យើង​ច្រើន​សម្គាល់​អាយុ​ដែល​អស់​ថា​មាន​ទៅ​វិញ


យើង​ទាំងអស់​គ្នា​កំពុង​ចេញដំណើរ​ទៅ​សន្សឹម​ៗ​រក​ឈាបនដ្ឋាន​ដោយ​ខ្លួនឯង​គ្មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​គេច​រួច​ចៀស​ផុត​បាន​ឡើយ ។ អាយុ​មនុស្ស​យើង​ខ្លី​ខ្លាំង​ណាស់​មាន​ប្រមាណ​ត្រឹម​១០០​ឆ្នាំ​ចាត់​ថា​វែង​ពេក​ហើយ ឯ​មនុស្ស​ស្លាប់​មុន​នេះ​មាន​ច្រើន​ណាស់ ខ្លះ​ស្លាប់​ទាំង​នៅ​បឋមវ័យ​ក៏​មាន ។

រាល់ថ្ងៃ​ដែល​យើង​រាប់​ថា​ខ្លួន​មាន​អាយុ​ប៉ុណ្ណេះ ប៉ុណ្ណោះ​នោះ តាម​ពិត​គឺ​យើង​រាប់​ខាង​អស់​ទៅ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ មិនមែន​រាប់​ខាង​អាយុ​ដែល​នៅ​សល់​ទៅ​ថ្ងៃ​មុខ​ទៀត​ឯណា​។ នៅ​ពេល​ម្នាក់​ៗ​មាន​វ័យ​វឌ្ឍនាការ​ធំ​ឡើង​ៗ ពេញវ័យ​កំលោះ​ក្រមុំ ក៏​សប្បាយចិត្ត តែ​យើង​ហាក់ដូចជា​ភ្លេច​ថា ការ​ដែល​យើង​ធំ​ឡើង​មក​ប៉ុណ្ណេះ​នឹង​ត្រូវ​បាត់​អស់​អាយុ​ប៉ុណ្ណា​នោះ​ទេ ។

អ្នក​ដែល​កើតមក​យូរហើយ​ត្រូវ​ដឹង​ថា អាយុ​របស់​ខ្លួន​កំពុង​ស្រកស្រុត​តិច​ចុះ​ទៅ​ជា​លំដាប់ ប្រៀប​ដូច​ទឹក​មួយ​កែវ​ដែល​ចេះ​តែ​ហួតហែង​អស់​ទៅ​ម្តង​បន្តិច​ៗ​អ៊ីចឹង​ដែរ​។ ប៉ុន្តែ​មនុស្ស​យើង​ភាគច្រើន​មិន​ចូល​ចិត្ត​ឲ្យ​ខ្លួន​ចាស់​ទេ នឹក​ដល់​ចាស់​ពេល​ណា​ក៏​កើតទុក្ខ​ភ្លាម ព្រោះ​ខ្លាច​បាត់​ស្អាត ខ្លាច​គេ​មិន​ស្រឡាញ់ ដូច្នេះ​ហើយ​ក៏​ខំព្យាយាម​បិទ​បាំង​នូវ​សភាព​ចាស់ជរា​របស់​ខ្លួន។ តែអ្វី​ដែល​ជា​ការ​ពិត​វា​មិន​បាត់​ទៅ​ណា​ឡើយ ទីបំផុត​ការ​បិទ​បាំង​ក៏​លែង​មាន​ប្រសិទ្ធភាព នៅ​តែ​ជរា​ចូល​មក​ញាំញី​ដដែល ។

កុំ​បាច់​ខ្លាច​ចាស់​ធ្វើ​អ្វី យើង​ត្រូវ​តែ​ទទួលយក​ការ​ពិត ព្រោះ​សត្វលោក​ដែល​កើតមក​ហើយ​មិន​អាច​ចៀស​ផុត​គេច​រួច​បាន​ឡើយ គ្រាន់តែ​យើង​ធ្វើខ្លួន​ឲ្យ​បាន​សមរម្យ​នឹង​វ័យ​ទៅ ជា​ការ​ប្រពៃ​ពេក​ហើយ ។

Facebook Google Twitter Email

សូម​ subscribe Channel Youtube របស់​កោះ​សន្តិភាព​លោក​​អ្នក​នឹង​ទទូល​បាន​ព័ត៌មាន​ជា​វីដេអូ​ថ្មី​ៗ​បន្ថែម​ទៀត សូម​អគុណ!!!!!

ជ្រុង​មួយ​នៃ​សាសនា

អត្រាប្តូរប្រាក់

អត្រាប្តូរប្រាក់ផ្សេងទៀត

Live

Sponsored News

ការស្ទង់មតិគេហទំព័រថ្មី




សូម​អរគុណ