តើអ្វីទៅដែលជាការភាន់ច្រឡំដ៏សាមញ្ញមួយចំនួនជុំវិញរោគទល់លាមក?
ជំនឿយល់ខុសជាច្រើនបានកើតមានពាក់ព័ន្ធទៅនឹងទម្លាប់របស់ពោះវៀន។ ជំនឿមួយក្នុងចំណោមជំនឿទាំងនេះគឺថា ពោះវៀនធ្វើចលនារៀងរាល់ថ្ងៃគឺជារឿងចាំបាច់ ។ ជំនឿខុសមួយផ្សេងទៀតគឺថា លាមកដែលស្តុកនៅក្នុងរាងកាយបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់សុខភាពនិងបង្រួញ អាយុកាលមធ្យមរបស់មនុស្ស។ ការភាន់ច្រឡំទាំងឡាយនេះបាននាំឱ្យមានការប្រើប្រាស់ថ្នាំបញ្ចុះលើសកំណត់និងដោយបំពាន។ រៀងរាល់ឆ្នាំ ប្រជាជនអាមេរិកបានចាយលុយអស់ប្រមាណជា ២៧៥លានដុល្លារលើថ្នាំបញ្ចុះ។ ភាគច្រើននៃពួកគេទាំងនោះស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលមួយដែលមិនចាំបាច់ និងមួយចំនួនទៀតស្ថិតនៅក្នុងដំណាក់កាលគ្រោះថ្នាក់ ។
តើអ្វីខ្លះដែលបង្កឱ្យមានការទល់លាមក?
ការទល់លាមកគឺជារោគសញ្ញាមួយ មិនមែនជាជំងឺនោះទេ។ វាដូចជាជំងឺគ្រុនផងដែរការទល់លាមកអាចត្រូវបានបង្កឡើងដោយលក្ខខណ្ឌផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន។ មនុស្សជាច្រើនធ្លាប់ទល់លាមកមួយរយៈពេលខ្លីហើយដែលការទល់នោះបានត្រឡប់មកសភាពដើមវិញដោយខ្លួនវាតាមរយៈរបបអាហារនិងពេលវេលា។ ខាងក្រោមនេះគឺជាមូលហេតុមួយចំនួនដែលបង្កឱ្យទៅជាការទល់លាមក៖
-របបអាហារមិនល្អ៖ ផលបង្កដ៏សំខាន់មួយនៃការទល់លាមកអាចមកពីការទទួលទានអាហារដែលមានខ្លាញ់់សត្វច្រើន(សាច់ ផលិតផលធ្វើពីទឹកដោះគោ និងស៊ុត) អាហារដែលសំបូរដោយស្ករ(បង្អែមលាងមាត់ផ្អែមខ្លាំង ស្ករគ្រាប់ផ្សេងទៀត)និងអាហារដែលមានសារធាតុសរសៃតិច។ ការសិក្សាមួយចំនួនបានលើកឡើងថា អាហារដែលសំបូរដោយសារធាតុសរសៃនឹងធ្វើឱ្យលាមកមានទំហំធំជាងលើកមុន បង្កឱ្យពោះវៀនមានចលនាច្រើនជាងមុន។ ហេតុនេះការទល់លាមកក៏មានតិចតួចដែរ ។
-ការទល់លាមកក្នុងអារម្មណ៍៖ នេះជារឿងធម្មតានិងជាលទ្ធផលដ៏សាមញ្ញបំផុតនៃការភាន់ច្រឡំចំពោះអ្វីដែលជារឿងធម្មតានិងមិនធម្មតា។ ប្រសិនជាអាចដឹងបានទាន់ពេល ការទល់លាមកប្រភេទនេះអាចត្រូវបានព្យាបាលឱ្យជាតាមរយៈការផ្តល់ព័ត៌មានដល់អ្នកជំងឺថា ពោះវៀនរបស់គេមានចលនាដូចធម្មតាទេ ។
-រោគសញ្ញាឈឺចាប់ក្នុងពោះជាប្រចាំ ការហើមពោះនិងការផ្លាស់ប្តូរទម្លាប់របស់ពោះវៀន (Irritable bowel syndrome -IBS, ឬspastic colon)៖ IBSគឺជាមូលហេតុមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុបង្កទាំងឡាយនៃការទល់លាមកនៅក្នុងសហរដ្ឋអាមេរិក។ មនុស្សមួយចំនួនកើតមាននូវការរមួលពោះវៀនធំដែលបញ្ហានោះវាបន្ថយនូវល្បឿនចរាចរណ៍កាកសំណល់អាហាររបស់ពោះវៀនតូចជាហេតុនាំឱ្យទល់លាមក។
