«​វត្ត​អូរ​តា​ទៀក​» បច្ច័យ​សម្រាប់​ជួយ​ទ្រទ្រង់​​តិចតួច​បំផុត ប្រើ​ការ​ក្នុង​វត្ត​ស្ទើរ​មិន​គ្រាន់


ខេត្តបាត់ដំបង ៖ ស្រុក​សំឡូត ក្នុង​ខេត្តបាត់ដំបង គឺជា​តំបន់​ឆ្នួន​ផ្ទុះ​នៃ​សង្គ្រាម​ក្នុងស្រុក​កន្លង​មក ហើយ​ក៏​មិន​ដែល​មាន​ផ្លូវថ្នល់​ក្រាល​កៅស៊ូ​បាន​ទៅ​ដល់​ជា​ច្រើន​សម័យ​កន្លង​មក ទើបតែ​ពេល​នេះ ដោយសារ​រាជរដ្ឋាភិបាល​បាន​អនុវត្តន៍​តាម​គោលនយោបាយ​ឈ្នះ ឈ្នះ បង្រួបបង្រួម​ជាតិ ជំរុញ​ការ​អភិវឌ្ឍ រៀបចំ​តាម​មូលដ្ឋាន​ឲ្យ​ប្រជាជន​កម្ពុជា​គ្រប់​ៗ​រូប គ្រប់​ទីកន្លែង មាន​សិទ្ធិ​រស់នៅ មានកម្ម​សិទ្ធិ​កាន់កាប់​ដីធ្លី​ធ្វើស្រែ​ចំការ មាន​សាលារៀន វត្ត​អារាម សំខាន់​ផ្លូវថ្នល់​បាន​ទៅ​ដល់ គឺជា​ក្តី​សង្ឃឹម​របស់​ប្រជាជន​ដែល​ធ្លាប់​រស់នៅ​តាម​ព្រៃ​ភ្នំ ទទួល​បាន​ជីវភាព​សមរម្យ​មួយ​កម្រិត ។

ដោយឡែក​វត្ត​អារាម​នៅ​តំបន់​នោះ នៅ​មិន​ទាន់​មានការ​កសាង​ទៅ​តាម​តម្រូវការ​របស់​ពុទ្ធបរិ​ស័ទ ដែល​តែងតែមាន​ជំនឿ​ទៅ​តាម​វិស័យ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា ជា​សាសនា​របស់​រដ្ឋ​នៅឡើយ។

បើ​តាម​លោក​ទុ​យ ប៊ុ​ន​លី អតីត​កងទ័ព​នៅ​តំបន់​នោះ​តាំងពី​សម័យ​មាន​សង្គ្រាម​កន្លង​មក បាន​បង្ហាញ​ទឹកចិត្ត​ដែល​ប្រជាជន​ចង់បាន​នោះ គឺ​ការ​សប្បាយ​រីករាយ​ពេល​មានបុណ្យ​ទាន​ម្តង​ៗ គឺ​តែងតែ​ទៅ​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​វត្ត​ឧត្តម​នី គី​រី​ជុំ ហៅ​វត្ត​អូរ​តា​ទៀក ស្ថិត​នៅ​ភូមិ​ពាម ឃុំ​តា​តោក ស្រុក​សំឡូត ខេត្តបាត់ដំបង ដែល​មាន​ចម្ងាយ​ជាង​១០០​គីឡូម៉ែត្រ​ពី​ទីរួមខេត្ត​បាត់ដំបង ដោយ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​តាម​ផ្លូវ​កៅស៊ូ​ថ្មី​ទៅ​ដល់​ទីរួមស្រុក​សំឡូត ។

ប្រភព​ដដែល​បន្ត​ថា ហើយ​វត្ត​អារាម​នេះ ត្រូវ​ចេញពី​សាលាស្រុក​ទៅ​ប្រហែល​៣០​គីឡូម៉ែត្រ តាម​ផ្លូវ​ក្រាល​ក្រួស​ក្រហម​ឆ្លងកាត់​អូរ និង​ឡើង​ចុះ​ជម្រាលភ្នំ ដែល​មាន​ទេសភាព​គួរ​ឲ្យ​ទាក់ទាញ​ស្រឡាញ់​វិស័យ​ធម្មជាតិ​ពិត​ៗ តាម​បែប​ទេសចរណ៍ ។

