«ចូលឆ្នាំចិន ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា ពិធីបុណ្យនាទិឃរដូវ» គឺជាពិធីបុណ្យប្រពៃណីជាតិរបស់ប្រទេសចិន ប្រារព្ធធ្វើឡើងជារៀងរាល់ឆ្នាំម្តងដែលមានរយៈពេល៣ថ្ងៃ ។ ជាទំនៀមទម្លាប់ប្រពៃណីរបស់ជនជាតិចិន ពិធីបុណ្យនេះ ចាប់ផ្ដើមនៅថ្ងៃទីមួយ នៃខែទីមួយតាមច័ន្ទគតិ (ភាសាចិន៖ 正月, pinyin៖ zhēng yuè) ក្នុងប្រតិទិនចិន ហើយបញ្ចប់ទៅវិញនៅថ្ងៃទី១៥ ដែលគេហៅថ្ងៃនេះថា ពិធីបុណ្យបង្ហោះគោម។ ពេលល្ងាចនៅថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំចិនត្រូវគេឲ្យឈ្មោះថា ជូស៊ី (除夕, ជាពាក្យកាត់របស់ពាក្យ 年除夕 នៀនជូស៊ី, ហើយពាក្យជូស៊ី សម្រាប់ប្រើក្នុងប្រទេសតៃវ៉ាន់) ។ ពាក្យនេះមានន័យថា «ពេលល្ងាចឆ្លងឆ្នាំ» ។ ពិធីបុណ្យនេះត្រូវប្រារព្ធឡើងនៅតំបន់ដែលមានចំនួនប្រជាជនដ៏ច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដូចជាប្រទេសកម្ពុជាយើងជាដើម។ ពិធីបុណ្យ ចូលឆ្នាំចិន ត្រូវបានចាត់ទុកជាថ្ងៃដ៏មានសារសំខាន់សម្រាប់ប្រជាជនចិន ហើយវាក៏មានឥទ្ធិពលទៅលើពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មី របស់ប្រទេសជិតខាងផងដែរ ជាពិសេសចំណងវប្បធម៌ជាមួយប្រជាជន ដែលជនជាតិចិនធ្វើអន្តរកម្មជាមួយ ។ ប្រទេសទាំងនោះរួមមានប្រជាជនដើមនៃជនជាតិតៃវ៉ាន់, ជនជាតិកូរ៉េ, ជនជាតិម៉ុងកូល, ជនជាតិនេប៉ាល់, ជនជាតិប៊ូតង់, ជនជាតិយួន, និងអតីតជនជាតិជប៉ុននៅមុនឆ្នាំ១៨៧៣ ។ ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ក៏បានប្រារព្ធធ្វើផងដែរនៅក្នុងប្រទេសសិង្ហបុរី, ឥណ្ឌូនេស៊ី, ម៉ាឡេស៊ី, ហ្វ៊ីលីពីន, ថៃ, កម្ពុជា ក៏ដូចជាប្រទេសដទៃទៀត ដែលមានប្រជាជនចិនរស់នៅដោយស្របច្បាប់ ភាគច្រើនគឺប្រទេសស្ថិតនៅក្បែរសមុទ្រចិន ។ ពិធីបុណ្យនេះនឹងត្រូវផ្លាស់ប្ដូរកម្រិត ហើយក្លាយទៅជាផ្នែកមួយនៃវប្បធម៌ប្រពៃណីរបស់ប្រទេសទាំងនោះ ។ នៅក្នុងប្រទេសកាណាដា ទោះបីជាពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិន មិនមែនជាថ្ងៃឈប់សម្រាកជាផ្លូវការក៏ដោយ ក៏ប្រជាជនចិនជាច្រើននៅតែប្រារព្ធពិធីនេះយ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយប្រៃសណីយ៍នៃប្រទេសកាណាដា បានចែកចាយតែមសម្រាប់ប្រើនៅឆ្នាំថ្មី នៅតាមគេហដ្ឋាននីមួយៗផងដែរ ។
ប្រវត្តិ
