ច័ន្ទ្រនិងម្លិះប្រញាប់ស្ទុះទៅកៀនជិតវាលស្រែទាំងភិតភ័យ ។ គោនៅតែរត់បោលពេញផ្លូវ ។ គោរត់មកជិតដល់កន្លែងដែលម្លិះកំពុងឈរ ឃើញមុខម្លិះប្រឹងធ្មេញភ្នែករបៀបភ័យ។ ស្រាប់តែឃើញដៃអរុណចាប់ទាញខ្សែគោទាំងបីក្បាលជាប់
ច័ន្ទ្រនិងម្លិះប្រញាប់ស្ទុះទៅកៀនជិតវាលស្រែទាំងភិតភ័យ ។ គោនៅតែរត់បោលពេញផ្លូវ ។ គោរត់មកជិតដល់កន្លែងដែលម្លិះកំពុងឈរ ឃើញមុខម្លិះប្រឹងធ្មេញភ្នែករបៀបភ័យ។ ស្រាប់តែឃើញដៃអរុណចាប់ទាញខ្សែគោទាំងបីក្បាលជាប់ រួចប្រឹងទាញឲ្យចេញឆ្ងាយពីកន្លែងដែលម្លិះឈរ ។ គោទាំងបីក្បាលឈប់រត់ ហើយនៅមួយកន្លែងដោយសារតែកម្លាំងដៃរបស់អរុណចាប់ទាញខ្សែជាប់ ។ ម្លិះនិងច័ន្ទ្រដែលកំពុងភ័យអោបដៃគ្នា បើកភ្នែកឡើងវិញ សន្សឹមៗ ឃើញគោឈរនៅឆ្ងាយពីនោះ។ ម្លិះធ្វើភ្នែកស្លឺ មើលទៅអរុណដែលកំពុងដែលកាន់ខ្សែគោយ៉ាងជាប់ ។ អរុណនិងម្លិះមើលមុខគ្នាទៅវិញទៅមក
អរុណ៖ ភួងម្លិះអត់កើតអីទេមែនទេ ?
ភួងម្លិះមើលមុខអរុណស្រទន់ រួចឆ្លើយ
ភួងម្លិះ៖ ចា៎ អត់អីទេ !
មានអ្នកជិះកង់កាត់នោះ កៀរម្លិះ ធ្វើឲ្យម្លិះខិតទៅក្រោយ រអិលកែងជើង វិះផ្ងារក្រោយធ្លាក់ទៅក្នុងវាលស្រែ ។ អរុណព្រលែងដៃពីខ្សែគោ ស្ទុះទៅចាប់ទាញដៃម្លិះ កញ្ឆក់មកមុខ ធ្វើឲ្យខ្លួនម្លិះជ្រុលមកក្នុងដៃរបស់អរុណយ៉ាងលឿន (ស្កុបយឺតៗ)។ មុខអ្នកទាំងពីរនៅក្បែរគ្នាយ៉ាងកៀក។ អរុណនិងម្លិះសម្លឹងគ្នាទៅវិញទៅមករបៀបស្រទន់។ (ចប់រូបភាពស្រម៉ៃ) ។
ឃើញមុខរឿងអោនឈ្ងោកទៅពីមុខអរុណរបៀបឆ្ងល់ ។ អរុណភ្ញាក់ក្រញាង
អរុណ៖ អូយ ម៉ែ! ខ្ញុំភ្ញាក់សឹងស្លាប់ទៅហើយ !
រឿង៖ ម៉ែឃើញកូនឈរភ្លឹករាប់ម៉ោងហើយ បានជាឆ្ងល់ !
រឿងមើលទៅដើមផ្កាម្លិះរបស់អរុណ ដែលកំពុងរីកស្គុះស្គាយ រួចដកដង្ហើមធំ
រឿង៖ រុណ! ផ្កាម្លិះនៅផ្ទះយើង ជាផ្កានៅក្នុងផើងធម្មតា! កូនចង់ស្រោចទឹក មើលថែ យ៉ាងណាក៏អត់បញ្ហាដែរ ! តែផ្កាម្លិះដែលដុះនៅផ្ទះលោកមេភូមិ ជាផ្កាក្នុងផើងមាសណាកូន ! មនុស្សសម្មញ្ញក្រីក្រដូចជាយើង ឈោងមិនដល់ទេ!
