ទាសីភរិយា “បទពាក្យ៨” (រឿងពិត)
ដោយ ៖ឈិត គឹមឆុន
ថ្ងៃព្រហស្បត្ត៏ ទី១០ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១០ ម៉ោង ១៥:១០
- តាំងពីដឹងក្ដីពេញវ័យសិក្សា ខ្ញុំទៅសាលាឧស្សាហ៍ស្រូតរូត
មិនដើរខុសផ្លូវរហេតរហូត សង្វាតរៀនសូត្រឡើងថ្នាក់បន្ដរ។
- ប្រឹងរៀនបានខ្ពស់សមឈ្មោះស្ដ្រីខ្មែរ មានកិត្ដិយសដែរថ្វីត្បិតតែក្រ
ពេលបានជួបស្នេហ៍ស្មានតែបវរ គិតថាគេល្អស្មោះសប្រតិព័ទ្ធ ។
- ខ្ញុំធ្វើខាងគយគេហ៍ខាងសេដ្ឋកិច្ច ស្មោះត្រង់គ្មានល្បិចមានត្រឹមបៀវត្ស
រៀបការរួចភ្លាមកកឈាមជូរចត់ រាល់ថ្ងៃត្រូវមាត់គេហ៍ដៀលជេរស្ដី ។
- គេហ៍ហាមឆ្លើយឆ្លងទាក់ទងគ្រួសារ ព្រោះមិនថ្លៃថ្លាដូចពូជគេហ៍អី
ពូជគេហ៍អ្នកមានដូចមេឃឆ្ងាយដី ខ្ញុំជាទាសីមិនមែនភរិយា ។
- ប្រុសសារជាតិពិតគំនិតជាស្រី រករឿងបំភ្លៃរិះគន់និន្ទា
សូម្បីលិខិតអាពាហ៍ពិពាហ៍ គេហ៍មិននឹកនាធ្វើជាមិនដឹង ។
- រៀបការត្រឹមត្រូវបែរឥតខាន់ស្លា ខ្ញុំសួរពេលណាគេហ៍ច្រឡោតខឹង
នៅផ្ទះគេហ៍ហើយកុំធ្វើចេះដឹង លើកស្ទួយប៉ុណ្ណឹងត្រូវដឹងគុណគេហ៍ ។
- ខ្ញុំចាយត្រឹមតែប្រាក់ខែខ្លួនឯង យកមកចាត់ចែងត្បិតត្បៀតម្លេះទេ
ដល់ពេលមានកូនរឹតពិបាកទ្វេ ខ្វល់ចិត្ដរិះរេចង្អៀតឱរ៉ា ។
- សំបុត្រកំណើតកូនកើតក៏គ្មាន ពេលធំចូលរៀនត្រូវគិតយ៉ាងណា?
នឹកឡើងតូចចិត្ដអាណិតបុត្រា ម្ដេចមានបីតាអាត្មានិយម ?
- នៅដល់វ័យច្រើនទើបព្រមរៀបការ ស្វែងយល់សិក្សាអំពីសង្គម
គិតថាកម្មក្រាស់មិនធ្លាក់លើខ្ញុំ ឥឡូវទុក្ខធំយំខ្សោះទឹកភ្នែក ។
ដោយ ព្រុំ គឹម ជឿន prumkimchoeun@gmail.com