គេពុំអាចបញ្ជាក់បានច្បាស់ថា ការចាប់ផ្ដើមនៃបុណ្យចូលឆ្នាំ ត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើងនៅមុនសម័យរាជវង្សជីនបានឡើយ ។ តាមទំនៀមទំលាប់ គេនិយាយថាបុណ្យចូលឆ្នាំ បានចាប់ផ្ដើមពេញមួយខែក្នុងរាជវង្សសៃ ១២ខែក្នុងរាជវង្សសាង និង១១ខែក្នុងរាជវង្សស៊ូ ។ តែយ៉ាងណាក៏ដោយ មានឯកសារបានបង្ហាញថា រាជវង្សស៊ូ បានចាប់ផ្ដើមឆ្នាំក្នុងរយៈពេល ១ខែ ។
ទេវកថា
យោងទៅតាមរឿងនិទាន និងរឿងព្រេង ការចាប់ផ្ដើមនៃពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិន បានផ្ដើមឡើងជាមួយការវាយប្រយុទ្ធ ប្រឆាំងជាមួយ
សត្វក្នុងទេវកថា មានឈ្មោះថា នៀន មានន័យថាឆ្នាំ ជាភាសាចិន ។ នៅថ្ងៃទីមួយក្នុងឆ្នាំថ្មី នៀនបានមកកាប់សម្លាប់ពួកបសុសត្វ សូម្បីតែអ្នកភូមិក៏ដោយ ជាពិសេសគឺពួកក្មេងៗ។ ដើម្បីការពារខ្លួន ពួកអ្នកភូមិបានដាក់ចំណីអាហារនៅមុខផ្ទះរបស់ពួកគេជារៀងរាល់ដើមឆ្នាំ ។ គេមានជំនឿថា បន្ទាប់ពីនៀន បានស៊ីចំណីអាហារ ដែលពួកគេដាក់ឲ្យរួចហើយ វានឹងមិនធ្វើបាប កាប់សម្លាប់ប្រជាជនទៀតទេ ។ គ្រាមួយ អ្នកភូមិបានឃើញនៀន មានភាពភ័យខ្លាច ជាមួយនឹងក្មេងៗ ដែលស្លៀកពាក់ពណ៌ក្រហម។ រួចហើយអ្នកភូមិក៏នាំគ្នាយល់ថា នៀន ខ្លាចពណ៌ក្រហម ។ ហេតុនេះហើយនៅពេលដែលឆ្នាំថ្មីមកដល់ អ្នកភូមិនាំគ្នាបំពាក់គោមពណ៌ក្រហម និងបិតក្រដាសពណ៌ក្រហមនៅតាមទ្វារ និងបង្អួចផ្ទះរៀងៗខ្លួន ។ អ្នកភូមិក៏បានប្រើផាវ ដើម្បីបណ្ដេញនៀនឲ្យទៅឆ្ងាយផងដែរ ។ បន្ទាប់ពីពេលនោះមកនៀនពុំបានមកក្នុងភូមិម្ដងទៀតឡើយ ។ នៅចុងក្រោយ ហុងជុនឡាវស៊ូ ជាព្រះសង្ឃសាសនាតាវបុរាណម្នាក់ បានចាប់សត្វនៀននោះ ។ សត្វនៀនក៏ខ្លាចទៅជា យានជំនិះរបស់ព្រះសង្ឃហុងជុនឡាវស៊ូទៅ ។
អំពីជំនឿផ្សេងៗរបស់បងប្អូនជនជាតិចិនក្នុងថ្ងៃចូលឆ្នាំចិន
ក្នុងពីធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិន ឬក៏ពីធីផ្សេងៗជាជំនឿរបស់បងប្អូនជាប់សែរស្រឡាយចិន មានការគោរពប្រណិប័តន៍ នូវជំនឿផ្សេងៗជាច្រើនក្នុងនោះ មានការបិទយ័ន្តនៅមុខផ្ទះ មានការដុតផាវ មានការលោតម៉ុងសាយ មានការសែនព្រេន មានការដុតក្រដាស ដុតធូបនៅព្រះវិហារ ការនាំយកអំពៅខ្មៅ និងស្លឹកមៀន និងការតាំងផ្កាអង្គាសីលក្នុងផ្ទះជាដើម ។ល។
ជំនឿ និងតំណមក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំចិន
តាមប្រវត្តិសាស្ត្រចិន មានជំនឿលើការគោរពបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ។ គេមានតំណមជាច្រើន នៅក្នុងអំឡុងចូលឆ្នាំបីថ្ងៃ ជាពិសេសថ្ងៃទី១ ឫហៅថាឈឺអិុច ។ ក្នុងរយ: ពេល៣ថ្ងៃនេះ គេចាត់ទុកជាថ្ងៃពិសេសបំផុតដែលមិនត្រូវធ្វើអ្វីល្អក់កករនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់មង្គល ឬដល់ឆ្នាំថ្មីឡើយ ។ គេត្រួវធ្វើឱ្យសប្បាយនាំសិរីសួស្តីចូលខ្លួន និងក្រុមគ្រួសារ។ តំណមមួយចំនួនមិនត្រូវឱ្យកើតមានក្នុងពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំចិនគឺ ៖
-តំណមមិនយំ
ក្នុងអំឡុងបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីជនជាតិចិនមានតំណមមិនឱ្យកើតរឿងយំសោកសៅ ពីព្រោះវាអាចនាំមកនូវរឿងអពមង្គលដល់ឆ្នាំថ្មី រហូតពេញមួយឆ្នាំ ។ តំណមនេះសូម្បីតែកូនចៅ ដែលរឹងរូសក៏ឪពុកម្តាយ ឬមនុស្សចាស់មិនវាយប្រៀនប្រដៅដែរ គឺអត់ទ្រាំរហូតចប់បុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីសិន ។
-មិនឱ្យបែកចាន ឬកែវ
ក្នុងថ្ងៃនេះគេមានការប្រយ័ត្នប្រយែងចំពោះការកាន់ចាន ឬកែវ ព្រោះបើមានបង្កឱ្យប្រេះស្រាំ ឬធ្លាក់ បែកជាការនាំឱ្យបាត់បង់ជោគលាភ ហើយជីវិតក្នុងឆ្នាំនោះនឹងជួបតែរឿងប្រេះឆាពុំសូវមានសេចក្តីសុខឡើយ ។ ក្រៅពីតំណមខាងលើនេះមានតំណមជាច្រើនទៀតដូចជា
-មិនត្រូវឈ្លោះប្រកែកគ្នា (នាំឱ្យកើតមានទុក្ខសោកពេញ១ឆ្នាំ)
-មិនត្រូវបោកគក់សម្លៀកបំពាក់ (ព្រោះថ្ងៃចូលឆ្នាំចិនគឺជាទឹកមន្តប្រោសព្រំ)
-មិនត្រូវកាត់សក់ ក្រចកដៃ (ព្រោះនាំក្តីឈឺចាប់ដល់សមាជិកគ្រួសារ)
-មិនត្រូវប្រមូលលុយពីអ្នកជំពាក់បំណុល (មានន័យថាអ្នកនឹងត្រូវស្វែងរកអ្នកជំពាក់បំណុលក្នុងឆ្នាំថ្មីពេញ១ឆ្នាំ)
-មិនត្រូវទិញសៀវភៅពេលចូលឆ្នាំចិនទេព្រោះពាក្យ «សៀវភៅ» ជាភាសាចិនគឺ «ស្សូ៊» មានន័យថា «បាត់បង់» ។
ពិធីរៀបចំផ្ទៈសម្បែងដើម្បីទទួលឆ្នាំថ្មី
ពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីចិន ត្រូវបានប្រារព្ធធ្វើឡើងក្នុងអំឡុងពេល១៥ថ្ងៃដំបូងនៃប្រតិទិនចន្ទគតិរបស់ចិន ដែលនៅលើប្រតិទិនលោកខាងលិចមានពេលខ្លះចាប់ផ្តើមឡើងចន្លោះពីថ្ងៃទី២១មករា ដល់ ២១ កុម្ភៈ ដែលមានភាពខុសគ្នាពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ពិសេសក្នុងឆ្នាំ២០១៥ ប្រព្រឹត្តទៅនៅថ្ងៃទី១៩ កុម្ភៈ ។ ចំណែករបៀបនៃការត្រៀមខ្លួនស្វាគមន៍ឆ្នាំថ្មីរបស់ប្រជាជនចិនក៏មានមិនតិចដែរ ដូចជា ការតុបតែងផ្ទះ, ក្បួនព្យុហយាត្រា, និងពិធីជប់លៀងដ៏អស្ចារ្យមួយជាដើម ។
