ADផ្ទាំងផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម

Picture

ការ​វាយប្រហារ​មិន​រើសមុខ​៖ នៅ​ពេល​យោធា​ថៃ​អះអាង​ថា «​វាយប្រហារ​តែ​លើ​គោលដៅ​យោធា​» មិន​ស្រប​នឹង​ផលវិបាក​ដែល​បាន​កើតឡើង​នៅ​លើ​ដី​ជាក់ស្តែង ចេញពី​សកម្មភាព​ឈ្លានពាន​ប្រដាប់​អាវុធ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ

2 ម៉ោង មុន

រាជធានីភ្នំពេញ ៖ យោធា​ថៃ​បាន​អះអាង​ជា​បន្តបន្ទាប់​ថា ប្រតិបត្តិការ​យោធា​របស់​ខ្លួន​ប្រឆាំង​កម្ពុជា​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​ស្រប​តាម​ច្បាប់​មនុស្សធម៌​អន្តរជាតិ និង​ផ្តោត​តែ​លើ​គោលដៅ​យោធា​ប៉ុណ្ណោះ ដោយ​គោរព​គោលការណ៍​ភាព​ចាំបាច់ និង​សមាមាត្រ​។ ប៉ុន្តែ​ការ​អះអាង​មួយ​មិន​អាច​ក្លាយជា​ការ​ពិត ​ដោយសារ​តែ​វា​ត្រូវ​បាន​និយាយ​ម្តង​ហើយ​ម្តងទៀត​នោះ​ទេ​។ វា​ត្រូវ​តែ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​ជាមួយនឹង​អង្គហេតុ ភស្តុ​តាង ប្រភេទ​អាវុធ​ដែល​បាន​ប្រើ ទីតាំង​ដែល​ត្រូវ​បាន​វាយប្រហារ និង​ផល​ប៉ះពាល់​ជាក់ស្តែង​ទៅ​លើ​ជន​ស៊ី​វិល ​។

នៅ​ពេល​យើង​ពិនិត្យ​មើល​ផលវិបាក​នៅ​លើ​ទឹកដី​កម្ពុជា សំណួរ​សំខាន់​មួយ​ត្រូវ​បាន​ចោទ​ឡើង​៖ ប្រសិនបើ​គោលដៅ​ទាំងអស់​សុទ្ធតែ​ជា​គោលដៅ​យោធា តើ​ហេតុ​អ្វី​បានជា​ជន​ស៊ី​វិល ផ្ទះសម្បែង ភូមិឋាន ទីតាំង​សាសនា ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ស៊ី​វិល និង​បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌ ក្លាយជា​ជន​រង​គ្រោះ​នៃ​អាវុធ​ធុន​ធ្ងន់ ?

១. អង្គហេតុ​នៅ​លើ​ដី​មិន​អាច​ត្រូវ​បាន​លុប​ចោល​ដោយ​សេចក្តីថ្លែងការណ៍
ក្នុង​ការ​ឈ្លានពាន​ទឹកដី​កម្ពុជា ២ លើក គឺ​នៅ​ខែកក្កដា និង​នៅ​ខែធ្នូ ឆ្នាំ​២០២៥ កងកម្លាំង​យោធា​ថៃ​បាន​ប្រើ​យន្តហោះ​ចម្បាំង F-16 ការ​វាយប្រហារ​តាម​អាកាស កាំភ្លើង​ធំ និង​គ្រាប់​រ៉ុក្កែត​។ អង្គការ Human Rights Watch បាន​កត់ត្រា​ថា ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​បណ្តាល​ឱ្យ​ជន​ស៊ី​វិល​ស្លាប់​និង​របួស ហើយ​បាន​ផ្ទៀងផ្ទាត់​តាម​ទីតាំង​ភូមិសាស្ត្រ​នូវ​រូបភាព​ដែល​បង្ហាញ​ពី​ការ​ខូចខាត​លើ​អគារ និង​វត្ត​ព្រះពុទ្ធ​សាសនា​នៅ​ឃុំ​គោក​មន ខេត្តឧត្តរមានជ័យ​។

