បងស្រីបង្កើតរាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា បានទទួលមរណភាពហើយ ក្នុងជន្មាយុ៨៨ឆ្នាំ
- បាត់ដំបង
ខេត្តបាត់ដំបង ៖ លោកស្រី រស់ សាបឿន ដែលគេស្គាល់ថា ជាបងស្រីបង្កើតរបស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា បានទទួលមរណភាពហើយ ក្នុងជន្មាយុ៨៨ឆ្នាំ ដោយជរាពាធ កាលពីថ្ងៃទី១៩ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦ វេលាម៉ោង ៧និង៤២នាទីយប់ ក្នុងគេហដ្ឋានរបស់លោកស្រីនាក្រុងបាត់ដំបង ខេត្តបាត់ដំបង។
ពិធីបុណ្យតម្កល់សពប្រព្រឹត្តតាមគន្លងព្រះពុទ្ធសាសនានៅសាលាឆាន់ វត្តដំរីស ក្នុងភូមិកម្មករ ឃុំស្វាយប៉ោ សង្កាត់ស្វាយប៉ោ ក្រុងបាត់ដំបង ខេត្តបាត់ដំបង ខណៈពិធីបូជាសពនឹងប្រារព្ធឡើងនៅល្ងាចថ្ងៃសុក្រ ទី២១ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦។
អដ្ឋិធាតុរបស់លោកស្រីនឹងត្រូវដង្ហែយកទៅតម្កល់ក្នុងចេតិយ៍របស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់សេរីសុទ្ធា នៅបរិវេណវត្តតាមឹម ស្ថិតក្នុងឃុំអូរដំបង១ ស្រុកសង្កែ ខេត្តបាត់ដំបង ដែលចេតិយ៍នេះបានកសាងរួចរាល់កាលពីខែមីនា ឆ្នាំ២០២៥ដោយថវិកាផ្ទាល់របស់ ឯកឧត្ដម ប៉ែន វិបុល ទេសរដ្ឋមន្ត្រីទទួលបេសកកម្មពិសេស និងលោកជំទាវ។
ដំណឹងនេះជាដំណឹងដ៏សែនរន្ធត់ក្តុកក្តួលសោកស្តាយជាពន់ពេកដោយពេលនេះ ជាការបាត់បង់សាក្សីប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏សំខាន់មួយរូប ហើយក៏ជាការបាត់បង់សាច់ញាតិដ៏ជិតស្និទ្ធបំផុត និងចុងក្រោយបង្អស់របស់ រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា ផងដែរ។
កន្លងមក លោកស្រីតែងតែចូលរួមចំណែកយ៉ាងច្រើនក្នុងការចែករំលែកការចងចាំជាច្រើនជុំវិញរឿងរ៉ាវប្រវត្តិរបស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា។
បើយោងតាមកិច្ចសម្ភាសន៍របស់លោក វីរៈ វ៉ារ៉ានី ក្រុមដំណើរខ្មែរបានឲ្យដឹងថា លោកស្រី រស់ សាបឿន កើតនៅឆ្នាំ១៩៣៨ នៅភូមិដំណាក់ហ្លួង ឃុំវត្តគរ សង្កាត់ស្វាយប៉ោ ខេត្តបាត់ដំបង ជាកូនរបស់លោក រស់ ប៊ុន ទាហានសម័យបារាំង និងលោកស្រី ណាត់ សាមៀន មេផ្ទះ។
អ្នកស្រី រស់ សាបឿន ជាកូនស្រីច្បងក្នុងចំនោមបងប្អូនសរុប ៥នាក់ ក្នុងរួមមានប្អូនស្រីទី២ ឈ្មោះរស់ សាបឿត ប្អូនប្រុសទី៣ ឈ្មោះ រស់ សុគន្ធ ប្អូនស្រីទី៤ ឈ្មោះរស់ សេរីសុទ្ធា និងប្អូនស្រីទី៥ ឈ្មោះ រស់ សេរីសោភ័ណ ។ កាលពីកុមារភាព លោកស្រីបានចូលសិក្សានៅសាលាបឋមសិក្សាទក្ខិណ និងសាលាវិទ្យាល័យវត្តកំផែង ដោយលោកស្រីបានបញ្ចប់ការសិក្សាត្រឹមថ្នាក់ឌីប្លូម រួចក៏ចាប់ផ្តើមបង្កើតរបរជាអ្នកតុងតែងការ ដែលសព្វថ្ងៃហៅថា អ្នកសំអាងការ។
ចំពោះភាពជោគជ័យនៃជីវិតសិល្បៈរបស់លោកស្រីរស់ សេរីសុទ្ធា លោកស្រី រស់ សាបឿន ក៏មានចំណែកយ៉ាងធំផងដែរ ក្នុងការជ្រោមជ្រែងជំរុញទឹកចិត្តអោយលោកស្រីរស់ សេរីសុទ្ធា ចាប់អាជីពជាអ្នកចម្រៀង និងការមើលការខុសត្រូវក្នុងនាមជាបងស្រីមួយរូប តាំងពីអំឡុងពេលដែលលោកស្រីរស់ សេរីសុទ្ធា ចាប់ផ្តើមប្រឡូកក្នុងវិស័យចម្រៀងទាំងនៅបាត់ដំបង នឹងនៅភ្នំពេញ។