-ទម្លាប់មិនល្អរបស់ពោះវៀន៖ បុគ្គលម្នាក់អាចនឹងកើតមានការទល់លាមកម្តងហើយម្តងទៀតដោយការព្រងើយកន្តើយនឹងចលនារបស់ពោះវៀន។ គេធ្វើបែបនេះដើម្បីជៀសវាងមិនប្រើបង្គន់សាធារណៈ ខណៈមួយចំនួនដទៃទៀតជាប់ដៃរវល់នឹងការងារ។ បន្ទាប់ពីទ្រាំមិនទៅបន្ទោបង់មួយរយៈពេល បុគ្គលនោះអាចនឹងមានអារម្មណ៍លែងឈឺពោះចង់បង់ជើងធំ។ បញ្ហានេះហើយដែលនាំឱ្យទល់លាមក ។
-ការបំពានដោយប្រើថ្នាំបញ្ចុះ៖ អ្នកដែលមានទម្លាប់លេបថ្នាំបញ្ចុះនឹងក្លាយជាចំណុះលើវាហើយអាចត្រូវការបង្កើនការប្រើប្រាស់ថ្នាំបន្ថែម។ ទីបំផុតពោះវៀនក្លាយទៅជាស្ពឹកនិងមិនអាចធ្វើការទៀងទាត់។
-ការធ្វើដំណើរ៖ មនុស្សម្នាទាំងឡាយជារឿយៗសុទ្ធតែធ្លាប់ទល់លាមកនៅពេលធ្វើដំណើរផ្លូវឆ្ងាយ ដ្បិតក្នុងពេលធ្វើដំណើរអាចនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរបែបបទនៃការស់នៅរបប អាហារហូបចុក និងការផឹកទឹក ។
-ផលរំខានដោយអ័រម៉ូន(Hormonal disturbances)៖ Hormonal disturbancesដ៏ពិតប្រាកដមានដូចជា ក្រពេញទីរ៉ូអ៊ីដអសមត្ថភាពអាចបង្កឱ្យទៅជាទល់លាមក ។
-ភាពមានគភ៌៖ វាជាមូលហេតុដ៏សំខាន់មួយផ្សេងទៀតនែការទល់លាមក។ សម្ពាធគភ៌ដ៏ធ្ងន់បានសង្កត់លើពោះវៀនហើយដោយអន្លើវាអាចធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរអ័រម៉ូនអំឡុងពេលមានផ្ទៃពោះ ។
-រន្ធប្រហោងនិងឫសដូងបាត(Fissures& Hemorrhoids)គឺជាលក្ខខណ្ឌឈឺចាប់របស់ទ្វារលាមកដែលអាចបង្កើតជាដំណើរកន្ត្រាក់សាច់ដុំក្រសាល់គូថ។ ប្រការនេះអាចនាំឱ្យមានការយឺវយ៉ាវដល់ចលនាពោះវៀន ។
-ជំងឺពិតប្រាកដមួយចំនួន៖ ជំងឺជាច្រើនដែលប៉ះពាល់ទៅលើជាលិការាងកាយមានដូចជា Scleroderma(បង្កនៅលើស្បែក)ឬជំងឺ lupus និងជំងឺសរសៃប្រសាទឬសាច់ដុំមានដូចជា ដំណើរឡើងរឹងតាមបណ្តាសាច់ ជំងឺញ័រញាក់ និងដាច់សរសៃឈាមក្នុងខួរក្បាល ទាំងអស់នេះសុទ្ធតែជាប់ទាក់ទងនឹងការទល់លាមក។
-ការបាត់បង់ជាតិអំបិលក្នុងរាងកាយ៖ ការបាត់បង់ជាតិអំបិលក្នុងរាងកាយតាមរយៈការក្អួតឬរាកក៏ជាហេតុមួយផ្សេងទៀតនៃការធ្វើឱ្យទល់លាមកផងដែរ។
-ការប៉ះទង្គិចពីខាងក្រៅទៅលើពោះវៀន៖ ការរលាកនៅជុំវិញដុំ Diverticulaនិងដុះសាច់ដុះ និងជំងឺមហារីកអាចបង្កើតបានជាការប៉ះទង្គិចលើពោះវៀននិងជាលទ្ធផលនាំឱ្យទល់លាមក។
-ការរបួសសរសៃប្រសាទណាមួយ៖ របួសឆ្អឹងខ្នងអាចធ្វើឱ្យទល់លាមកបាន ដ្បិតវាប៉ះពាល់លើបណ្តាសរសៃប្រសាទទាក់ទងនឹងពោះវៀន។
-ការប្រើឱសថ៖ ការប្រើប្រាស់ឱសថច្រើនអាចធ្វើឱ្យទល់លាមកបានផងដែរ ។ ក្នុងនេះមានឱសថបំបាត់ការឈឺចាប់(ជាពិសេសពពួកNacotics) ពពួកឱសថ Antacidដែលមានផ្ទុកសារធាតុអាលុយមីញ៉ូម….។
តើអ្វីដែលជាមូលហេតុធ្វើឱ្យកុមារទល់លាមក?