ក្នុង​ឯកសារ​ផ្លូវការ​របស់​កម្ពុជា​ដាក់​ជូន​ក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខ​អង្គការសហប្រជាជាតិ កម្ពុជា​បាន​រាយការណ៍​ថា គ្រាប់បែក​ពី​យន្តហោះ F-16 បាន​ធ្លាក់​ក្នុង​បរិវេណ​វត្ត​តា​មាន់​សែន​ជ័យ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ​២០២៥ បណ្តាល​ឱ្យ​មាន​អ្នកបួស​ម្នាក់​ស្លាប់ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែកក្កដា ក៏​មានការ​វាយប្រហារ​តាម​អាកាស​ជា​បន្តបន្ទាប់ រួម​ទាំង​នៅ​តំបន់​ប្រាសាទ​តា​ក្របី​។

ដូច្នេះ ការ​វាយតម្លៃ​លើ​លក្ខណៈ​នៃ​ការ​វាយប្រហារ​មិន​អាច​ផ្អែក​តែ​លើ​អ្វី​ដែល​ភាគី​វាយប្រហារ​ប្រកាស​ថា​ជា «​គោលដៅ​យោធា​» នោះ​ទេ​។ ត្រូវ​ពិនិត្យ​ថា តើ​គោលដៅ​នីមួយ​ៗ​ពិតជា​គោលដៅ​យោធា​ដែរ​ឬទេ ? តើ​អាវុធ​ដែល​ប្រើ​អាច​កំណត់​ផល​ប៉ះពាល់​បាន​កម្រិត​ណា ? តើ​មានការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ដែល​អាច​ធ្វើ​បាន​ដើម្បី​ការពារ​ជន​ស៊ី​វិល​ដែរ​ឬទេ ? ហើយ​តើ​ការ​ខូចខាត​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល​អាច​លើស​ពី​អត្ថប្រយោជន៍​យោធា​ជាក់ស្តែង​ដែល​រំពឹង​ទុក​ដែរ​ឬទេ ?

២. F-16 កាំភ្លើង​ធំ និង​អាវុធ​ធុន​ធ្ងន់​៖ ផល​ប៉ះពាល់​មិន​ឈប់​ត្រឹម «​ចំណុច​គោលដៅ​»
បញ្ហា​សំខាន់​មិនមែន​ត្រឹមតែ​ថា «​អាវុធ​ត្រូវ​បាន​បាញ់​ទៅ​ទីណា​» ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ប៉ុន្តែ​ថា តើ​អាវុធ​ប្រភេទ​អ្វី​ត្រូវ​បាន​ប្រើ នៅ​ក្នុង​បរិបទ​បែប​ណា និង​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​ក្នុង​រង្វង់​ធំ​ប៉ុណ្ណា​។ ផលវិបាក​មិនមែន​មាន​តែ​ការ​ស្លាប់​និង​របួស​ភ្លាម​ៗ​ទេ ប៉ុន្តែ​រួម​មានការ​បំផ្លាញ​អគារ សេវា​សុខាភិបាល ការ​អប់រំ ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ បេតិកភណ្ឌ និង​ការ​បង្ខំ​ឱ្យ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ភៀសខ្លួន​។ នេះ​ជា​ចំណុច​សំខាន់​ក្នុង​ការ​វាយតម្លៃ​ការ​អះអាង​ថា «​វាយ​តែ​គោលដៅ​យោធា​»​។ ការ​កំណត់​គោលដៅ​យោធា​នៅ​លើ​ផែនទី មិន​មាន​ន័យ​ថា​ការ​ប្រើ​អាវុធ​ណាមួយ​ប្រឆាំង​គោលដៅ​នោះ​ក្លាយជា​ស្របច្បាប់​ដោយ​ស្វ័យប្រវត្តិ​នោះ​ទេ​។

៣. គ្រាប់បែក​ចង្កោម​៖ បញ្ហា​ដែល​ការ​អះអាង​ថា «​វាយ​តែ​គោលដៅ​យោធា​» ពិបាក​ពន្យល់
នៅ​ខែកក្កដា ឆ្នាំ​២០២៥ យោធា​ថៃ​បាន​បញ្ជាក់​ថា ខ្លួន​បាន​ប្រើ​គ្រាប់បែក​ចង្កោម​នៅ​ពេល​ដែល​ខ្លួន​ចាត់​ទុក​ថា​ចាំបាច់​ប្រឆាំង​នឹង​គោលដៅ​យោធា​។ Human Rights Watch បាន​កត់​សម្គាល់ថា ការ​ប្រើ​អាវុធ​ប្រភេទ​នេះ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ មាន​លក្ខណៈ​មិន​រើសមុខ​ដោយ​ខុសច្បាប់​។ លក្ខណៈ​របស់​គ្រាប់បែក​ចង្កោម​ធ្វើ​ឱ្យ​បញ្ហា​នេះ​កាន់តែ​ធ្ងន់​។ អាវុធ​នេះ​អាច​បញ្ចេញ​គ្រាប់​តូច​ៗ​រាប់​សិប ឬ​រាប់រយ​គ្រាប់​លើ​ផ្ទៃដី​ធំ​មួយ​។ គ្រាប់​តូច​មួយ​ចំនួន​មិន​ផ្ទុះ​ភ្លាម​ៗ​ទេ ហើយ​អាច​នៅ​សល់​ដូច​ជា​មីន បន្ត​គំរាមកំហែង​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្រោយ​ការ​ប្រយុទ្ធ​បាន​បញ្ចប់​ជា​យូរ​មក​ហើយ​។