ដូចនេះសូមណែនាំពីរបៀបប្រារព្ធពិធីបុណ្យចូលឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីចិនដូចតទៅ ៖
ក/ការត្រៀមខ្លួនស្វាគមន៍ឆ្នាំថ្មី
១-សម្អាតផ្ទះសម្បែងរបស់អ្នកឱ្យស្អាត ។ ទំនៀមទម្លាប់នេះត្រូវបានគេស្រាវជ្រាវឃើញ និងជឿជាក់ថា ការសម្អាតផ្ទះរបស់អ្នកពេលនេះ នឹងជម្រះចេញនូវឧបទ្រុពចង្រៃចាកឆ្ងាយអស់ ដែលកើតមានឡើងកាលពីឆ្នាំចាស់ ។ ម្យា៉ងទៀតការសម្អាតក៏ធ្វើឱ្យលំនៅឋានរបស់ត្រៀមរួចជាស្រេចការទទួលពរជ័យឆ្នាំថ្មីដែលនឹងឈានចូលមកដល់ ។ ប៉ុន្តែសូមចងចាំថា កុំព្យាយាមសម្អាតផ្ទះអ្នកក្រោយចូលឆ្នាំរួចឱ្យសោះ ។
២-រៀបចំតុបតែងផ្ទះជាពណ៌ក្រហម ។ ពណ៌ក្រហមជានិមិត្តរូបនៃលាភសំណងក្នុងវប្បធម៌ជនជាតិចិន ហើយជានិច្ចកាលវាក៏ត្រូវបានគេប្រើប្រាស់ក្នុងការតែងលំអឆ្នាំថ្មីដែរ ។ លេខ៨ក៏ជានិមិត្តរូបនៃលាភសំណាង និងទ្រព្យសម្បត្តិផងដែរ ជាមួយនឹងសុភាសិតចិនដែលមាន៨ចុងចួន ។
៣-រៀបចំការតុបតែងបន្ថែមដូចជាអាហារមួយចាន ផ្កាភ្ញី និងកិច្ចការដទៃទៀត ។
-ដាក់ផ្កាភ្ញីតាមផ្ទះដូចជាផ្កាឈូកជាដើម ព្រោះវាជានិមិត្តរូបនៃការចាប់បដិសន្ធិជាថ្មី ។
-ដាក់ក្រូចឃ្វិចក្នុងចានជាដរាប ហើយក្រូចដែលនៅទាំងមូលគឺជាផ្លែឈើដែលនាំសុភមង្គលសម្រាប់ឆ្នាំថ្មី ។ ប្រើលេខគូ ហើយញាំុជាគូរដូចជាចង្កឹះទើបនាំលាភសំណាង ។
-ដាក់ស្ករតាំងម៉ែ៨គ្រាប់ក្នុងថាស ឬស្ពក ដែលរៀបចំដាក់សែនព្រេននេះ ។ ៨គឺជាលេខសំណាង ។ ស្ករគ្រាប់ឬស្កតាំងម៉ែប្រពៃណីចិនធ្វើឡើងពីគ្រាប់ផ្កាឈូក, គ្រាប់មាន, សណ្តែក, ដូង, គ្រាប់ឪឡឹកក្រហម ឬស្ករត្រសក់ស្រូវជាដើម ។
៤-សម្រួលនូវរានទទួលទេវតាឱ្យបានស្អាត និងរៀបរយ ។ រក្សាឥរិយាបទរបស់អ្នកឱ្យល្អបំផុតហើយថ្វាយនូវផ្លែឈើស្ករគ្រាប់ទឹក និងអាហារដទៃទៀត ។ មានមនុស្សមួយចំនួនបានដុតក្រដាសសែនក៏មាន ។
ការជួបជុំគ្រួសារ
នៅថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណីចិនសមាជិកគ្រួសារម្នាក់ៗរីករាយជួបជុំគ្នាយ៉ាងសប្បាយត្រេកអរដោយមានសំឡេងការជូនពរជ័យ «កុង ស៊ី ហ្វា ឆាយ» មានន័យថា «កុង ស៊ី» អបអរសាទរ ចំណែក «ហ្វា ឆាយ» ជូនពរឱ្យរកស៊ីមានបាន ។ កុង ស៊ី ហ្វា ឆាយ «រីករាយថ្ងៃចូលឆ្នាំថ្មី», ការជូនអាំងប៉ាវ, ការបរិភាគអាហារជុំគ្នា និងការលេងល្បែងស៊ីសងជាដើម ។ ការលេងល្បែងស៊ីសងនៅថ្ងៃចូលឆ្នាំថ្មីប្រជាជនចិនជឿជាក់ថាអាចបង្កើតសំណាងល្អ ។