ការទល់លាមកគឺជារឿងធម្មតាសម្រាប់ កុមារ។ កុមារមួយចំនួនតូច ការទល់លាមកកើតឡើងនៅពេលមានបញ្ហារាងកាយខ្លះៗ។ ការទល់លាមកចំពោះកុមារជាធម្មតាកើតមានដោយសារទម្លាប់មិនល្អរបស់ពោះវៀន។ ការសិក្សាស្រាវជ្រាវមួយចំនួនបានបង្ហាញថា ក្មេងៗជាច្រើនដែលមានជំងឺទល់លាមកនៅពេលពួកគេមានអាយុចាស់បន្តិច សុទ្ធតែធ្លាប់មានប្រវត្តិបត់ជើងមកមានលាមករឹងជាងកាលពីការចាប់កំណើតជីវិតដំបូងក្នុងសប្តាហ៍ទី១។ បញ្ហានេះកើតមាននៅមុនការផ្លាស់ប្តូរចំណីអាហារ ទម្លាប់ឬអាកប្បកិរិយា។ ក្មេងជាច្រើនដែលទល់លាមកជាធម្មតាមានដុំលាមកធំរឹងជាងពីពេលមុន។
នៅពេលដែលកូនក្មេងមានចលនាពោះវៀន ការទល់លាមកអាចនឹងធ្វើឱ្យគេមានការឈឺចាប់។ ការឈឺចាប់គឺដោយសារមានការប្រេះនៅលើស្បែកហៅថា Fissures។ វាអាចកើតមាននៅក្នុងទ្វារលាមក។ ប្រហោងស្បែកប្រេះទាំងនេះនឹងនាំឱ្យឈឺចាប់ឬក៏ចេញឈាម ជាហេតុធ្វើឱ្យកូនក្មេងខ្ជឹបលាមករបស់គេចូលវិញ។
ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ការខ្ជឹបលាមកទុករបស់ក្មេងៗអាចបណ្តាលមកពីបញ្ហាដទៃទៀតផងដែរ។ បញ្ហាខ្លះទាក់ទងនឹងបង្គន់នៅក្រៅផ្ទះ ការតានតឹងក្នុងអារម្មណ៍បណ្តាលមកពីបរិស្ថានគ្រួសារនិងសាលារៀនជាដើម។ ក្នុងករណីនេះ ចន្លោះពេលចលនាពោះវៀនអាចមានពេលវែង។ ក្នុងករណីខ្លះវាអាចច្រើនជាងមួយឬ២សប្តាហ៍។ ការស្តុកទុកលាមកយូរបែបនេះគេហៅថា Fecal Impactions-គឺជាស្ថានភាពដែលលាមកផ្តុំគ្នាយ៉ាងរឹងនៅក្នុងពោះវៀន។ ចលនារុញធម្មតារបស់ពោះវៀនគឺមិនគ្រប់គ្រាន់ ធ្វើឱ្យដុំលាមកនេះចេញមកក្រៅបានទេ។
តើអ្វីដែលបង្កទៅជាការទល់លាមកចំពោះមនុស្សចាស់?
