រាជធានីភ្នំពេញ ៖ សិប្បកម្មតម្បាញហូល ផាមួង ស៊ឹង សារុងសូត្រ និងក្រមាជាសិប្បកម្មមួយប្រភេទក្នុងចំណោមសិប្បកម្មប្រពៃណីជាច្រើនប្រភេទទៀត ដែលបានរួមចំណែកក្នុងការកំណត់នូវអត្តសញ្ញាណខ្មែរ និងមានវត្តមានក្នុងវប្បធម៌ប្រពៃណីខ្មែរតាំងពីបុរាណកាលមក។
ជាការពិតបើទោះបីជាសម័យសាកលភាវូបនីយកម្ម ពោរពេញដោយសម្ភារ និងឧបករណ៍ទំនើប ដែលបាននិងកំពុងអូសទាញពលរដ្ឋខ្មែរស្ទើរគ្រប់វ័យមួយចំនួនក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរភាគច្រើននៅតែមិនភ្លើតភ្លើន និងភ្លេចពីវប្បធម៌ប្រពៃណីទំនឹមទំនៀម តាមរយៈបន្តការប្រើប្រាស់នូវអ្វីដែលជារបស់ខ្មែរ ដូចជាហូល ផាមួង ក្រមា ដើម្បីស្លៀកពាក់ចូលរួមក្នុងពិធីជាប្រពៃណី សាសនា បុណ្យជាតិផ្សេងៗដូចជា ក្នុងពិធីអាពាហ៍ពិពាហ៍ ចូលវត្តអារាមក្នុងថ្ងៃបុណ្យចូលឆ្នាំ ភ្ជុំបិណ្ឌ និងចូលគាល់ព្រះមហាក្សត្រជាដើម។
សិប្បកម្មតម្បាញហូល ផាមួង ត្រូវបានគេស្គាល់ និងដឹងឮថាមាននៅតំបន់មួយចំនួនក្នុងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាដូចជា នៅព្រែកចង្រ្កាន ក្នុងខេត្តកំពង់ចាម ឃុំក្បាលកោះ ស្រុកកៀនស្វាយ បច្ចុប្បន្នសង្កាត់ក្បាលកោះ ក្នុងខណ្ឌមានជ័យ រាជធានីភ្នំពេញ និងនៅតាមស្រុកមួយចំនួនក្នុងខេត្តតាកែវ។ល។ ប៉ុន្តែសម្រាប់អ្នកភូមិនៅសង្កាត់កោះដាច់ ខណ្ឌឫស្សីកែវ ស្ថិតនៅតាមបណ្តោយដងទន្លេមេគង្គលើ ភាគខាងកើតរាជធានីភ្នំពេញប្រមាណ១០គីឡូម៉ែត្រ ដោយឆ្លងកាត់ទូកដពីត្រើយខាងលិច ឆ្ពោះទៅខាងកើតនៃទន្លេមេគង្គ ។ បើទោះបីជាតម្លៃហូល ផាមួងនៅលើទីផ្សារបានធ្លាក់ចុះ និងមិនសូវមានអ្នកជាវកាលពីឆ្នាំកន្លងទៅយ៉ាងណា ក៏ដោយ ក៏អ្នកភូមិនៅតែព្យាយាមប្រកបរបរនេះឥតខាន។ បើនិយាយពីគុណភាពហូល ផាមួង របស់អ្នកភូមិកោះដាច់ ក៏ល្បីល្បាញថាមានគុណភាពល្អ មិនចាញ់ហូល ផាមួង ដែលត្បាញនៅតំបន់ដទៃនោះដែរ។
អង្គុយក្នុងការិយាល័យដែលពាសពេញទៅ ដោយក្រដាសឯកសារស្ថិតក្នុងអាគារសាលាសង្កាត់ដែលមានសភាពទ្រុឌទ្រោមផ្នែកខាង ក្រៅ ប៉ុន្តែមានការរៀបចំតុបតែងបានល្អគួរសមផ្នែកខាងក្នុង លោកប៉ាត់ អ៊ែល ចៅសង្កាត់កោះដាច់ បានមានប្រសាសន៍ប្រាប់កោះសន្តិភាពក្នុងទឹកមុខញញឹមញញែមរួសរាយរាក់ទាក់ថា វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោកដែលនៅតែបន្តមានឥទ្ឋិពលលើព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជានៅឡើយ ក៏ជាមូលហេតុមួយក្នុងចំណោមមូលហេតុមួយចំនួនទៀត បណ្ដាលឱ្យចង្វាក់ផលិតកម្មតម្បាញក្នុងសង្កាត់កោះដាច់មានការធ្លាក់ចុះជាលំដាប់ក្នុងពេលកន្លងមកនេះ ហើយក៏បានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅដល់ជីវភាពប្រជាតម្បាញដែលពឹងផ្អែកស្ទើរតែទាំងស្រុងទៅលើរបរមួយនេះ និងចាត់ទុកវាជាប្រភពចំណូលយ៉ាងសំខាន់សម្រាប់ទ្រទ្រង់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគាត់ ពីព្រោះប្រសិនបើវិស័យនេះមានការធ្លាក់ចុះនោះ អត្រាប្រាក់ចំណូលសំខាន់របស់ក្រុមគ្រួសារប្រជាតម្បាញក៏ធ្លាក់ចុះ ដែលធ្វើឱ្យសេដ្ឋកិច្ចគ្រួសាររបស់គាត់ជួបនឹងវិបត្តិផងដែរ ។