បើ​តាម​ព្រះ​តេជគុណ​ចៅអធិការ​វត្ត អូរ​តា​ទៀក ព្រះ​នាម អន គឹ​មលាន បាន​មាន​សង្ឃដីកា​ថា វត្ត​នេះ បានករ​កើតឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៩ ពី​ពុទ្ធបរិស័ទ ដែល​ចង់បាន​គោរព​តាម​បែប​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា ដែល​មាន​ព្រះសង្ឃ​គង់នៅ​តែ​ចំនួន​៣​អង្គ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់​ពុទ្ធបរិស័ទ មក​គោរព​បូជា ពេល​មានបុណ្យ​ទាន​ម្តង​ៗ ហើយ​ក៏​ជាទី​កន្លែង​មួយ​បាន​ប្រមូលផ្តុំ​ដល់​ប្រជាជាតិ ដែល​មាន​អ្នក​នៅ​ជិត​បាន​មក​ដល់ អ្នក​ឆ្ងាយ​បាន​មក​ស្គាល់ តែងតែបាន​ចូល​ជា​បច្ច័យ​សម្រាម់​ជួយ​ទ្រទ្រង់​វត្ត​នេះ​បាន​តិចតួច​បំផុត សម្រាប់​ចង្ហាន់ និង​ប្រើ​ការ​ផ្សេង​ៗ​ក្នុង​វត្ត​ស្ទើរតែ​មិន​គ្រប់គ្រាន់ ម្ល៉ោះហើយ​ការ​កសាង​វត្ត​គឺ​២០​ឆ្នាំ​កន្លង​មកនេះ គឺ​ដូច​ជា​នៅ​ដដែល តែ​មិនដឹង​ធ្វើ​ដូច​ម្តេច បើ​វត្ត​យើង​នៅ​តំបន់​ដាច់​ស្រយាល​ដូច្នេះ​នោះ ។

លោកតា​អាចារ្យ អ៊ុំ សៀន ប្រធាន​គណៈកម្មការ​វត្ត និង​លោកស្រី ប្រាក់ រេ​ត អនុប្រធាន បាន​បញ្ជាក់​ថា យោង​តាម​ស្ថានភាព​ជីវភាព​ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​ជុំវិញ​តំបន់​ព្រៃ​ភ្នំ​នេះ ភាគច្រើន​ជា​អ្នក​ចំការ និង​បងប្អូន​កងទ័ព​ការពារ​ទឹកដី ដែល​មាន​ថវិកា​មក​រួមចំណែក​ធ្វើបុណ្យ​លើក​ស្ទួយ​វិស័យ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​នៅ​មាន​កម្រិត ដែល​មាន​ពេល​បុណ្យ​ទាន​តូច​ធំ​ម្តង​ៗ សល់​បច្ច័យ​ជា​មធ្យម ពី​១០​ម៉ឺន​រៀល ទៅ​១​លាន​រៀល​តែ​ប៉ុណ្ណោះ តែង​សន្សំទុក​កសាង​វត្ត​បន្ថែម តែ​តម្រូវការ​ជាក់ស្តែង គឺ​មិន​គ្រប់គ្រាន់​ឡើយ ដោយ​កែ​ឆ្នៃ​បាន​គ្រាន់តែ​ជើង​សសរ​សាលាឆាន់​រាប់​ឆ្នាំ​មក​ហើយ គឺ​នៅ​តែ​ជើង​សសសរ​ដដែល មិន​អាច​កើត​បានជា​សាលាឆាន់​សោះ ។

នេះ​គឺជា​លទ្ធភាព​ជាក់ស្តែង កុំ​ថា​ឡើយ​ដល់​ព្រះ​វិហារ ព្រោះ​ដូច​ឃើញ​ស្រាប់​ហើយ ព្រះ​វិហារ​ឈើ​នេះ​តាំងពី​កើត​វត្ត​មក មាន​អាយុកាល​២០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ គឺ​នៅ​តែ​ឈើ​ដដែល ដូច្នោះ​មាន​តែ​សុំ​អំពាវនាវ​ដល់​អ្នក​មានធម៌ សប្បុរសជន ដែល​មានចិត្ត​បុណ្យ សូម​រួបរួម​គ្នា​ជួយ​សាង​ជា​កុសល លើក​ស្ទួយ​វិស័យ​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា នៅ​ទី​នេះ​ឲ្យ​មាន​កន្លែង​សម្រាប់​គោរព​បូជា​បាន​សមរម្យ​ផង ហើយ​ចំពោះ​កូនចៅ​ពុទ្ធបរិស័ទ ដែល​មាន​បំណង​ចង់​មក​បួស​រៀន​ធម៌​នៅ​ទី​នេះ​ក៏​មាន​តាម​កម្រិត​ដែរ ព្រោះតែ​ធានា​មិន​បាន​ទាំង​ការ​ស្នាក់​នៅ និង​ចង្ហាន់​ដែល​មាន​តម្រូវការ​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​រហូត​កន្លង​មក។ (​កែសម្រួល​ដោយ ៖ បុប្ផា​)

ព័ត៌មាន​ជាតិ

Sponsored News

ការស្ទង់មតិគេហទំព័រថ្មី




សូម​អរគុណ