ការលោតម៉ុងសាយ (Lion Dance)
«ការលោតម៉ុងសាយ» ឬ «ការរាំពាក់មុខសត្វតោ» គឺជាទម្រង់ការរាំជាប្រពៃណីវប្បធម៌បុរាណចិន និងប្រទេសច្រើនទៀតក្នុងទ្វីបអាស៊ីដែលទម្រង់នៃការរាំនេះគឺសម្តែងកាយវិការ និងតុបតែងជាសត្វតោ ។ «ការលោតម៉ុងសាយ» ភាគច្រើនសម្តែងក្នុងអំឡុងពេលពិធីបុណ្យ «ចូលឆ្នាំចិន» និងពិធីបុណ្យប្រពៃណីចិនផ្សេងទៀតដូចជា ពិធីបុណ្យវប្បធម៌ និងសាសនាជាដើម។ ក្រៅពីនេះ «ការលោតម៉ុងសាយ» ក៏សម្តែងក្នុងឱកាសពិសេសៗដូចជា ពិធីបើកមុខជំនួញថ្មី អាពាហ៍ពិពាហ៍ ឬក្នុងពិធីផ្តល់កិត្តិយសស្វាគមន៍ភ្ញៀវពិសេសដោយសហគមចិនផងដែរ ។ «ការលោតម៉ុងសាយ» និង«ការរាំនាគ» គឺជាពិធីរាំនាំលាភសំណាងជ័យជោគដល់ម្ចាស់រៀបចំកម្មវិធី និងក្រុមគ្រួសារទាំងមូល ។ មនុស្សភាគច្រើនតែងតែភាន់ច្រឡំថា ការលោតម៉ុងសាយ និងការរាំនាគជាការសម្តែងតែ១ ។ តែធាតុពិតវាមិនដូចគ្នាទេ ភាពខុសគ្នាស្ថិតត្រង់ថា «ការលោតម៉ុងសាយ» តម្រូវឱ្យមានអ្នករាំតែ២នាក់តែប៉ុណ្ណោះដើម្បីសម្តែងជាសត្វតោ១ក្បាល ហើយការរាំនេះនឹងរាំលើដែកខ្ពស់ៗដែលគេតម្រៀងគ្នាជាជួរគួរគាប់ភ្នែក ។ ចំណែកឯ «ការរាំជាសត្វនាគ» វិញត្រូវមានអ្នករាំច្រើននាក់ដើម្បីតម្រៀបគ្នាកាន់សត្វនាគនោះតាំងពីក្បាលរហូតដល់កន្ទុយ ហើយការរាំនេះត្រូវដើរលើផ្ទៃរាប ស្មើរ ។ តាមប្រវត្តិសាស្ត្រចិនក្នុងរដ្ឋកាល ហានសរសេរជាភាសាចិន 象人 មានន័យថា «ការសម្តែងជារឿងអ្វីមួយដោយមិននិយាយអ្វីក្រៅពីការង្ហាញតាមទឹកមុខ ដៃ និងដងខ្លួន» ។ នៅសម័យនោះមានតែការសម្តែងជាសត្វត្រី នាគ និងសត្វហ្វីនីក (Phoenix) ដែលវាមានអានុភាពចម្លែកក្នុងខ្លួន ពោលគឺអាចដុតខ្លួនឯងដោយកម្តៅក្តៅខ្លាំង ហើយ៥០០ឆ្នាំក្រោយទើបអាចកើតមានម្តងទៀត ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ «ការលោតម៉ុងសាយ» មិនមែនជាប្រពៃណីទំនៀមទម្លាប់ដើមរបស់ប្រទេសចិនទេ ពោលគឺមានប្រភពមកពីប្រទេសឥណ្ឌា និងចក្រភព Persia ដែលសព្វថ្ងៃជាទឹកដីអុីរ៉ង់ ។
ការជូនអាងប៉ាវ (Red Envelope)
ការជូន «អាងប៉ាវ» ឬ «សំបុត្រពណ៌ក្រហម» គឺជាទំនៀមទម្លាប់របស់ជនជាតិចិនអំឡុងពេលបុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណីចិន ។ ឪពុក-ម្តាយជាអ្នកជូន «អាំងប៉ាវ» ដល់កូនៗរបស់ពួគេដែលនៅក្នុងអាំងប៉ាវនោះរួមមានក្រដាសប្រាក់ថ្មីៗផងដែរ ។ ប្រជាជនចិនចូលចិត្តពណ៌ក្រហមព្រោះវាតំណាងឱ្យថាមពល