹង​ធ្វើ​ពែ​១ ហៅ​ថា​«​ពែ​មឈូស​»​បណ្ដោយ​ប្រវែង​១​ហត្ថ​អ្នកជំងឺ ទទឹង​ប្រវែង​១​ចំអាម​អ្នកជំងឺ ឲ្យ​រៀប​ដាក់​បាយ សម្ល ញាំ ភ្លា នំ ចំណី ក្នុង​ពែ​នោះ​តាម​ទំនៀម​នឹង​សូន​រូប​១​ដោយ​ម្សៅ គឺជា​រូប​ស្នង​ខ្លួន​អ្នកជំងឺ​ឲ្យ​រៀប​ដាក់​ក្នុង​ពែ នឹង​មាន​ប្រី ឬ​ស្បូវ​ស្ងួត ប្រមាណ​១​ក្ដាប់​ទុក​នឹង​ដុត​រូប​នោះ ។ សំពត់​ស​ប្រវែង​៥​ហត្ថ​អ្នកជំងឺ ។ នឹង​មាន​អង្ករ​វាល់​ដោយ​នាឡិ ឬ​ដោយ​ចាន តូច​ៗ ចំនួន​ស្មើនឹង​អាយុ​អ្នកជំងឺ បើ​មាន​សេស​ខែ ថ្ងៃ​ប៉ុន្មាន ឲ្យ​វាល់​ប៉ុណ្ណោះ​ដាក់​ទៅ​ទៀត ។ នឹង​វាល់​ទឹកអប់​សំបួរ​ចំនួន​ដូច​គ្នា​នេះ ដាក់​ក្នុង​ផ្តិល​ធំ​១ នឹង​មាន​ពូន​ភ្នំខ្សាច់​១​ដាក់​នៅ​ថាស ។

របស់​អម្បាល​នេះ​ឲ្យ​យក​ទៅ​រៀប​ដាក់​នៅ​មុខ​កន្លែង​លោក​សូត្រ​មន្ត ។ ដល់​វេលា​និមន្ត​លោក​មក​សូត្រ​មន្ត មុន​នឹង​សូត្រ​មន្ត​អាចារ្យ​រៀប​សែន​ប្រ​ចេ​គ្រោះថ្នាក់​នោះ​ឲ្យ​ស្បើយ​ល្ហើយ ហើយ​យក​ភ្លើង​អុជ​ប្រី ឬ​ស្បូវ​ដុត​រូប​ម្សៅ​នោះ​ជា​ឧបកិច្ច​ថា បាន​ដុត​រូប​អ្នកជំងឺ​នោះ​ហើយ ហើយ​ជូន​ពែ​នោះ​ទៅ​តាម​ទិស​ដែល​អាចារ្យ​បង្គាប់ ។

ពាក្យ​សែន ៖
អញ​ខ្ញុំ​សូម​អញ្ជើញ​ទេវតា នូវ​ព្រះ​បរមេ​សូ ព្រះ​ពិស្ណុការ ព្រះ​ម្រឹត្យូវ ,​ព្រះ​កា​លិ ,​ទើប​អញ្ជើញ​ព្រះ​អាទិត្យ ,​ព្រះចន្ទ្រ ,​ព្រះ​អង្គារ ,​ព្រះ​ពុធ ,​ព្រះ​ព្រហស្បតិ៍ ,​ព្រះ​សុក្រ ,​ព្រះ​សៅរ៍ ,​ព្រះ​រាហូ ,​ព្រះ​កេតុ ។ ទើប​អញ្ជើញ​នូវ​បូព៌​-​ព្រះ​រាម អ​គ្នេ​យ៍​-​ខរ ,​ទក្សិណ​-​ព្រះ​ល​ក្ម្ស​ណ៍ ,​និរតី​-​រា​ពណ៌ ,​បស្ចិម​-​សិ​តា ,​ពាយ័ព្យ សិ​តា​យុ ឧត្តរ​-​ហនុមាន ,​ឦសាន​-​ពិភេក ,​ទើប​អញ្ជើញ​អ្នក​មក​យក​ក្រយា​បូជា អញ​ខ្ញុំ​សូម​ស្មា​លា​ទោស​អ្នក​ហោង​។

ទោះ​ឈឺក្បាល​ក្បង ឈឺ​ក ឈឺទ្រូង សាច់​សួត ហឫទ័យ ទោះ​ឈឺ​ជើងដៃ សរសៃ​រោគា សូម​ស្មា​លា​ទោស កុំ​អ្នក​ប្រកួត ទោះ​ឈឺ​ថ្កាត់​ចុះ រ​មួ​ត​រមួល ចង្អោរ​ក្អែរ​ក្អួត ទោះ​ឈឺ​ដោត​ចាក់ ឈឺ​ច្បាក់​សាច់ សួត បំពង់ក​ស្ងួត ខាន់​ខះទឹក​មាត់ ទើប​អញ្ជើញ​អ្នក លំ​ដោះ​គ្រោះ​តម្កាត់ រោគា​ឲ្យ​បាត់​វិនាស​ទៅ​ហោង បពិត្រ​វឹង​ថ្វាត់ ទៅ​ដោយ​ស្ថាន​ទីទៃ​ហោង ឱម ន​មោ ពុទ្ធ​ស្ស ន​មោ ធម្ម​ស្ស ន​មោ សង្ឃ​ស្ស ហុ​លោ ហុ​លោ​ស្វាហាយ ចរ​ណាយ​ចេញ​ទៅ ។

លំដាប់​នោះ​គេ​រៀប​សូត្រ​មន្ត គឺ​សូត្រធម៌​យោង​គ្រោះ តាម​ទម្លាប់​ដែល​សូត្រ​រៀង​មក​ហោង ។
នេះ​បើ​តាម​សេចក្ដី​រៀបរៀង​ដោយ​ឧកញ៉ា​ទេព​ពិ​ទូ ក្រ​សេ​ម គ​ន្ថ​រ​ច​ន​បណ្ឌិត ផ្សាយ​ដោយ​ទស្សនាវដ្ដី​កម្ពុជសុរិយា ៕ (​កែសម្រួល​ដោយ ៖ បុប្ផា​)

Facebook Google Twitter Email

Live

Sponsored News

ការស្ទង់មតិគេហទំព័រថ្មី




សូម​អរគុណ