មនុស្សចាស់ប្រឈមនឹងការទល់លាមក៥ដងធៀបនឹងមនុស្សវ័យក្មេង។ របបអាហារមិនល្អ ការទទួលទានវត្ថុរាវមិនគ្រប់គ្រាន់ កង្វះខាតការហាត់ប្រាណ ការប្រើថ្នាំព្យាបាលផ្សេងៗនិងទម្លាប់ពោះវៀនមិនល្អ គឺសុទ្ធតែជាលទ្ធផលដែលធ្វើឱ្យទល់លាមក ។
ទោះជាយ៉ាងណា ក្រុមអ្នកជំនាញបានយល់ស្របថា ជារឿយៗមនុស្សចាស់តែងតែបារម្ភហួសហេតុលើចលនាពោះវៀន ហើយការទល់លាមកគឺជាជំងឺដែលកើតឡើងដោយការគិតផងដែរ។ ទម្លាប់នៃការទទួលទានគឺជាបញ្ហាសំខាន់មួយនៃការកើតមានការទល់លាមក ។ មិនចាប់អារម្មណ៍លើការទទួលទានដែលតែងកើតជាធម្មតាចំពោះ មនុស្សមេម៉ាយចាស់/ក្រមុំចាស់អាចនាំទៅរកការប្រើប្រាស់យ៉ាងច្រើននៃអាហារ។ ជួនកាលមនុស្សវ័យចាស់កាត់បន្ថយការទទួលទានវត្ថុរាវ ជាពិសេសនៅពេលពួកគាត់មិនទទួលទានអាហារទៀងទាត់។ ទឹកនិងវត្ថុរាវផ្សេងទៀតធ្វើឱ្យទំហំលាមកធំបង្កើតឱ្យមានភាពងាយស្រួលក្នុងការបន្ទោបង់។
ការសម្រាកនៅលើគ្រែយូរបន្ទាប់ពីរងគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ឬមានជំងឺរួមនឹងការមិនបានហាត់ប្រាណ សុទ្ធតែធ្វើឱ្យទល់លាមក។ ចំណែកការប្រើថ្នាំពេទ្យមួយចំនួនក៏អាចធ្វើឱ្យមនុស្សខ្លះទល់លាមកបានដែរ ។ កង្វល់ពីចលនាពោះវៀនជួនកាលក៏នាំឱ្យមនុស្សចាស់ងាកទៅប្រើថ្នាំបញ្ចុះផងដែរ។ ការធ្វើបែបនេះនឹងនាំឱ្យមានបញ្ហា។ ពេលនោះពោះវៀនចាប់ផ្តើមផ្តេកផ្តួលទៅលើថ្នាំបញ្ចុះក្នុងការធ្វើចលនារុញលាមកចេញ។
ជាច្រើនដង យន្តការពីធម្មជាតិរបស់ពោះវៀននឹងឈប់ដំណើរការបើគ្មានជំនួយពីថ្នាំនោះ។ ទម្លាប់ប្រើទឹកបញ្ចុះក៏អាចនាំទៅរកការបាត់បង់មុខងារធម្មតារបស់ពោះវៀនបានដែរ។
-តើការពិសោធន៍រោគសញ្ញាអ្វីខ្លះដែលអាចជួយរកឃើញមូលហេតុនៃការទល់លាមក?
ចំពោះមនុស្សខ្លះ ការទល់លាមកអាចត្រូវបានបង្កឡើងដោយសភាពមិនធម្មតាឬឧបសគ្គនៃប្រព័ន្ធរំលាយអាហារ។ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចធ្វើតេស្តដើម្បីសម្រេចថា តើការទល់លាមកនេះគឺជារោគសញ្ញានៃភាពមិនប្រក្រតីរបស់ប្រព័ន្ធ រំលាយអាហារដែរឬយ៉ាងណា ។ ក្នុងន័យនេះ ការធ្វើតេស្តទឹកនោម ឈាម និងលាមកជា ប្រចាំប្រហែលជាអាចជួយឱ្យរកឃើញពីបញ្ហានៅក្នុងពោះវៀនបាន។ វិធីបែបនេះដែលអាចត្រូវធ្វើនៅកន្លែងវេជ្ជបណ្ឌិតផ្ទាល់ វេជ្ជបណ្ឌិតញាត់ឧបករណ៍មានអំពូលភ្លើងអាចបត់បែបបានចូលទៅតាមរន្ធគូថដើម្បីពិនិត្យមើលពោះវៀនត្រង់ និងពោះវៀនធំ។ ចំណែកការពិនិត្យដោយការថតឆ្លុះដោយកាំរស្មីអុិច ក៏នឹងផ្តល់ព័ត៌មាន ប្រហាក់ប្រហាក់ប្រហែលគ្នាដែរ ។
ការទប់ស្កាត់មិនឱ្យទល់លាមក៖
