រាជធានីភ្នំពេញ ៖ សង្គ្រាមបានបន្សល់ទុកនូវស្ត្រីមេម៉ាយ កុមារកំព្រា និងជនពិការ។ ក្នុងចំណោមនេះ អតីតយោធិនម្នាក់ដែលត្រូវរបួសពិការជើងទាំងពីរត្រឹមភ្លៅទាំងខ្លួននៅកំលោះបច្ចុប្បន្នធ្វើជាជាងជួសជុល និងប៉ះកង់ម៉ូតូនៅចិញ្ចើមថ្នល់ជាប់របងមជ្ឈមណ្ឌលម៉ុងឌីយ៉ាល់ទុលមុខស្ថានីយប្រេងឥន្ធនៈកាល់តិចដើម្បីបានប្រាក់កម្រៃបន្តិចបន្តួចសំរាប់ចិញ្ចឹមជីវិត។ ពេលឈានចូលមជ្ឈិមវ័យនឹកភ្នកចង់បានប្រពន្ធនឹងគេដែរ តែអនិច្ចាកាយសម្បទាមិនគ្រប់លក្ខណៈ រីឯជីវភាពវិញរកមួយថ្ងៃសំរាប់មួយថ្ងៃ។
ក្នុងនាមជាអតីតយុទ្ធជនបានស្ម័គ្រចិត្តបម្រើជាតិដោយមិនខ្លាចពលីជីវិតនាសម័យសង្គ្រាម។ ថ្វីដ្បិតតែពិការជើងទាំងពីរត្រឹមភ្លៅមិនអាចដើរកើតក៏ពិតមែន តែបុរសពិការរូបនេះអាចជិះលើរទេះរុញដោយខ្លួនឯង ហើយអាចធ្វើការស្រាលៗបានគ្រប់យ៉ាងដែលអាចរកប្រាក់ចិញ្ចឹមជីវិតដោយខ្លួនឯងបានដោយមិនចាំបាច់ដើរសុំទានគេ។ ព្រលឹមឡើងគាត់ជិះរទេះពីផ្ទះទៅកន្លែងជួសជុលម៉ូតូដោយខ្លួនឯង និងអាចដោះកាំម៉ូតូ បាញ់ថ្នាំម៉ូតូ ផ្លាស់គ្រឿងបន្លាស់ម៉ូតូបានទាំងអស់ និងប៉ះអ៊ុតថែមទៀត។
បុរសពិការរូបនេះឈ្មោះហួយ សុខេង អាយុ៤៥ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នស្នាក់នៅជាមួយបងប្អូនផ្ទះលេខ៨១ ផ្លូវលេខ១៩២ សង្កាត់ទឹកល្អក់ ខណ្ឌទួលគោក។ សុខេងបានរៀបរាប់ថា កាលពីឆ្នាំ១៩៨៣ គាត់បានធ្វើទាហាននៅវរៈលេខ៧៦ ផ្នែកស៊ើបការណ៍ចំណុះឱ្យអង្គភាព Q101 នៅបន្ទាយក្រាំងតៃ។ នៅទីនោះបានបីឆ្នាំក៏បានផ្លាស់ទៅប្រចាំការនៅវត្តខ្លាគ្រហឹមដែលតំបន់នោះស្ថិតនៅលើកោះ និងជាដៃទន្លេម្ខាងខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ម្ខាងទៀតខេត្តកំពង់ចាម ហើយកាលពីឆ្នាំ១៩៨៦នៅតំបន់នោះក៏មានសេសសល់ពួកទ័ពខ្មែរក្រហមធ្វើសកម្មភាពដែលមានការប្រយុទ្ធគ្នាជារឿយៗ។ ក្នុងការប្រយុទ្ធគ្នាមួយគាត់ក៏ត្រូវរបួសបាក់ភ្លៅទាំងពីរទៅសម្រាកព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យហើយរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៨៧ក្រោយពីជើងទាំងពីររបស់គាត់ដែលត្រូវកាត់ចោលបានជាសះស្បើយក៏ចេញពីមន្ទីរពេទ្យ រួចគេឱ្យគាត់ទៅនៅមន្ទីរពិការកៀនឃ្លាំង តែគាត់មិនបានទៅទេ ក៏មកស្នាក់នៅជាមួយបងប្អូន ព្រោះឪពុក ម្តាយស្លាប់អស់ហើយ។
ទាក់ទិននឹងជីវិតពិតសុខេងបានបន្តថា នៅឆ្នាំ១៩៩៣ គាត់បានមកសុំគេជួសជុលម៉ូតូនៅឃ្លាំងរំសេវ ហើយប្រដាប់ប្រដារបស់គេទាំងអស់ គាត់មានតែកម្លាំងជួយធ្វើគេប៉ុណ្ណោះ ដូចជាដោះកាំបាញ់ថ្នាំម៉ូតូ ផ្លាស់ប្តូរគ្រឿងបន្លាស់ និងប៉ះអ៊ុតជាដើម ឯប្រាក់ដែលគាត់ធ្វើបានចែកពាក់កណ្តាលជាមួយគេ ។ គាត់បន្តទៀតថា ទើបតែរយៈពេលជាងពីរឆ្នាំមកនេះគាត់មកធ្វើនៅរបងជាប់មជ្ឈមណ្ឌលម៉ុងឌីយ៉ាល់ទល់មុខស្ថានីយប្រេងឥន្ធនៈកាល់តិចនេះជាមួយឈ្មោះខៀវ គា ភេទប្រុស អាយុ៤២ឆ្នាំ ដោយក្នុងមួយថ្ងៃគាត់អាចរកប្រាក់បានពី៨.០០០រៀលទៅជាងមួយម៉ឺនរៀល។
ចំណែកបុរសឈ្មោះខៀវ គា បានឱ្យដឹងថា គាត់មានប្រដាប់ប្រដាជាងទាំងអស់សំរាប់ធ្វើ ចំណែកបុរសពិការហួយ សុខេង មានតែកម្លាំងធ្វើទេ ។ ដោយសារឃើញពិការមានការអាណិតអាសូរក៏ហៅគាត់ឱ្យជួយធ្វើជាមួយ ខណៈដែលមានភ្ញៀវមករកធ្វើម្តងៗគាត់ជាអ្នកលើកប្រដាប់ប្រដាឱ្យ ឯបុរសពិការគ្រាន់តែចុះពីលើរទេះមកធ្វើតែម្តង។ បុរសពិការបានឱ្យដឹងថា បច្ចុប្បន្នគាត់បើកប្រាក់ខែពិការរបស់គាត់បានជាង១០ម៉ឺនរៀលដែរសំរាប់ជួយទប់ទល់ជាមួយនឹងរបរប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់គ្រាន់ទិញបាយហូប ណាមួយវ័យកាន់តែចាស់គ្មានលុយកាក់សល់ទេ ហើយគ្មានអ្នកមើលថែទៀត គឺនៅជាមួយបងប្អូន ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