ជំងឺផ្លូវចិត្តមានច្រើនណាស់ ដែលស្តែងឱ្យឃើញតាមរយៈអាកប្បករិយានៅក្នុងស្ថានភាពស្ងៀមស្ងាត់ ឧទាហរណ៍ដូចជាពេលធ្លាក់ទឹកចិត្តដែលបង្កឱ្យបុគ្គលប្រភេទនេះ ក្លាយជាស្ងៀមស្ងាត់ ដោយមិនសូវនិយាយច្រើន មិនសូវមានទំនាក់ទំនងទៅនឹងសង្គមច្រើននោះទេ ។ បុគ្គលទាំងនេះក្លាយទៅជាអ្នកមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ឬមានជំងឺផ្លូវចិត្តរួចទៅហើយ ។ ជំងឺផ្លូវចិត្តមានច្រើនទៀត ដូចជាពួកវិកលចរិតមួយចំនួនដែលជាសញ្ញានៃជំងឺផ្លូវចិត្តដំបូង ។ បុគ្គលប្រភេទនេះក៏ជាបុគ្គលស្ងៀមស្ងាត់ដែរ ។ បុគ្គលមួយទៀតដែលមិនសូវនិយាយស្តី សូម្បីតែក្រុមគ្រួសារ សូម្បីតែមិត្តភក្តិ ឬក៏បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់ដែលធ្លាប់ប្រាស្រ័យទាក់ទង ដែលធ្លាប់ធ្វើការសន្ទនាគ្រប់ពេលវេលានោះ បែរជាមានសភាពស្ងៀមស្ងាត់លែងនិយាយស្តី ពួនសម្ងំែតឯង គឺប្រាកដជាមានបញ្ហាផ្លូវចិត្ត ។
ដូចនេះក្រុមគ្រួសារក៏អាចសម្គាល់បានដែរ គឺត្រូវធ្វើការប្រៀបធៀបថា ពីមុន និងពេលបច្ចុប្បន្ន តើបុគ្គលម្នាក់នេះមានលក្ខណៈដូចម្តេច? ជាបុគ្គលស្ងៀមស្ងាត់តាំងពីដើមមក ឬទើបតែមានភាពស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងរយៈកាលខ្លីណាមួយ។ ប្រសិនបើលោកអ្នកសង្កេតឃើញថា បុគ្គលម្នាក់នេះជាបុគ្គលដែលធ្លាប់តែរួសរាយជជែករាក់ទាក់ជាមួយក្រុមគ្រួសារមិត្តភក្តិជិតខាង ប៉ុន្តែនៅក្នុងរយៈកាលក្រោយមក បែរទៅជាស្ងៀមស្ងាត់លែងនិយាយស្តី នេះគឺជាសញ្ញាសំខាន់ដែលបង្ហាញឱ្យដឹងថា បុគ្គលនេះមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តហើយ ។ ដូចនេះត្រូវនាំអ្នកជំងឺទៅជួបជាមួយអ្នកជំនាញ ដើម្បីធ្វើការពិគ្រោះ ដើម្បីកំណត់ថា បុគ្គលម្នាក់នេះកំពុងមានជំងឺផ្លូវចិត្តបែបណា ។
ផ្អែកទៅតាមចិត្តវិទ្យា និងផ្អែកទៅតាមចិត្តសាស្ត្របុគ្គលដែលមានលក្ខណៈស្ងៀមស្ងាត់ ភាគច្រើនងាយរងនូវបញ្ហាផ្លូវចិត្តច្រើន ជាងបុគ្គលិកដែលមិនមានភាពស្ងៀមស្ងាត់ ព្រោះកាលណាបុគ្គលស្ងៀមស្ងាត់ប្រភេទនេះមានបញ្ហាអ្វីមួយក្នុងសង្គម ពេលដែលមានបញ្ហាបុគ្គលដែលស្ងៀមស្ងាត់លាក់ទុក្ខបញ្ហានៅក្នុងចិត្តដោយ មិនបានបញ្ចេញ មិនបានទំនាក់ទំនង មិនបានបកស្រាយរាល់បញ្ហា ដែលកើតមានចំពោះខ្លួនទៅឱ្យអ្នកដទៃបានដឹង ។ ដូចនេះប្រសិនបើបុគ្គលដែលមានភាពស្ងៀមស្ងាត់បែបនេះ ទោះបីជាមិនមានជំងឺក៏ដោយ ឥរិយាបថបែបនេះមិនសមរម្យនោះទេ ដែលវាងាយនឹងប៉ះទង្គិចច្រើនជាងអ្នកដែលមិនស្ងៀមស្ងាត់ នេះគឺជាផលលំបាកចំពោះអ្នកដែលមានលក្ខណៈស្ងៀមស្ងាត់ ។ មួយទៀត បើសិនជាបុគ្គលដែលមានសភាពស្ងៀមស្ងាត់ ដែលកាលពីមុនជាមនុស្សរួសរាយនិយាយច្រើនតែប្រែទៅជាស្ងៀមស្ងាត់ ហើយឪពុកម្តាយឬក៏បងប្អូន មិត្តភក្តិ និងអ្នកដែលនៅជុំវិញខ្លួន បើមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងបុគ្គលប្រភេទនេះ យូរៗទៅអាចធ្វើឱ្យបុគ្គលនេះកើតមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ អាចគិតខ្លីឈានទៅដល់សម្លាប់ខ្លួន ឬក៏បង្កឱ្យកើតមានបញ្ហាជាច្រើនដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់គ្រួសារ និងសង្គម ជាពិសេសបុគ្គលខ្លួនឯងតែម្តង ។
ដូច្នេះដើម្បីការពារកុំឱ្យកើតមានភាពស្ងៀមស្ងាត់ ដែលបង្កឱ្យកើតមានវិបត្តិផ្លូវចិត្ត បុគ្គលដែលមានសភាពស្ងៀមស្ងាត់តាំងពីកំណើតត្រូវតែផ្លាស់ប្តូរឥរិយាបថ គឺចេះទំនាក់ទំនងនឹងសង្គមខាងក្រៅ ។ ក្រុមគ្រួសារត្រូវតែដឹងថា ឥរិយាបថស្ងៀមស្ងាត់ គឺមិនល្អ ។ ដូច្នេះត្រូវតែនាំសមាជិកទាំងឡាយនៅក្នុងក្រុមគ្រួសារដែលស្ងៀមស្ងាត់ឱ្យចេះនិយាយ ចេះជជែក គឺចាប់ផ្តើមពីមនុស្សដែលស្និទ្ធស្នាលជាងគេ ។ ត្រូវទុកឱកាសឱ្យបុគ្គលដែលស្ងៀមស្ងាត់និយាយបរិយាយឱ្យបានច្រើន ត្រូវចេះលើកទឹកចិត្តឱ្យបញ្ចេញយោបល់បានច្រើនជាងមនុស្សដែលមិនស្ងៀមស្ងាត់ ។ បើសិនជានៅក្នុងសាលារៀន សាស្ត្រាចារ្យ ឬគ្រូបង្រៀន គឺត្រូវតែលើកទឹកចិត្តឱ្យបុគ្គលប្រភេទនេះនិយាយស្តីឱ្យក្លាហាន ឱ្យបញ្ចេញមតិបានច្រើនជាងគេ ។ នេះគឺជាឥរិយាបថសម្រាប់អ្នកដែលមានសភាពស្ងៀមស្ងាត់ពីកំណើតមក ។ រីឯអ្នកដែលមានសភាពទើបតែស្ងៀមស្ងាត់ ដែលខុសប្រក្រតីក្រុមគ្រួសារត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់តាមដានហើយត្រូវនាំទៅជួបជាមួយអ្នកជំនាញជាប្រញាប់ ទើបដឹងថា បុគ្គលនេះមានបញ្ហាអ្វីកើតឡើង ៕
ចែករំលែកព័តមាននេះ