អរុណទ្រឹងគិតទាំងមុខស្ងួត ។
វ៉ាន់ នឿន កែម អរុណ កំពុងអង្គុយនាំគ្នាហាត់លេងភ្លេងបុរាណ មានអ្នកផ្លុំខ្លុយ កូតទ្រ វាយរនាថ គោះឈឹង ។ ពួកគេកំពុងតែហាត់លេងភ្លេងបុរាណ ឮសូរសម្លេងដូចជាមានមនុស្សពួននៅខាងក្រៅផ្ទះ ក្រុមអរុណបើកភ្នែកធំៗមើលមុខគ្នារបៀបឆ្ងល់។ វ៉ាន់រាដៃធ្វើសញ្ញាកុំឲ្យមាត់រួចវ៉ាន់ដាក់ឧបករណ៍ភ្លេងចុះឈានលបៗទៅពួនមើលនៅក្បែរបង្អួច ។ វ៉ាន់បង្ហើបបង្អួចថ្នមៗ ។ រ៉េតអើតក្បាលមកច្រង៉ក់ វ៉ាន់ភ្ញាក់រុញក្បាលរ៉េត
វ៉ាន់៖ យ៉ីស! អាកូនកណ្តុរនេះសោះធ្វើឲ្យឯងភ្ញាក់សឹងស្លាប់! ហើយឯងមកលបៗ អីនៅកៀនហ្នឹង! ធ្វើមើលតែចោរ !
អរុណស្ទុះងើបចេញមកក្រៅផ្ទះចាប់ទាញដៃរ៉េតនាំចូលក្នុងផ្ទះធ្វើមុខឆ្ងល់
អរុណ៖ ហើយឯងមិនទៅរៀនទេហ្អី ? ម៉េចបានជាមកធ្វើស្អីលបៗនៅទីនេះទៅវិញ ? រ៉េតអេះក្បាលធ្វើមុខជូរ
រ៉េត៖ ខ្ញុំចង់មកលួចរៀនលេងភ្លេងតាមពួកបងហ្នឹងណា ! ខ្ញុំប្រាប់ហើយថាខ្ញុំមិនចង់ រៀនទេ! បងរុណស្តាប់មិនបានទេហ្អី ?
បើខ្ញុំមិនចង់រៀនហើយបងបង្ខំឲ្យខ្ញុំទៅសាលាក៏អត់ប្រយោជន៍ដែរ ! ខ្ញុំចង់ចេះលេងភ្លេងបុរាណភ្លេងសម័យតាមពួកបង ! ខ្ញុំចង់ធ្វើឲ្យការស្រមៃរបស់ពុកដែលចង់ថែរក្សាភ្លេងបុរាណនេះឲ្យគង់វង្ស ! បងចង់ធ្វើជាកូនល្អតែម្នាក់ឯងហ្អី ? ខ្ញុំក៏ចង់បំពេញបំណងប្រាថ្នារបស់ពុកដែរមិនមែនមានតែបងម្នាក់ទេ !
អរុណទាញដៃរ៉េតអោយចូលមកអង្គុយទល់មុសមើលរ៉េតធ្វើមុខម៉ឺងម៉ាត់
អរុណ៖ រ៉េត! ឯងស្តាប់បងឲ្យច្បាស់! មិនមែនបងមិនចង់ឲ្យឯងរៀនលេងភ្លេងតាមចិត្តឯងស្រលាញ់នោះទេ ! ប៉ុន្តែជាអ្នកសិល្បៈក៏នឹងមិនអាចល្ងង់ខ្លៅបាន ! ជាអ្នកសិល្បៈត្រូវមានចំណេះដឹងខ្ពស់ទើបអាចធ្វើខ្លួនឲ្យមានភាពរីកចម្រើនលូតលាស់! ទេពកោសល្យក៏គួបផ្សំនឹងការចេះដឹងតស៊ូព្យាយាម ! មិនមែនមានតែទេពកោសល្យ មួយមុខគ្រប់គ្រាន់ទេ ! ពេលដែលយើងរៀនសូត្រចេះដឹងយើងមានឧត្តមគតិ មាន គុណធម៌និងសច្ចៈធម៌ ! ទើបអាចធ្វើឲ្យខ្លួនមានតម្លៃគ្រប់គ្រាន់! ចំណុចនេះហើយដែលបងចង់ឲ្យឯងគិតតែរឿងរៀនសូត្រឲ្យបានចប់សិនទៅ! យ៉ាងហោចណាស់ក៏ឯងត្រូវរៀនចប់ថ្នាក់ទី១២សិនដែរ ! ពេលដែលឯងមានចំណេះសមល្មមហើយចាំ ហាត់រៀនខាងភ្លេងក៏វាមិនហួសពេលដែរ! កុំសម្អាងលើតន្ត្រីយកមកធ្វើមុខរបរចិញ្ចឹមជីវិតហើយបោះបង់ការរៀនសូត្រធ្វើឲ្យខ្លួនឯងល្ងង់ខ្លៅ ! បើមានតែជំនាញតែខ្វះចំណេះក៏មិនអាចធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ដែរ !