ករណី​ដ៏​សោកសៅ​មួយ​បាន​កើតឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែតុលា ឆ្នាំ​២០២៥ នៅ​ខេត្តព្រះវិហារ​។ កុមា​រា ស៊ឺ​ន សុវណ្ណ អាយុ​១០​ឆ្នាំ បាន​ស្លាប់ និង​ឪពុក​របស់​គាត់​រង​របួសធ្ងន់​ដោយសារ​ការ​ផ្ទុះ​មួយ​។ មជ្ឈមណ្ឌល​សកម្មភាព​កម្ចាត់​មីន​កម្ពុជា​បាន​កំណត់​ថា វា​ជា​គ្រាប់ M-85 មិន​ទាន់​ផ្ទុះ ដែល​ត្រូវ​បាន​បាញ់​ចូល​កម្ពុជា​ក្នុង​អំឡុង​ការ​ប្រយុទ្ធ​ខែកក្កដា ខណៈ​យោធា​ថៃ​បាន​បដិសេធ​ការ​សន្និដ្ឋាន​នោះ​។ Human Rights Watch បាន​អំពាវនាវ​ឱ្យ​មានការ​ស៊ើបអង្កេត​ដោយ​ស្ថាប័ន​អន្តរជាតិ​ឯករាជ្យ និង​មាន​សមត្ថកិច្ច​។
ករណី​នេះ​បង្ហាញ​ពី​ចំណុច​មូលដ្ឋាន​មួយ​៖ ផល​ប៉ះពាល់​របស់​គ្រាប់បែក​ចង្កោម​មិន​បញ្ចប់​នៅ​ពេល​សំឡេង​កាំភ្លើង​ស្ងប់​ឡើយ​។

៤. ខែធ្នូ ឆ្នាំ​២០២៥៖ ទំហំ​ការ​ខូចខាត​កាន់តែ​ធ្ងន់
នៅ​ពេល​ការ​ឈ្លានពាន​បាន​ផ្ទុះ​ឡើង​សា​ជា​ថ្មី​ក្នុង​ខែធ្នូ ឆ្នាំ​២០២៥ ទំហំ​វិបត្តិ​មនុស្សធម៌​បាន​កើនឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​។ របាយការណ៍ Humanitarian Response Forum របស់​អង្គការសហប្រជាជាតិ ចុះ​ថ្ងៃ​ទី​២៧ ខែធ្នូ បាន​កត់ត្រា​ការ​ប្រើ​កាំភ្លើង​ធំ យន្តហោះ F-16 និង​ដ្រូ​ន រួម​ទាំង​ក្នុង​និង​ជុំវិញ​តំបន់​ដែល​មាន​ប្រជាជន​រស់នៅ​។ ក្នុង​ការ​ឈ្លានពាន​លើក​ទី​២ នៅ​ខែធ្នូ ប្រជាពលរដ្ឋ​ប្រមាណ ៦៥០ ០០០​នាក់ ត្រូវ​បាន​ជម្លៀស​ក្នុង​នោះ​មាន​ស្ត្រី ៣៣៦ ៣០២ នាក់ និង​កុមារ ២០៤ ៩៩២ នាក់​។ នៅ​ពេល​នោះ មាន​សេចក្តីរាយការណ៍​ពី​ជន​ស៊ី​វិល​ស្លាប់ ៣២ នាក់ និង​របួស ៩៤ នាក់​។