ចលនាពោះវៀនជាញឹកញាប់ក្នុងចំណោមអ្នកមានសុខភាពល្អ បានផ្លាស់ប្តូរពី៣ដងក្នុងមួយថ្ងៃទៅ៣ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ គេត្រូវតែសម្រេចថា តើអ្វីដែលជាទម្លាប់ធម្មតា។ តាមក្បួន ការទល់លាមកគួរតែត្រូវបានសង្ស័យប្រសិនជាមានភាពលំបាកក្នុងការបង់ជើងឬឬបត់ជើងមកមានការឈឺចាប់។ មនុស្សភាគច្រើនធ្លាប់ជួបប្រទះនឹងការទល់លាមករយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែប្រសិនជាការប្រើថ្នាំបញ្ចុះអស់ច្រើនជាង៣សប្តាហ៍ហើយនៅមិនធូរស្រាល ត្រូវទៅពិគ្រោះជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតភ្លាម។
វេជ្ជបណ្ឌិតយល់ស្របថា ការទប់ស្កាត់គឺជាមធ្យោបាយដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ការទល់លាមក។ នៅពេលអស់មធ្យោបាយក្នុងការទប់ទល់នឹងការទល់លាមក សូមធ្វើតាមវិធីមួយចំនួនដូចខាងក្រោយនេះ ៖
-ត្រូវដឹងពីអ្វីដែលជាលក្ខណៈធម្មតាហើយកុំផ្តេកផ្តួលតែទៅលើថ្នាំបញ្ចុះពេក។
-ទទួលទានតាមរបបអាហារដែលត្រឹមត្រូវដោយមានបន្លែ ផ្លែឈើស្រស់ៗនិងគ្រាប់ធញ្ញជាតិផងដែរ។
-ផឹកទឹកឱ្យបានច្រើន
-ធ្វើលំហាត់ប្រាណឱ្យបានទៀងទាត់
-កំណត់ម៉ោងឱ្យបានត្រឹមត្រូវបន្ទាប់ពី អាហារពេលព្រឹក ឬអាហារពេលល្ងាចរួច។
-កុំព្រងើយកន្តើយនឹងការឈឺពោះបត់ជើង ។
-នៅពេលដែលមានការផ្លាស់ប្តូរសំខាន់ណាមួយនៃចលនាពោះវៀន ឆាប់ទៅជួបជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិត។
តើការទល់លាមកធ្ងន់ធ្ងរដែរឬទេ ?
បើទោះបីជាវាអាចនឹងនាំឱ្យរំខានខ្លាំង ការទល់លាមកជាធម្មតាមិនមែនជាជំងឺធ្ងន់ធ្ងរទេ។ វាបានបញ្ចេញឱ្យដឹងនូវរោគសញ្ញា។ ក្នុងករណីខ្លះ ការទល់លាមកអាចធ្វើឱ្យមានភាពស្មុគស្មាញដែរ ដូចជាក្នុងករណីឫសដូូងបាតដែលបង្កដោយការរបួសធ្ងន់ធ្ងរឬក៏ស្នាមប្រហោងប្រេះដែលបង្កឡើងដោយដុំលាមករឹងនៅស្ទះក្នុងក្រសាល់គូថ។ ករណីទាំងពីរនេះ ការចេញឈាមអាចនឹងកើតឡើងបាន។ ស្នាមប្រហោងប្រេះអាចនឹងធ្វើឱ្យឈឺចាប់ដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយរឹតតែអាចធ្វើឱ្យការទល់លាមកមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗ។
fecal impactions(ដុំលាមករឹងនៅក្នុងពោះវៀនត្រង់បន្ទាប់ពីការទល់លាមក)អាចកើតមានគ្រប់មនុស្សក្មេងចាស់និងអមជាមួយដោយការបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងលើការបញ្ចេញលាមក។
នៅពេលណាដែលការយកចិត្តទុកដាក់ផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រត្រូវបានធ្វើ?
វេជ្ជបណ្ឌិតគួរតែឱ្យដំណឹងនៅពេលដែលរោគសញ្ញាធ្ងន់ធ្ងរកើតលើសពី៣សប្តាហ៍។ វេជ្ជបណ្ឌិតគួរតែផ្តល់ជាព័ត៌មាននៅពេលណាដែលមានការផ្លាស់ប្តូរគួរឱ្យកត់សម្គាល់ណាមួយនៃទម្លាប់ពោះវៀន។
រោគសញ្ញាទល់លាមកគឺជាគន្លឹះសំខាន់ក្នុងការជួយឱ្យគ្រូពេទ្យកំណត់ពីអាការរោគនិងការព្យាបាល។ រោគសញ្ញាទាំងឡាយរួមមាន៖ ចលនាពោះវៀនខុសពីប្រក្រតី ការឈឺចាប់ឬការពិបាកក្នុងការបញ្ចេញលាមក។
អ្វីខ្លះដែលជាការព្យាបាលការទល់លាមក?
