ខេត្តសៀមរាប ៖ ទោះបីជាចរន្តនៃសម័យកាលមានការប្រែប្រួលយ៉ាងណាក្តី ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នក ស្រុកអង្គរ នៅតែបន្តថែរក្សាទំនៀមទម្លាប់ពីដូនតា ដែលប្រៀបនឹងកាតព្វកិច្ចដ៏វិសេស វិសាលរបស់ខ្លួន។ កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែមីនា…
ខេត្តសៀមរាប ៖ ទោះបីជាចរន្តនៃសម័យកាលមានការប្រែប្រួលយ៉ាងណាក្តី ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នក ស្រុកអង្គរ នៅតែបន្តថែរក្សាទំនៀមទម្លាប់ពីដូនតា ដែលប្រៀបនឹងកាតព្វកិច្ចដ៏វិសេស វិសាលរបស់ខ្លួន។
កាលពីថ្ងៃទី១២ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២៦ គ្រួសារមួយរស់នៅភូមិក្រសាំងរលើង សង្កាត់សៀមរាប ក្រុងសៀមរាប (ខាងលិចប្រាសាទវត្តអាធ្វា) បានរៀបចំពិធីកោរជុក យ៉ាងពេញទម្រង់តាមបែបបុរាណ ដែលបង្កឱ្យមានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងពីមជ្ឈដ្ឋានទូទាំងប្រទេសផងដែរ។
នេះជាការបន្តវេនពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ នៅក្នុងពិធីដ៏ឱឡារិកនេះ មានក្មេងប្រុស ចំនួន ៥ នាក់ បានចូលរួមក្នុងកិច្ចពិធីកោរជុក ក្រោមការជ្រោមជ្រែងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពីលោក យាយ ពៅ ថូ ចាស់ ទុំ ក្នុងសហគមន៍ម្នាក់។ លោកយាយ បានរៀបរាប់ទាំងក្តីរំភើបថា នេះជាប្រពៃណីដែលគ្រួសារលោកយាយអនុវត្ត តៗ គ្នាមកជាច្រើនជំនាន់។
លោក យាយ ផ្ទាល់ក៏ធ្លាប់បានកោរជុកកាលពីអាយុ ១១ ឆ្នាំដែរ។ «ទោះដឹងថាត្រូវចំណាយធន ធានច្រើន ហើយក្មេងៗដែលទុកជុកអាចនឹងរងការបង្អាប់ ឬរើសអើងពីមិត្តភក្តិដែលមិនយល់ពីតម្លៃវប្បធម៌ក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែជម្នះធ្វើវា ព្រោះមិនចង់ឱ្យទំនៀមនេះបាត់បង់ត្រឹមជំនាន់ខ្ញុំឡើយ»។ នេះជាសម្តីរបស់លោកយាយ ពៅ ថូ។
កិច្ចពិធីបានប្រារព្ធតាមក្បួនខ្នាតបុរាណយ៉ាងត្រឹមត្រូវ លោកតា ម៉ក់ សារ៉ម ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង ជាអាចារ្យដឹកនាំកម្មវិធីក្នុងវ័យ ៧៧ឆ្នាំ បានពន្យល់ថា ពិធីកោរជុកត្រូវរៀបចំឡើងរយៈពេល២ថ្ងៃ ១យប់ ដោយជ្រើសរើសយកថ្ងៃក្នុង «ខែពេញ» (ខែខ្នើត) ដែលជាពេលាមានសិរីសួស្តី៖ ថ្ងៃទី១ ជាការ រៀបចំគ្រឿងសក្ការៈ បាយសី រានម៉ា និងនិមន្តព្រះសង្ឃចម្រើនព្រះបរិត្ត សែនដូនតា បង្វិល ពពិល និងកិច្ចដេកអង្កររាប។ថ្ងៃទី២ បានចាប់ ផ្តើមតាំងពីម៉ោង៤ព្រឹក មានកិច្ចសារអង្កររាប ធ្វើធ្មេញបំពេញលក្ខណ៍ សំពះព្រះអាទិត្យ និងឈានដល់កិច្ចកោរសក់ និងស្រោចទឹកមន្តដំឡើងសិរីសួស្តី។
កិច្ចពិធីដ៏មានអត្ថន័យទាក់ទងនឹង «ការឆ្លងវ័យ» នៅក្នុងប្រពៃណីវប្បធម៌ខ្មែរ។ តាមការបកស្រាយរបស់ លោក តូច សុភះ បុរាណវិទូ និងអ្នកស្រាវជ្រាវវប្បធម៌អរូបីនៃអាជ្ញាធរជាតិអប្សរា ពិធីកោរជុកមិនមែនគ្រាន់តែជាការកាត់សក់នោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា «ពិធីឆ្លងវ័យ» (Rites of Passage) ដែលបញ្ជាក់ពីការផ្លាស់ប្តូរជីវិតពីកុមារភាព ឈានចូលដល់វ័យយុវជនពេញលក្ខណៈ។
លោកបានបន្ថែមថា ក្រៅពីអ្នកស្រុកអង្គរ ទំនៀមនេះក៏មានអនុវត្តនៅខេត្តភាគខាងជើង និងខាងលិច ដូចជាឧត្តរមានជ័យ និងបន្ទាយមានជ័យដែរ។ ចំពោះគ្រួសារដែលខ្វះខាតធនធាន ពួកគេអាចយកកូនចៅមកផ្ញើធ្វើពិធីរួមជាមួយគ្រួសារដែលមានលទ្ធភាព (ក្នុងចំនួនសេស) ឬនាំកូនទៅកាត់កំប៉ោយនៅប្រាសាទអង្គរវត្ត (លើកំពូលបាកាន្ត) ដែលតំណាងឱ្យភ្នំកៃលាស ក្រោមសក្ខីភាពពីព្រះសង្ឃ និងទេវតា។
បច្ចុប្បន្ន ពិធីកោរជុក បានក្លាយជាពិធីដ៏កម្រមួយនៅក្នុងប្រទេស។ ប៉ុន្តែសហគមន៍នៅតែបន្តរៀបចំខ្លះៗជានិច្ច។ ការស្ម័គ្រចិត្តរក្សាសក់ជុករបស់ក្មេងៗ និងការលះបង់ធនធានរបស់ចាស់ទុំក្នុងភូមិក្រសាំងរលើងនៅពេលនេះ គឺជាសញ្ញាណវិជ្ជមានមួយបង្ហាញថា ស្មារតីស្រឡាញ់វប្បធម៌ដូនតានៅតែស្ថិតក្នុងដូងចិត្តអ្នកស្រុកអង្គរជាប្រចាំ ទោះជាស្ថិតក្នុងយុគសម័យទំនើបកម្មក៏ដោយ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