សុភមង្គល និងសំណាងល្អ ។ ដូច្នេះហើយទើបពួកគេជ្រើសរើសអាំងប៉ាវពណ៌ក្រហមជាកាដូរក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណីចិន និងពិធីបុណ្យផ្សេងទៀត ។ ការជូនអាំងប៉ាវមានន័យថា ជា «ការជូនពរជ័យ និងសំណាងល្អចូរមានដល់សាច់ញ្ញាតិក្នុងក្រុមគ្រួសារ» ។ ដូច្នេះអ្នកត្រូវរៀបចំថវិកាឱ្យស័ក្តិសមទៅនឹងមនុស្សដែលអ្នកគួរជូនអាំងប៉ាវនេះដូចជាជូនចំពោះ ៖
-ឪពុក-ម្តាយ និងជីដូន-ជីតា : ៦៣ដុល្លារទៅ៣១៩ដុល្លារ
-ក្មេងស្រករក្រោយដូចជា (កូនមិត្តភក្តិ, បងប្អូនសាច់ញ្ញាតិ, និងសហសេវិក) : ប្រហែល៨ដុល្លារទៅ៣២ដុល្លារ
-កូនជាទីស្រឡាញ់របស់អ្នក : ១៥ដុល្លារ
-បុគ្គលិកបម្រើការងារ : ១៥ដុល្លារទៅ ១៥៩ដុល្លារ
-ក្មេងៗដទៃផ្សេងទៀតដែលអ្នកជួបអំឡុងពេលបុណ្យចូលឆ្នាំចិន : ១ដុល្លារទៅ៣ដុល្លារ ។
ដូច្នេះទំហំអាំងប៉ាវក៏ប្រែប្រួលទៅតាមចំនួនទឹកប្រាក់ដែលមានក្នុងនោះផងដែរ ។
ឆ្នាំថ្មី «សត្វពពែ»
ឆ្នាំថ្មីប្រពៃណីចិនឆ្នាំ២០១៥ គឺជាសត្វ «ពពែ» ដែលជាតួអង្គសត្វទី៨ នឹងត្រូវមកជំនួសតំណែងឆ្នាំសត្វចាស់ «សេះ» ក្នុងចំណោមសត្វទាំង១២របស់ចិន ។ «ពពែ» គឺជាសត្វពាហនៈស្លូតជាងគេក្នុងចំណោមសត្វពាហនៈដទៃទៀតហើយវាផ្តល់អត្តប្រយោជន៍ជាច្រើនដល់អ្នកចិញ្ចឹមថែរក្សាដូចជា
-ទឹកដោះ (ផ្តល់កម្លាំងថាមពលដល់រាងកាយ និងយកទៅផ្សំជាមួយសារធាតុគីមីធ្វើឱ្យស្បែកសភ្លឺរលោង)
-ស្បែក (ច្នៃធ្វើជាសម្លៀកបំពាក់កក់ក្តៅក្នុងរដូវត្រជាក់)
អ្នកទស្សន៍ទាយសត្វឆ្នាំទាំង១២បុរាណចិនមានជំនឿថា ឆ្នាំសត្វ «ពពែរ» គឺជាឆ្នាំដែលនាំលាភសំណាង និងភាពថ្កុំថ្កើងជាងឆ្នាំសត្វទាំង ១១ផ្សេងទៀត ។
ហ្វុង ស៊ុយនាំសំណាង
ហ្វុង ស៊ុយនាំលាភសំណាងក្នុងឆ្នាំថ្មីសត្វ «ពពែ» គឺ៖
-ទិស: កើត ត្បូង និងអាគ្នេយ៍
-លេខ: ៣, ៩ ចៀសវាងលេខ ៧, ៦ និងលេខ៨
-ពណ៌: បៃតង ក្រហម និងពណ៌ស្វាយ ចៀសវាងពណ៌ មាស និងពណ៌ប្រផេះ ។
-ឆ្នាំសត្វពពែរគឺ: ១៩១៩, ១៩៣១, ១៩៤៣, ១៩៥៥, ១៩៦៧, ១៩៧៩, ១៩៩១, ២០០៣ និងឆ្នាំ ២០១៥ ។
បុគ្គលល្បីកើតឆ្នាំសត្វពពែ
ឆាវ ឆាវ (Cao Cao) គឺជាអធិរាជគ្រប់គ្រងរដ្ឋ Wei និងជាឥស្សរជនដ៏សំខាន់មួយរូបក្នុងសម័យសង្គ្រាមនគរបី (Three Kingdoms) រឿង «សាមកុក» ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រល្បីល្បាញរបស់ចិនក្នុងឆ្នាំ ២២០ ដល់ ឆ្នាំ ២៨០ ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