អង្គការសហប្រជាជាតិ​បាន​វាយតម្លៃ​នៅ​ខែមេសា ឆ្នាំ​២០២៦ ថា រលក​នៃ​ការ​ភៀសខ្លួន​លើក​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែកក្កដា បាន​បង្ខំ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ជាង ១៧២ ០០០ នាក់​ចាក​ចេញពី​លំនៅ​ឋាន ខណៈ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ជា​ថ្មី​ក្នុង​ខែធ្នូ​បាន​បង្ក​រលក​ទី​ពីរ​ដែល​ធំ​ជាង​មុន​យ៉ាង​ខ្លាំង និង​ឡើង​ដល់​ប្រមាណ ៦៥០ ០០០ នាក់​នៅ​ចុងខែ​ធ្នូ​។

៥. ផ្ទះសម្បែង និង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ស៊ី​វិល​មិនមែន​ជា​គោលដៅ​យោធា​ដោយ​ស្វ័យប្រវត្តិ
នៅ​ក្រោយ​ការ​ប្រយុទ្ធ រូបភាព​ដែល​នៅ​សល់​មិនមែន​មាន​តែ​ទីតាំង​យោធា​ខូចខាត​ទេ​។ ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មាន AP (Associated Press) បាន​រាយការណ៍​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​កម្ពុជា​ដែល​វិល​ត្រឡប់​មក​រក​ឃើញ​ផ្ទះ និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​ខ្លួន​ត្រូវ​ភ្លើង​ឆេះ និង​ខូចខាត​នៅ​ខេត្តឧត្តរមានជ័យ បន្ទាប់​ពី​ការ​ប្រយុទ្ធ​ខែកក្កដា​។

នៅ​ក្នុង​ច្បាប់​មនុស្សធម៌​អន្តរជាតិ ផ្ទះសម្បែង​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ សាលារៀន មន្ទីរពេទ្យ ទីតាំង​សាសនា និង​ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ​ស៊ី​វិល ជា​ទូទៅ​គឺជា​វត្ថុ​ស៊ី​វិល ហើយ​មិន​អាច​ក្លាយជា​គោលដៅ​វាយប្រហារ​បាន​ទេ លុះត្រាតែ និង​ក្នុង​រយៈពេល​ដែល​វា​បំពេញ​លក្ខខណ្ឌ​ជា​គោលដៅ​យោធា​តាម​ច្បាប់​។

Human Rights Watch បាន​សង្ខេប​គោលការណ៍​នេះ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ភាគី​ជម្លោះ​ត្រូវ​បែងចែក​ឱ្យ​បាន​គ្រប់ពេល​រវាង​យុទ្ធ​ជន និង​ជន​ស៊ី​វិល ហើយ​ការ​វាយប្រហារ​ដែល​មិន​អាច​បែងចែក​រវាង​គោលដៅ​យោធា​និង​ជន​ស៊ី​វិល ឬ​ដែល​រំពឹង​ថា​នឹង​បង្ក​ការ​ខូចខាត​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល​ហួសហេតុ​ធៀប​នឹង​អត្ថប្រយោជន៍​យោធា​ជាក់ស្តែង ត្រូវ​បាន​ហាមឃាត់​។

៦. បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ភ្លើងសង្គ្រាម
យោធា​ថៃ​បាន​វាយប្រហារ​តាម​អាកាស និង​កាំភ្លើង​ធំ និង​បាន​បង្ក​ការ​ខូចខាត​ដល់​ប្រាសាទ​តា​ក្របី និង​ប្រាសាទព្រះវិហារ ដែល​ជា​សម្បត្តិ​បេតិកភណ្ឌ​ពិភពលោក​។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១០ ខែធ្នូ ឆ្នាំ​២០២៥ UNESCO បាន​បង្ហាញ «​ក្តី​ព្រួយបារម្ភ​យ៉ាង​ខ្លាំង​» ចំពោះ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ឡើង​វិញ រួម​ទាំង​នៅ​ក្បែរ​ប្រាសាទព្រះវិហារ ហើយ​បាន​រំលឹក​ដល់​ភាគី​ទាំងអស់​អំពី​កាតព្វកិច្ច​ក្រោម​ច្បាប់​អន្តរជាតិ​។ UNESCO ថែម​ទាំង​បាន​ផ្តល់​កូអរដោនេ​ភូមិសាស្ត្រ​នៃ​តំបន់​បេតិកភណ្ឌ​ពិភពលោក និង​ទីតាំង​សំខាន់​ៗ​ទៅ​ភាគី​ពាក់ព័ន្ធ ដើម្បី​ជៀសវាង​ការ​បំផ្លាញ​។