នៅទសវត្ស៦០ លោកស្រីបានរៀបមង្គលការជាមួយលោក អ៊ៀប គឹមស៊ាន ត្រូវជាក្មួយប្រុសបង្កើតរបស់លោកអៀប ឃុត ។ លោកស្រីនឹងស្វាមីមានកូនប្រុសស្រីចំនួន៣នាក់ ប្រុស១ស្រី២ មានកូនប្រុសទី១ឈ្មោះ អៀប ភីវ៉ាន់ កូនស្រីទី២ ឈ្មោះ អៀប ផាវី និងកូនស្រីពៅទី៣ ឈ្មោះអៀប កន្និកា។
នៅក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៍ខ្មែរក្រហម លោកស្រី ក៏ដូចជាប្រជាជនខ្មែរដទៃទៀត បានក្លាយជាទាសករដាច់ថ្លៃ រស់នៅរងទុក្ខវេទនាជាមួយកូនស្រីពៅ ក្នុងស្រុក៤១ តំបន់៣ ចំណែកកូនប្រុសទី១ និងកូនស្រីទី២នាក់បានទៅរស់នៅភ្នំពេញ ហើយក៏ត្រូវខ្មែរក្រហមសម្លាប់ជាមួយលោកស្រីរស់ សេរីសុទ្ធា នៅក្នុងចម្ការស្វាយមួយកន្លែង ខាងត្បូងវត្តជាំសង្កែ ស្រុកភ្នំស្រូច ខេត្តកំពង់ស្ពឺ ចំណែកស្វាមីរបស់លោកស្រីបានរត់ភៀសខ្លួនទៅរស់នៅប្រទេសបារាំង ហើយបានរៀបការភរិយាថ្មី និងទទួលមរណភាពដោយជំងឺបេះដូង ។
ក្រោយសម័យខ្មែរក្រហមឆ្នាំ១៩៧៩ អ្នកស្រីធ្វើការទទួលបន្ទុកខាងភូមិឃុំនៅបាត់ដំបង និងជាអ្នករៀបចំសណ្ដាប់ធ្នាប់ភូមិឃុំជាមួយផ្នែកចម្រុះយោធាខ្មែរ និងជំនាញការវៀតណាម។ ក្រោយមកទៀតអ្នកស្រីចូលរួមបម្រេីការខាងសមាគមន៍នារីយុវជនក្នុងខេត្តបាត់ដំបងដដែល និងបានបន្តការសិក្សានៅប្រទេសវៀតណាមជាមួយនឹងសមាគមន៍នារី ហើយបន្ទាប់ពីវិលត្រឡប់មកវិញអ្នកស្រីក្លាយជាសមាជិកអចិន្ត្រៃយ៍នៃគណអភិបាលស្រុកខេត្តបាត់ដំបង។ ក្រោយពីចូលនិវត្តន៍ លោកស្រីបានក្លាយជាប្រធានគណៈកម្មាការចំណុះជើងវត្តដំរី.ស។
តាំងពីទសវត្ស៩០ រហូតមក ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវទាំងជាតិនិងអន្តរជាតិ ដែលចង់ដឹងពីប្រវត្តិលំអិតនៃជីវិតរាជិនីសំឡេងរស់សេរីសុទ្ធា តែងតែនាំគ្នាស្កាត់ទៅជួបសម្ភាសន៍លោកស្រីដោយខាតមិនបាន ហើយក៏តែងតែបានទទួលការស្វាគមន៍យ៉ាងរាក់ទាក់ពីលោកស្រីផងដែរ ដោយមានការរាប់អានយ៉ាងជិតស្និទ្ធទៀតផង។ យ៉ាងណាមិញ ថ្នាក់ដឹកនាំរាជរដ្ឋាភិបាលបានយ៉ាងចិត្តទុកចំពោះលោកស្រី ដោយមានការផ្តល់ថវិកាឧបត្ថម្ភជាបន្តបន្ទាប់ក៏ដួចជាផ្តល់នូវការសួរសុខទុក្ខជាហូរហែផងដែរ។
ដោយឡែកនៅឆ្នាំ២០១៥ លោកស្រី រស់ សាបឿន តំណាងក្រុមគ្រួសាររាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធាបានទទួលសិទ្ធិស្របច្បាប់ក្នុងការគ្រប់គ្រងចម្រៀងមួយបទ បទ ឈាមខ្មៅ ដែលជាស្នាដៃនិពន្ធរបស់រាជិនីសំឡេងមាស រស់ សេរីសុទ្ធា ពីគណៈកម្មាធិការជាតិគ្រប់គ្រងកម្មសិទ្ធិបញ្ញា រួមជាមួយ ក្រសួងពាណិជ្ជកម្ម និងក្រសួងវប្បធម៌និងវិចិត្រសិល្បៈ។
តាំងពីកក្កដា ឆ្នាំ២០២៦ លោកស្រី រស់ សាបឿន មានសុខភាពទ្រុឌទ្រោមខ្លាំង សម្រាកព្យាបាលជំងឺជាច្រើនដង ហើយក៏ចាប់ផ្តើមមានជំងឺវង្វេង រហូតដល់ថ្ងៃទី១២ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦ អាការៈរោគរបស់លោកស្រីបានរុករានកាន់តែខ្លាំង វង្វេងលែងដឹងអ្វីទាំងអស់ ហើយពុំអាចទទួលទានអាហារបានក្រៅពីទឹកប៉ុណ្ណោះ។ ស្ថានភាពជំងឺរបស់លោកស្រីកាន់តែដុនដាបពីថ្ងៃមួយទៅមួយថ្ងៃ រហូតដល់ម៉ោង៧ និង៤២នាទីយប់ ថ្ងៃទី១៩ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៦ លោកស្រី ក៏បានទទួលមរណភាព ដែលគួរឱ្យសោកស្តាយបំផុត ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