លោកចៅសង្កាត់កោះដាច់បានបន្តថា នៅក្នុងមូលដ្ឋានរបស់គាត់មានប្រជាជន ប្រមាណ៦៥%កំពុងតែប្រកបរបរសិប្បកម្មតម្បាញហូល ផាមួង និងស៊ឹង ហើយការធ្លាក់ចុះដោយសារសេដ្ឋកិច្ចអន្តរជាតិ និងជំនន់ទឹកភ្លៀងកាលពីឆ្នាំកន្លងទៅដែលធ្វើឱ្យលិចលង់ផ្ទៃដីអស់ជាច្រើនហិកតា បានជះឥទ្ធិពលមកលើផលិតកម្មតម្បាញផងដែរ រហូតស្ទើរតែរកមិនបានទីផ្សារសម្រាប់ធ្វើការលក់នូវផលិតផល។
ប៉ុន្តែនៅក្នុងអំឡុងដើមឆ្នាំ២០១២នេះ គេសង្កេតឃើញថាវិស័យតម្បាញនេះ មានការងើបឡើងមកវិញបន្តិច។ ដោយមានប្រសាសន៍មួយៗក្នុងវ័យជាង៥០ឆ្នាំ លោកចៅសង្កាត់កោះដាច់បានបញ្ជាក់បន្ថែមថា ក្នុងសង្កាត់កោះដាច់ អ្នកប្រកបមុខរបរសិប្បកម្មតម្បាញក៏បានចងក្រង ជាសមាគមមួយផងដែរ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាមិនមានសកម្មភាព និងដំណើរការល្អប៉ុន្មាននោះទេ គឺធ្វើខានធ្វើខានមិនអាចផ្គត់ផ្គង់តម្រូវការទីផ្សារ បាន។ដូច្នេះហើយបានជាប្រជាតម្បាញដំណើរ
ការទៅតាមលទ្ឋភាពរៀងៗខ្លួន ក្រុមគ្រួសារខ្លះមានកីតម្បាញមួយ និងខ្លះទៀតមានកីតម្បាញលើសពីមួយ។ ចំណែកឯវត្ថុធាតុដើមវិញ គឺដើមឡើយប្រជាជនធ្វើការជាវពីសំណាក់ឈ្មួញកណ្ដាល ដែលធ្វើការបណ្ដាក់ទុន ហើយនៅពេលដែលផលិតបានឈ្មួញកណ្ដាល ក៏ធ្វើការប្រមូលទិញយកទៅវិញ ប៉ុន្តែសព្វថ្ងៃនេះប្រជាតម្បាញភាគច្រើនបានឡើងមកជាវវត្ថុធាតុដើមដល់កន្លែងបោះដុំនៅឯទីផ្សារក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ដោយខ្លួនឯង ហើយយកទៅជូនម៉ូយវិញដោយខ្លួនឯងបន្ទាប់ពីផលិតរួច ដោយមិនចាំបាច់ត្រូវពឹងផ្អែកលើឈ្មួញកណ្ដាលនោះទៀតទេ។ លោកចៅសង្កាត់កោះដាច់ប៉ាត់ អ៊ែល បានបន្ថែមថា នៅក្នុងសង្កាត់កោះដាច់ទាំងមូលមានសិប្បកម្មតម្បាញហូលផាមួង ស៊ឹង ក្រមា សារុងសូត្រ និងសារុងអំបោះ ហើយត្រូវបានប្រមូលផ្ដុំបែងចែកទៅតាមភូមិនីមួយៗ ដូចជាសិប្បកម្មតម្បាញសូត្រ សារុងសូត្រ សំពត់សូត្រ មានច្រើននៅក្នុងភូមិក្បាលកោះ។ ចំណែកឯភូមិចុងកោះ ភូមិល្វាវិញ ភាគច្រើនជាសិប្បកម្មតម្បាញ ក្រមា ប៉ុន្ដែប្រជាជនក៏មានការផលិតទៅតាមការកុម៉្មង់របស់ទីផ្សារផងដែរ ដោយមិនប្រកាន់ថាធ្វើតែក្រមា ឬសូត្រនោះទេ ។
ចំណែកលោកស្រីចាន់ ជំនិត ដែលកំពុងអង្គុយលើគ្រែរនាបក្បែរកីតម្បាញសំពត់ស៊ឹង ក្រោមផ្ទះដែលមានដើមក្រខុបពីរដើមនៅក្នុងទីធ្លាខាងមុខ មានមតិទាំងទឹកមុខស្ងួត ទាក់ ទងទៅនឹងសិប្បកម្មតម្បាញនិងផលវិបាកមួយចំនួនក្នុងរបរនេះដែលលោកស្រីបានធ្លាប់ជួបកន្លងមកថា ក្នុងវិស័យនេះមានការលំបាកខ្លាំងជាពិសេសគឺការខ្វះខាតកំលាំងក្នុងការដំណើរការសកម្មភាពផលិត ដែលធ្វើឲ្យផលិតកម្មមានសភាពយឺតយ៉ាវមិនទាន់តម្រូវការទីផ្សារ ហើយតម្លៃរបស់ផលិតផលនេះទៀតសោត ក៏មិនមានសភាពនឹងនដែរ គឺតែងតែធា្លក់ថ្លៃជានិច្ចដែលធ្វើឱ្យសិប្បករមិនមានទឹកចិត្តក្នុងការបន្តការប្រឹងប្រែងផលិតដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលពីវិស័យនេះ។
យ៉ាងណាក៏ដោយ ឧបសគ្គទាំងឡាយមិនមែនកើតមានតែចំពោះជនណាម្នាក់នោះទេគឺតែងតែកើតមានចំពោះជនរាល់រូប ហើយតម្រូវឱ្យជនរូបនោះតស៊ូវព្យាយាមជំនះឲ្យខាងតែបាន។ នេះជាការលើកឡើងនូវជីវិតជាក់ស្ដែងរបស់អាជីវករលក់ផលិតផលតម្បាញមានដូចជា ហូល ផាមួង នៅផ្សារអូឬស្សីតូបលេខ២១-២២ និង២៣ដែលទទួលទិញផលិតផលក្នុងតំបន់កោះដាច់យកមកលក់បន្ត លោកស្រីហេង យូ បានមានប្រសាសន៍ដោយសុទិដ្ឋិនិយមថា ផលិតផលសិប្បកម្មតម្បាញហូល-ផាមួងនិងស៊ឹង ខាងកោះដាច់មានការងើបឡើងវិញហើយ ទាំងតម្លៃ និងផលិតកម្មនៅដើមឆ្នាំ២០១២នេះ ដោយសំពត់ស៊ឹងមានតម្លៃ៣,៥ដុល្លារ និងមួយប្រភេទទៀតតម្លៃ៤ដុល្លារ ចំណែកកឯផាមួងវិញមានតម្លៃ១២ដុល្លារ និង១៨ដុល្លារដែលក្នុងពេលកន្លងមកមានតម្លៃត្រឹមតែ៨ដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។ លោកស្រីក៏បានបន្ថែមទៀតថា ផលិតផលនេះមានលក់ដាច់ខ្លាំងនៅរដូវចេញព្រះវស្សា ជាពេលវេលាដែលប្រជាជនខ្មែរនិយមប្រារព្ធពិធីរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ ហើយលក់ដាច់មួយៗនៅរដូវផ្សេងពីនេះ។
យ៉ាងណាក៏ដោយតម្លៃហូល ផាមួង និងស៊ឹងនៅលើទិផ្សារនាដើមខែមីនា ២០១២នេះ គឺមានការឡើងថ្លៃមួយកម្រិត ដោយសារជារដូវដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរត្រៀមរៀបចំ និងត្រៀមខ្លួនទទួលទេវតាឆ្នាំថ្មី ឆ្នាំរោងចត្វាស័ក ព.ស ២៥៥៦ត្រូវនឹងថ្ងៃ៧-៨និង៩រោច ខែចេត្រ គ.ស ២០១២ខាងមុខនេះ។ ក្នុងនោះតម្លៃផាមួងធុនមធ្យមមានតម្លៃ៣៨ដុល្លារអាមេរិកក្នុងមួយ សំពត់ និងមានរហូតដល់ជាង២០០ដុល្លារ។ប៉ុន្តែសម្រាប់ប្រជាពលរដ្ឋកោះដាច់ដែលប្រកបរបរ សិប្បកម្មតម្បាញនៅតែជួបការលំបាក ដោយសារតែតម្លៃសូត្រក៏មានការឡើងថ្លៃនៅគ្រាដែលសូត្រមួយចំនួនផលិតក្នុងស្រុកនៅមានចំនួនតិច
តួច។ មូលហេតុដែលសូត្រផលិតបានតិចតួចគឺប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួនដែលបើកកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមដង្កូវនាង នៅមិនទាន់មានបច្ចេកទេសខ្ពស់ក្នុងការចញ្ចឹមត្រឹមត្រូវតាមស្តង់ដា និងការចិញ្ចឹមដង្កូវនាងប្រើពេលវេលាយូរនោះជាដើម។ ទាំងនេះជាហេតុធ្វើអោយកសិដ្ឋានចិញ្ចឹមដង្កូវនាងដើម្បីយកសូត្រមួយចំនួនបានបិទទ្វារ។ ដូច្នេះប្រជាតម្បាញហូល ផាមួង ក្រមា និងស៊ឹងភាគច្រើនគឺពឹងផ្អែកទាំងស្រុងពីការនាំចូលសូត្រពីបរទេសដែលមានតម្លៃថ្លៃ ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