៧. ច្បាប់​មនុស្សធម៌​អន្តរជាតិ​មិន​វាស់​ត្រឹម «​ចេតនា​» ទេ
ការ​និយាយ​ថា «​យើង​មិន​មាន​ចេតនា​វាយប្រហារ​ជន​ស៊ី​វិល​ទេ​» មិន​ទាន់​គ្រប់គ្រាន់​សម្រាប់​បង្ហាញ​ថា​ការ​វាយប្រហារ​មួយ​ស្របច្បាប់​ឡើយ​។ ច្បាប់​មនុស្សធម៌​អន្តរជាតិ​ទាមទារ​ឱ្យ​គោរព​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​នូវ​គោលការណ៍​ស្នូល​ចំនួន​បី​៖ ការ​បែងចែក (distinction), សមាមាត្រ (proportionality) និង​ការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ក្នុង​ការ​វាយប្រហារ (precautions in attack)​។
ន័យ​របស់​វា​គឺ ភាគី​វាយប្រហារ​ត្រូវ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​គោលដៅ ត្រូវ​ជ្រើសរើស​មធ្យោបាយ​និង​វិធីសាស្ត្រ​វាយប្រហារ​ដែល​កាត់​បន្ថយ​គ្រោះថ្នាក់​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល ហើយ​មិន​អាច​ធ្វើការ​វាយប្រហារ​ដែល​រំពឹង​ថា​នឹង​បង្ក​ការ​ស្លាប់ របួស ឬ​ការ​ខូចខាត​ដល់​វត្ថុ​ស៊ី​វិល​ដោយ​ចៃដន្យ​ក្នុង​កម្រិត​ហួសហេតុ​ធៀប​នឹង​អត្ថប្រយោជន៍​យោធា​ជាក់ស្តែង និង​ដោយ​ផ្ទាល់​ដែល​រំពឹង​ទុក​ឡើយ​។

ដូច្នេះ សំណួរ​ដែល​ត្រូវ​សួរ​តើ​គោលដៅ​ពិត​របស់​យោធា​ថៃ​ពិតជា​គោលដៅ​យោធា​ឬទេ ? តើ​អាវុធ​នោះ​សម​ស្រប​សម្រាប់​បរិបទ​នោះ​ឬទេ ? តើ​អាច​កាត់​បន្ថយ​ការ​ខូចខាត​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល​បាន​ឬទេ ? តើ​មានការ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​គ្រប់គ្រាន់​ឬទេ ? និង​តើ​ផល​ប៉ះពាល់​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល​មាន​សមាមាត្រ​ជាមួយ​អត្ថប្រយោជន៍​យោធា​ដែល​រំពឹង​ទុក​ឬទេ ?

៨. «​គោលដៅ​យោធា​» មិនមែន​ជា​ពាក្យ​វេទមន្ត​ដែល​លុប​ចោលការ​ទទួលខុសត្រូវ
ប្រសិនបើ​យោធា​ថៃ​អះអាង​ថា រាល់​ការ​វាយប្រហារ​របស់​ខ្លួន​សុទ្ធតែ​ស្របច្បាប់ និង​ផ្តោត​តែ​ទៅ​លើ​គោលដៅ​យោធា នោះ​ការ​អះអាង​នេះ​គួរតែ​អាច​ឆ្លងកាត់​ការ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​ឯករាជ្យ​បាន​។ តើ​គោលដៅ​នីមួយ​ៗ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ព័ត៌មាន​អ្វី ? តើ​មានការ​វាយតម្លៃ​អំពី​វត្តមាន​ជន​ស៊ី​វិល​មុន​ការ​វាយប្រហារ​ឬទេ ? តើ​ហេតុ​អ្វី​បានជា​អាវុធ​ដែល​មាន​ផល​ប៉ះពាល់​លើ​ផ្ទៃ​ធំ រួម​ទាំង​គ្រាប់បែក​ចង្កោម ត្រូវ​បាន​ប្រើ ? តើ​មានការ​វាយតម្លៃ​សមាមាត្រ​មុន​ការ​វាយប្រហារ​ឬទេ ? តើ​មានការ​ជ្រើសរើស​អាវុធ ឬ​ពេលវេលា​ផ្សេង​ដែល​អាច​កាត់​បន្ថយ​ការ​ខូចខាត​ដល់​ជន​ស៊ី​វិល​ឬទេ ? ទាំងនេះ​ជា​សំណួរ​ដែល​ច្បាប់​ទាមទារ​ចម្លើយ​។