ជំហានទី១ក្នុងការព្យាបាលការទល់លាមកគឺត្រូវស្វែងយល់ថា ហ្វ្រេកង់ធម្មតាគឺវាផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងទូលំទូលាយពីចលនាពោះវៀន៣លើកក្នុងមួយថ្ងៃ ទៅ៣លើកក្នុងមួយសប្តាហ៍។ បុគ្គលម្នាក់ៗត្រូវតែកត់សម្គាល់ថា អ្វីដែលជាលក្ខខណ្ឌធម្មតាដើម្បីជៀសវាងការក្លាយខ្លួនទៅជាចំណុះរបស់ថ្នាំបញ្ចុះ។ តែសម្រាប់មនុស្សភាគច្រើន ការកែលំអរបបអាហារហូបចុក និងបែបបទនៃការរស់នៅអាចបន្ធូរបន្ថយឱកាសទល់លាមកបាន។ របបអាហារដែលមានគុណប្រយោជន៍ល្អនោះ វាគួរតែមានបញ្ចូលអាហារដែលសំបូរដោយសារធាតុសរសៃមានដូចជា គ្រាប់ធញ្ញជាតិ បន្លែនិងផ្លែឈើស្រស់ៗជាដើម។ ការផឹកទឹកច្រើនរួមនឹងការហាត់ប្រាណទៀងទាត់ ក៏នឹងជួយសកម្មភាពពោះវៀនផងដែរ។ ការហាត់ប្រាណជាពិសេសអាចនឹងចាំបាច់ត្រូវធ្វើដើម្បីបង្កើនសាច់ដុំពោះបន្ទាប់ពីការមានផ្ទៃពោះរួចឬនៅពេលដែលបណ្តាសាច់ដុំយារធ្លាក់ខ្លាំង។
ទម្លាប់ពោះវៀនក៏សំខាន់ណាស់ដែរ ។ គេគួរតែកំណត់ពេលវេលាឱ្យបានសមរម្យដើម្បី អនុញ្ញាតឱ្យការចូលបន្ទប់ទឹកគ្មានការរំខាន។ និយាយរួម គេមិនគួរធ្វើព្រងើយនឹងការឈឺពោះបត់ជើងទេ។
ការប្រើថ្នាំបញ្ចុះគួរតែពិភាក្សាជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិត។ វេជ្ជបណ្ឌិតគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលកំណត់ថា តើថ្នាំបញ្ចុះមួយណា ប្រភេទណាដែលអ្នកជំងឺគួរតែលេប។ មានថ្នាំបញ្ចុះច្រើនប្រភេទ ហើយថ្នាំលេបទាំងនោះមានរបៀបប្រើនិងព្យាបាលរោគផ្សេងគ្នាដែរ។ និយាយជារួមមក វាជាការចាំបាច់ដែលត្រូវទទួលស្គាល់ថា ការព្យាបាលដោយជោគជ័យគឺត្រូវការការខិតខំប្រឹងប្រែងនិងពេលវេលា។
ការទល់លាមកមិនមែនកើតឡើងពេញមួយយប់ទេ ហើយវាក៏មិនសមហេតុផលដែលសង្ឃឹមថា ការទល់លាមកអាចត្រូវបានធូរស្រាលពេញមួយយប់ដែរ។ ការទល់លាមកគឺជាការពិបាកក្នុងការបញ្ចេញដុំលាមកមកក្រៅ។ ហ្វ្រេកង់ចលនាពោះវៀនក្នុងចំណោមមនុស្សពេញវ័យផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងចាប់ពី៣ដងក្នុងមួយថ្ងៃទៅ៣ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។ ប្រសិនជាគ្មានចលនាពោះវៀនច្រើនជាងរយៈពេល៣ថ្ងៃ កាកសំណល់អាហារដែលនៅក្នុងពោះវៀននឹងឡើងរឹងហើយនឹងធ្វើឱ្យមានការពិបាកឬក៏ឈឺចាប់អំឡុងការបញ្ចេញចោល។ កាកសំណល់អាហារឬដុំលាមកនឹងឡើងរឹងធ្វើឱ្យមានការឈឺចាប់នៅពេលបន្ទោបង់ ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