ស្ថាប័នរដ្ឋនានាបានប្រឹងប្រែងបញ្ជូនបុគ្គលិកជាច្រើនទៅសិក្សានៅក្រៅប្រទេសដូចជា ប្រទេសអាមេរិក បារាំង ជប៉ុន អូស្ត្រាលី សិង្ហបូរីជាដើម។ ក្តីសង្ឃឹម គឺពួកគេនឹងវិលត្រឡប់មកវិញប្រើប្រាស់ចំណេះដឹងទាំងនោះ ដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ជាតិ។
ស្ថាប័នរដ្ឋនានាបានប្រឹងប្រែងបញ្ជូនបុគ្គលិកជាច្រើនទៅសិក្សានៅក្រៅប្រទេសដូចជា ប្រទេសអាមេរិក បារាំង ជប៉ុន អូស្ត្រាលី សិង្ហបូរីជាដើម។ ក្តីសង្ឃឹម គឺពួកគេនឹងវិលត្រឡប់មកវិញប្រើប្រាស់ចំណេះដឹងទាំងនោះ ដើម្បីអភិវឌ្ឍន៍ជាតិ។ ប៉ុន្តែពួកគេទាំងអស់ពេលត្រឡប់មកវិញ សុទ្ធតែនាំគ្នាធ្វើការឱ្យរដ្ឋ ឬយ៉ាងណា?
វាជារឿងមួយដែលប្រជាជនត្រូវតែគាំទ្រចំពោះគំនិតផ្តួចផ្តើមអភិវឌ្ឍន៍ធនធានមនុស្សតាមរយ:ការបញ្ជូនមន្ត្រីរដ្ឋដែលមានសមត្ថភាពទៅសិក្សានៅក្រៅប្រទេស។ កិច្ចប្រឹងប្រែងត្រូវតែបន្ត និងធ្វើឱ្យកាន់តែសកម្ម។
ប៉ុន្តែតើស្ថាប័នរដ្ឋទាំងនោះបានសម្រេចតាមចិត្តចង់ដែរឬទេ? តើមន្ត្រីរដ្ឋដែលបានទៅសិក្សានៅក្រៅប្រទេសពិតជាធ្វើការឱ្យរដ្ឋយ៉ាងពេញដៃ ពេញជើង ឬយ៉ាងណា បន្ទាប់ពីពួកគេវិលត្រឡប់មកវិញពីការសិក្សានៅក្រៅប្រទេស?
វាជាការខកចិត្តមួយដែលខួរក្បាលល្អៗជាច្រើនដែលត្រូវដុសខាត់នៅក្រៅប្រទេសបានហូរចេញទៅបម្រើការងារតាមក្រុមហ៊ុនឯកជន ឬក៏អង្គការក្រៅរដ្ឋភិបាល។ ខ្លះទៀតត្រូវបានគេធីប (ទុក) ចោលនៅកៀនជញ្ជាំងក៏មាន ដោយសារតែពួកគេមិនអាចចុះសម្រុងនៅក្នុងបរិស្ថានការងារមួយដែលពោរពេញដោយបក្សពួកនិយម និងក្រុមនិយម។
ការហូរចេញនៃធនធានមនុស្សប្រកបដោយចំណេះដឹងនោះ នឹងធ្វើឱ្យពិបាកដល់ស្ថាប័នរដ្ឋនៅក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ខ្លួនបំពេញការងារឱ្យកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាព។ ដូច្នេះស្ថាប័នរដ្ឋទាំងអស់ពិសេសរដ្ឋមន្ត្រីនៃស្ថាប័ននីមួយៗត្រូវយកចិត្តទុកដាក់ដល់ការថែទាំ និងលើកទឹកចិត្ដដល់ធនធានមនុស្សប្រកបដោយចំណេះដឹង។ ការបង្កើតបរិស្ថានការងារដ៏យុត្តិធម៌ និងការផ្តល់ប្រាក់ខែសមស្របសម្រាប់មនុស្សពូកែៗ គឺជាការចាំបាច់ដែលស្ថាប័នរដ្ឋទាំងអស់ត្រូវដោះស្រាយ។ ការបង្កើតភាពអយុត្តិធម៌នៅក្នុងការដំឡើងតំណែង ការឃុបឃិតបក្សពួកនិយម និងគ្រួសារនិយមត្រូវតែបញ្ឈប់។ ផ្ទុយទៅវិញ មេដឹកនាំតាមស្ថាប័នរដ្ឋទាំងអស់ត្រូវចេះប្រើធនធានមនុស្សដែលទទួលបានការសិក្សានៅក្រៅប្រទេស ដើម្បីឱ្យពួកគេអាចប្រើប្រាស់ចំណេះដឹងទាំងនោះនៅក្នុងការចូលរួមលើកកម្ពស់ប្រសិទ្ធភាពការងារ។
ការបណ្តុះបណ្តាលមនុស្សដោយគ្នាការប្រើប្រាស់ គឺជារឿងឥតប្រយោជន៍។ ដរាបណាស្ថាប័នរដ្ឋមិនព្រមកែពីរបៀបរបបធ្វើការងារឱ្យមានតម្លាភាព មានការទទួលខុសត្រូវ និងយុត្តិធម៌ទេនោះ គេពិបាកនឹងទប់លំហូរចេញនៃធនធានមនុស្សសំខាន់ៗទៅធ្វើការងារនៅតាមក្រុមហ៊ុនឯកជន ឬអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិបាលដែលមានប្រាក់ខែសមរម្យជាង និងបរិយាកាសការងារប្រសើរជាង។
ការហូរចេញនៃធនធានមនុស្សសំខាន់ៗជាបណ្តើរៗពីស្ថាប័នរដ្ឋមិនខុសពីការស្រក់ឈាមមួយតំណក់ម្តងៗចេញពីដងខ្លួនរដ្ឋាភិបាលទាំងមូលឡើយ។ គេមិនត្រូវបណ្តោយឱ្យការហូរឈាមនេះមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរហួសពីការអាចសង្គ្រោះបានឡើយ។
ការថែរក្សាធនធានមនុស្សប្រកបដោយចំណេះដឹង និងការបន្តបណ្តុះបណ្តាលធនធានមនុស្សឱ្យបានច្រើន គឺជាការទទួលខុសត្រូវរបស់រដ្ឋមន្ត្រីនៃស្ថាប័នរដ្ឋនីមួយៗ។ ស្ថាប័នរដ្ឋទាំងអស់ត្រូវតែប្រមូលធនធានចំណេះឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដើម្បីឱ្យដៃជើង និងដងខ្លួនទាំងមូលរបស់រដ្ឋាភិបាលមានភាពរឹងមាំ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