ភស្តុ​តាង​ជាក់ស្តែង​លើ​ដី​ត្រូវ​តែ​មាន​ទម្ងន់​ជាង​ការ​បដិសេធ

សេចក្តីថ្លែងការណ៍​យោធា​ថៃ​អាច​និយាយ​ថា ការ​វាយប្រហារ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ត្រឹម​គោលដៅ​យោធា​។ ប៉ុន្តែ​អ្វី​ដែល​ត្រូវ​វាយតម្លៃ​គឺ អង្គហេតុ និង​ផលវិបាក​នៃ​ការ​វាយប្រហារ​នីមួយ​ៗ​។ ជន​ស៊ី​វិល​ដែល​បាន​ស្លាប់​និង​រង​របួស ផ្ទះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ ទីតាំង​សាសនា​ដែល​រង​ការ​ខូចខាត បេតិកភណ្ឌ​វប្បធម៌​ដែល​ស្ថិត​ក្រោម​ហានិភ័យ ប្រជាពលរដ្ឋ​រាប់​សែន​នាក់​ដែល​ត្រូវ​ចាក​ចេញពី​លំនៅ​ឋាន និង​គ្រាប់បែក​ចង្កោម​មិន​ទាន់​ផ្ទុះ​ដែល​អាច​បន្ត​គំរាមកំហែង​មនុស្ស​ក្រោយ​ការ​ប្រយុទ្ធ គឺជា​អង្គហេតុ​ដែល​ត្រូវ​បាន​យក​មក​ពិនិត្យ​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់​។

ដោយហេតុ​នេះ ជំនួស​ឱ្យ​ការ​ទទួលយក​ការ​អះអាង​របស់​ភាគី​ណាមួយ​ដោយ​ស្វ័យប្រវត្តិ អ្វី​ដែល​ចាំបាច់​គឺ ការ​កត់ត្រា​ភស្តុ​តាង ការ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​ដោយ​ឯករាជ្យ និង​ការ​វាយតម្លៃ​ការ​វាយប្រហារ​នីមួយ​ៗ​ក្រោម​ច្បាប់​មនុស្សធម៌​អន្តរជាតិ​។

ព្រោះ​នៅ​ក្នុង​សង្គ្រាម ពាក្យ​ថា «​យើង​វាយ​តែ​គោលដៅ​យោធា​» មិន​អាច​លុប​ស្នាម​រណ្តៅ​គ្រាប់បែក មិន​អាច​សង់ផ្ទះ​ដែល​ត្រូវ​បាន​បំផ្លាញ​ឡើង​វិញ មិន​អាច​ដក​គ្រាប់បែក​ចង្កោម​ដែល​នៅ​សល់​ក្នុង​ដី និង​មិន​អាច​នាំ​ជីវិត​ជន​ស៊ី​វិល​ដែល​បាន​បាត់បង់​ឱ្យ​ត្រឡប់​មក​វិញ​បាន​ឡើយ​។

អ្នក​ដែល​អះអាង​ថា​ការ​វាយប្រហារ​របស់​ខ្លួន​ស្របច្បាប់ មិន​គួរ​ខ្លាច​ការ​ផ្ទៀងផ្ទាត់​ដោយ​ឯករាជ្យ​ឡើយ​។ ប្រសិនបើ​គោលដៅ​ទាំងអស់​ពិតជា​គោលដៅ​យោធា ប្រសិនបើ​គោលការណ៍​សមាមាត្រ​ត្រូវ​បាន​គោរព និង​ប្រសិនបើ​វិធានការ​ប្រុង​ប្រ​យ័​ត្រ​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត​យ៉ាង​ពេញលេញ នោះ​ភស្តុ​តាង​គួរតែ​អាច​បញ្ជាក់​ការ​អះអាង​នោះ​បាន​។ ប៉ុន្តែ​ការ​បដិសេធ​ដោយ​គ្មាន​ការ​បង្ហាញ​ភស្តុ​តាង មិន​អាច​ជំនួស​ការ​ស៊ើបអង្កេត​បាន​ឡើយ​។ ការ​ពិត​ត្រូវ​វាស់​ដោយ​ភស្តុ​តាង​នៅ​លើ​ដី មិនមែន​ដោយ​ការ​អះអាង ឬ​ការ​បដិសេធ​ពី​អ្នក​ដែល​បាន​ប្រើប្រាស់​អាវុធយុទ្ធភណ្ឌ​នោះ​ទេ​ ៕