ពុទ្ធបរិស័ទ ពុទ្ធមាមិកជន ឬពុទ្ធសាសនិក គឺជាអ្នកដែលប្រកបដោយសេចក្ដីព្យាយាមក្នុងការធ្វើទាន រក្សាសីល ចម្រើនមេត្តាភាវនា និងការអប់រំសំអាតចិត្តឱ្យស្ថិតក្នុងកុសលធម៌ជាប្រចាំ នេះជាលក្ខណសម្បត្តិរបស់ពុទ្ធបរិស័ទពិតប្រាកដ ។
ប៉ុន្តែអ្នកគោរពព្រះពុទ្ធសាសនាខ្លះ គឺធ្វើទៅតាមប្រពៃណី ឬតាមទម្លាប់ មាតាបិតាជាអ្នករាប់អានគោរពព្រះពុទ្ធសាសនា អ៊ីចឹងខ្លួនឯងក៏ថា ជាអ្នករាប់អានគោរពព្រះពុទ្ធសាសនាដែរទៅ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះមិនបានយល់ដឹងអំពីពាក្យទូន្មានប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ឬក៏ការអប់រំរបស់ព្រះអង្គយ៉ាងណានោះ គឺមិនបានយល់ទេ ព្រោះធ្វើទៅតាមទម្លាប់តពីម៉ែឪ ។
អ្នកខ្លះប្រកាសថា ខ្លួនឯងជាអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា ប៉ុន្តែប្រកបមុខរបរសម្លាប់សត្វ ជួនកាលទៅធ្វើនូវជំនួញជួញដូរ ដែលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធទ្រង់ហាមឃាត់ថាជាអំពើបាប ជាអំពើអសីលធម៌ ឬថាជាអំពើអត់មានមេត្តាចិត្ត ឬក៏ទឹកចិត្តអនុគ្រោះនោះក៏អត់មាន ។ បើគិតតាមផ្លូវធម៌ បុគ្គលដែលមានលក្ខណៈបែបនេះ គឺមិនអាចរាប់ថាជាពុទ្ធសាសនិកពេញលក្ខណៈទេ ។
គុណតម្លៃពុទ្ធបរិស័ទមាន៥យ៉ាងគឺៈ ១- ជាអ្នកមានសទ្ធាច្បាស់លាស់ជឿជាក់លើកម្មផល ២- រក្សាសីលយ៉ាងតិចកាន់សីលប្រាំ ៣- ជាអ្នកមិនជឿលើមង្គលភ្ញាក់ផ្អើល ៤- វិនិច្ឆ័យអ្វីត្រូវរកហេតុផលរបស់វា និង៥- ជាអ្នកយកព្រះពុទ្ធ ព្រះធម៌ ព្រះសង្ឃជាទីពឹងទីរឭកគ្រប់ពេល ។
ព្រោះថាបុគ្គលណាយកព្រះរតនត្រ័យជាទីពឹងទីរឭកស្មើដោយជីវិត បុគ្គលនោះរមែងមានសុគតិប្រព្រឹត្តទៅខាងមុខគ្រប់ៗជាតិ ៕ សាន សារិន
ចែករំលែកព័តមាននេះ