កែម៖ មែនហើយ! អារ៉េត! ឯងស្តាប់បងប្រុសឯងខ្លះទៅ! ពួកបងសុទ្ធតែចង់ឲ្យឯង មកជួយកាន់ឧបករណ៍ភ្លេងគ្រប់គ្នា! ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏ឯងត្រូវរៀនឲ្យចប់ថ្នាក់ទី១២ដូចបងឯងប្រាប់ដែរ ! មើលពួកបងចុះ! ព្រោះតែជ្រួលជ្រើមរឿងហាត់តន្ត្រីតាមក្តីស្រមៃរបស់ខ្លួន រៀនស្អីក៏មិនចប់ ! ឃើញទេពេលនេះយើងជួយតែងទំនុក ភ្លេងទំនុកច្រៀងអរុណមិនបានទេ! នៅក្នុងក្រុមបើធ្វើអ្វីត្រូវធ្វើរួមគ្នាមានសមត្ថភាពអាចជួយគ្នាបានទើបរកភាពរីកចម្រើនឃើញ! ឥឡូវឯងឃើញស្រាប់ហើយ ! ក្រុមភ្លេងរបស់យើងបានត្រឹមតែលេងភ្លេងបុណ្យទានតាមភូមិប៉ុណ្ណឹងឯង! ចង់ឈានចូលដល់រាជធានីនឹងគេប្រៀបដូចជាការស្រមៃដែលពិបាកនឹងឈោងដល់! ហើយក៏គ្មានជំនឿចិត្តលើខ្លួនឯងទាល់តែសោះ ! រ៉េតធ្វើមុខស្ងួតងាកមើលមុខគ្រប់គ្នា
រ៉េត៖ បើខ្ញុំព្រមយកចិត្តទុកដាក់នឹងការរៀនសូត្រ ! តែថ្ងៃសៅរ៏អាទិត្យខ្ញុំសុំមកហាត់ភ្លេងជាមួយពួកបងតើបានឬអត់ ? ខ្ញុំសន្យាថានឹងខំរៀន !
អរុណទឹងគិតបន្តិចរួចងក់ក្បាលដាក់ដៃលើក្បាលរ៉េត
អរុណ៖ ណ្ហើយចុះ! បងព្រមឲ្យឯងមកហាត់ជាមួយបងថ្ងៃសៅរ៍អាទិត្យ! ប៉ុន្តែបងត្រូវចាំមើលការសិក្សារបស់ឯងសិន ! បើឯងរៀនបានពិន្ទុល្អបងនឹងយល់ព្រមតាមការសុំតែបើឯងរៀនធ្លាក់ពិន្ទុបងមិនយល់ព្រមទេ !
រ៉េតលោតកញ្ឆេងស្រែកហ៊ោលើកដៃគ្រវី
រ៉េត៖ ជយោ! ខ្ញុំធានាបងរុណ! ខ្ញុំសន្យាថាខ្ញុំនឹងរៀនឲ្យបានពិន្ទុល្អ! មិនឲ្យបងខកចិត្តទេជឿខ្ញុំចុះ! អរគុណបងរុណអរគុណ !
រ៉េតស្ទុះមកអោបករុណសើចសប្បាយ។ កែម នឿន វ៉ាន់ មើលមុខគ្នាញញឹមគ្រវីក្បាលតិចៗ
នឿន៖ យ៉ើស! អាល្អិតមួយនេះវាដូចខ្ញុំពីដំបូងអញ្ចឹង! ឲ្យតែបានហាត់ភ្លេង! ពុកប្រើឲ្យធ្វើអីក៏ធ្វើដែរ !
ក្រុមអរុណហាត់ប្រគុំភ្លេងបន្ត ។ រ៉េតចូលទៅអង្គុយគោះឈឹង។ ពេលគោះមិនត្រូវភ្លេងវ៉ាន់យកខ្លុយខោកក្បាលរ៉េត ។ រ៉េតក្តោបក្បាលគេចបូញមាត់លួចជេរវ៉ាន់ខ្សឹបៗ។ ពេលវ៉ាន់ងាកមកឃើញទាន់រ៉េតធ្វើជាអេះក្បាលសើចស្ញាញ ។
(នៅមានត)
ចែករំលែកព័តមាននេះ